Joe Bonamassa - Black Rock (2010)

[FONT=“Verdana”]Να και ο πολυαναμενόμενος νέος δίσκος του Joe Bonamassa.

Λοιπόν,κατά την ταπεινή μου άποψη ίσως και να είναι ο καλύτερος δίσκος που έχει βγάλει μέχρι στιγμής! Έτσι απλά!
Με άρπαξε από το λαιμό με την πρώτη ακρόαση.Έρωτας με την πρώτη αυτιά!
Είναι πολύ διαφορετικός από τους προηγούμενους.Ετοιμαστείτε να εκπλαγείτε.Γεμάτος χρώματα, πολύ συναίσθημα και πολύ ξεχωριστός.Ο Joe μαζί με τη μουσική ιδιοφυία που ακούει στο όνομα Kevin Shirley πειραματίστηκε αρκετά με τον ήχο του. Βγήκε έξω από τα νερά του.
Προσωπικά, πιστεύω πως τώρα αρχίζει να βρίσκει το προσωπικό στίγμα του σαν καλλιτέχνης.Παρότι μόνο 5 από τα 13 κομμάτια είναι γραμμένα από τον ίδιο, ο δίσκος παρουσιάζει απίστευτη συνοχή. Οι διασκευές του σε ξένα κομμάτια είναι (όπως πάντα) συγκλονιστικές.Ίσως να ξεπερνούν και τα original.Ο τύπος τα μεταλλάσσει τα τραγούδια.Βάζει το δικό του στίγμα,τα κάνει δικά του.Άλλωστε αυτό είναι το νόημα της διασκευής,έτσι δεν είναι?
Για πάμε ένα-ένα:

  1. ?Steal Your Heart Away? (Bobby Parker cover) : Αρκετά ασυνήθιστος ήχος για Bonamassa και για opening track. Η κιθάρα έχει ένα μουντό,μπουκωμένο ήχο που δίνει ένα πιο σκοτεινό feeling. Όμορφα φωνητικά και αρμονίες.Έχει κάνει μεγάλη προόδο σε αυτό τον τομέα και το ξεκαθαρίζει από το πρώτο τραγούδι.

  2. ?I Know Α Place" (John Hiatt cover) : Στο ίδιο ύφος και το δεύτερο κομμάτι. Λίγο πιο αργοί ρυθμοί.Ταιριαστό echo στη φωνή και όμορφο percussion διακριτικά στο background.Πολύ cool διασκευή με πολύ ωραίο solo.

  3. “When The Fire Hits The Sea” (Joe Bonamassa) : Λίγο πιο up-tempo για τη συνέχεια. Όμορφα πλήκτρα και κάτι σαν ακορντεόν ακούγεται λιγάκι. Άψογο solo με slide. Σίγουρα θα “λικνιστείτε” στους ρυθμούς του.

  4. ?Quarryman?s Lament? (Joe Bonamassa) : Και πάμε στην πρώτη κεραμίδα του album. Ξεκινάει με νέι (κάτι σαν φλογέρα) και ακουστική κιθάρα! Στη συνέχεια ακορντεόν και μπουζούκι!!! Τέλεια φωνητικά! Πότε “παραπονιάρικα”,πότε ήρεμα και απαλά. Ναι λοιπόν, ο Joe ξέρει και από folk. Και τα καταφέρνει άψογα! Highlight του δίσκου αναμφίβολα.

  5. ?Spanish Boots? (Jeff Beck cover) : Πίσω στα γνώριμα μονοπάτια. Φρέσκια,“γυαλισμένη” διασκευή σε αυτό το παλιό κομμάτι του θεού Jeff Beck. Ένας μικρός φόρος τιμής σε ένα από τα είδωλά του και ίσως έναν από τους 10 καλύτερους κιθαρίστες όλων των εποχών (IMΗO).

  6. ?Bird On A Wire? (Leonard Cohen cover) : Άλλη μια τεράστια έκπληξη. Το τραγούδι ξεκινάει με κλαρίνο!? Ομολογώ πως δεν αποτελεί ένα από τα αγαπημένα μου όργανα (ούτε το μπουζούκι) αλλά σε αυτό το τραγούδι δένει όμορφα. Βγάζω το καπέλο στον συμπατριώτη. Μεγάλος μάστορας στα πνευστά. Εμπνευσμένοι αυτοσχεδιασμοί. Ωραία, αργή μπαλάντα, ό,τι πρέπει για να "σπάσει¨ο δίσκος.

  7. ?Three Times A Fool? (Otis Rush cover) : Παλιό,καλό old-school blues. Έτσι για να μην ξεχνιόμαστε. Μικρό σε διάρκεια (2 λεπτά), δεν θα καταλάβετε πότε κιόλας τελείωσε. :wink:

8 ) ?Night Life? (Willie Nelson cover) : “Alright” αναφωνεί με στυλ ο βετεράνος BB King και το πάρτυ ξεκινά! Ναι καλά ακούσατε. Ο άνθρωπος που ανακάλυψε τον 12χρονο τότε Joe Bonamassa και τον έπαιρνε μαζί του ως opening act στις συναυλίες του, κάνει την εμφάνισή του δανείζοντας την φωνή και την κιθάρα του. Μεγάλη τιμή και credit για τον ξανθομάλλη! Α, και οι χάλκινες πινελιές από τις τρομπέτες δίνουν μια funky υφή θα έλεγα.

  1. ?Wandering Earth? (Joe Bonamassa) : Μετά από τέσσερις διασκευές, πάμε σε ένα καινούριο τραγούδι. Αργόσυρτο blues με πολύ όγκο. Όμορφος λαμπάτος,παχύς τόνος στην κιθάρα και κρυστάλλινο solo.

  2. ?Look Over Yonders Wall? (James Clark cover) : Ανεβαίνουν ξανά οι ρυθμοί και η διάθεση. Ο Joe δίνει ρέστα στην κιθάρα για την πλάκα του. Έτσι απλά!

  3. ?Athens To Athens? (Joe Bonamassa) : Τρελό πακέτο! Εδώ o Joe μας αφιερώνει ένα τραγουδάκι με πολύ αγάπη. Ακουστικό folk με μεσογειακές νότες από κλαρίνο και μπουζούκι. Φέρνει στο νου Zeppelin, αλλά με ελληνικό ταμπεραμέντο.

  4. ?Blue Αnd Evil? (Joe Bonamassa) : Άλλο ένα καινούργιο κομμάτι. Blue and Evil σαν το Αιγαίο… Όμορφος, βαρύς τόνος στην κιθάρα και ένα μανιασμένο solo. Blues/Rock σε όλο του το μεγαλείο!

  5. ?Baby You Gotta Change Your Mind" (Blind Boy Fuller cover) : Το bourbon ρέει στο ποτήρι και το πιο feel-good, easy-listening τζαμάρισμα κλείνει αυτό τον περιπετειώδη δίσκο. Τελικά ο Joe είναι μεγάλος παίκτης στην ακουστική. Άλλη φάση! Ιδανικό κλείσιμο!

Αυτό ήταν παίδες! Μια μικρή γεύση μέσα από το δικό μου μουσικό πρίσμα πάντα. Ακούστε το και βγάλτε τα συμπεράσματά σας. Κάτι μου λέει πως θα μας κάνει συντροφιά για καιρό. Highlight για το 2010!

Μεγάλη τιμή για την Ελλάδα και ειδικότερα για την Σαντορίνη! Από το εξώφυλλο μέχρι το περιεχόμενο. Ακούγεται πως και ο επόμενος δίσκος του θα γίνει στα μέρη μας!
Αφού απέκτησε μια ιδιαίτερη σχέση με ανθρώπους εδώ, εύχομαι να τον βλέπουμε συχνότερα σε live.
Να μας διδάσκει πως παίζεται το μοντέρνο bluesy rock.

Καλές ακροάσεις![/FONT]

[SPOILER]

(L to R) Kevin Shirley (producer)
Θανάσης Βασιλόπουλος (κλαρίνο,νέι)
Ποιος είναι ο ξανθομπάμπουρας?
Μανώλης Καραντίνης (μπουζούκι)[/SPOILER]

Δεν το εχω ακουσει ακομα…Αλλα ενα κομματι “Story Of A Quarryman” δεν υπηρχε και στον προηγουμενο δισκο του?

Ουπς! Έχεις απόλυτο δίκιο. Μου ξέφυγε αυτό. :wink:
Το καινουριο κομμάτι είναι το “Quarryman?s Lament” .
Το “Story Of A Quarryman” είναι από τον προηγούμενο δίσκο… #-o

Τον άκουσα μόλις μία φορά, θέλει ακόμα αρκετές.

Με μια πρώτη αυτιά ο τύπος πάλι έβγαλε διαφορετικό δίσκο και συνάμα ποιοτικότατο. Eίναι απίστευτος.

Η δουλειά του παραγωγού φαίνεται.

Το Ι Κnow a Place έχει λιώσει στο repeat. Φανταστικό σόλο.

Το κλαρίνο στο Bird on the Wire, χμ…ας το πω αμφιλεγόμενη επιλογή. Αν και προσπαθεί να δοθεί με καλαισθησία σαφώς, σαν κλασικό όργανο κάπως. Για το μπουζούκι no problem.

Εγώ θα μείνω στη διασκευή του Cash πάντως ως πρότυπο διασκευής στο Bird on the Wire.

Χμ κατι αλλο. Τραγουδάει με blues τρόπο σαφώς και είναι δεδομένος αυτός ο τρόπος, αλλά καταντάνε καπου επαναλαμβανόμενες οι φωνητικές μελωδίες. Τουλάχιστον στα δικά μου αυτιά.

Θα επανέλθω με περισσότερα συμπεράσματα.