Το 2025 θα μπορούσε να χαρακτηριστεί μια “γεμάτη” χρονιά. Για πάμε να δούμε κάποια από αυτά που είχε να παρουσιάσει, πάντα με την επιφύλαξη όσων μας ξέφυγαν!
1. Black Sword Thunder Attack - S/T : Στο πρώτο τους full length (που αποτελείται εν πολλοίς από νέες ηχογραφήσεις όσων κομματιών υπήρχαν στα demos και το προ πενταετίας ΕΡ) οι BSTA καταφέρνουν να μεταδώσουν, εκτός του επικού αισθήματος, και αυτό της κατάνυξης, είτε με τα πιο ηρωικού ρυθμού, “πολεμικά” κομμάτια είτε με τα πιο μελαγχολικά. Ειδικής μνείας χρήζει η lo-fi παραγωγή που επέλεξε το συγκρότημα και τονίζει την οργανική όσο και cult φύση της μουσικής τους, και έχει τα φωνητικά σε “δεύτερο πλάνο”, αφού η Mareike ερμηνεύει με ιεροπρέπεια, κηρύττοντας το μήνυμα σαν μια άλλη Vidonne.
Σε κάθε πέριπτωση, όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με έναν τόσο μεγαλοπρεπή θρίαμβο, μια τέτοια συγκλονιστική κατάθεση ψυχής, δεν μπορούν να εγείρονται απαιτήσεις ενός μέσου “καταναλωτή μουσικής”, παρά μόνο ευγνωμοσύνη σε ανθρώπους που κοινωνούν τόσο γενναιόδωρα το χάρισμα τους!
2. Messa - The Spin : Οι αγαπημένοι Ιταλοί βρίσκονται σε μια τόσο παραγωγική φάση της πορείας τους που δεν διστάζουν να επεκτείνουν την εκφραστική τους γλώσσα με άλλα στυλ, μη υποκύπτοντας στον πειρασμό να κάνουν χρήση ενός καθιερωμένου ύφους που θα ικανοποιούσε μια ήδη υποψιασμένη ομήγυρη ακροατών. Ας τους απολαύσουμε όσο λειτουργούν ακόμη έτσι!
3. Pagan Altar - Never Quite Dead : Οι cult θεοί Pagan Altar κυκλοφόρησαν φέτος τον δεύτερο δίσκο τους μετά την απώλεια του ιδρυτικού μέλους και χαρακτηριστικού του ήχου τους τραγουδιστή, Terry Jones, το 2015.
Το Never Quite Dead (που πέραν της σημειολογίας, ήταν και ο προσωρινός τίτλος του προηγούμενου LP!), περιέχει τραγούδια που χρονολογούνται από τις διαφόρους περιόδους των Pagan Altar, τα οποία ο υιός Jones, Alan, ολοκλήρωσε και παρουσιάζει πλέον επίσημα, έχοντας μαζί του τους “παλιούς” Diccon Harper και Andy Green και επιλέγοντας για την θέση του εκλιπόντος πατέρα του τον Brendan Radigan, έναν τραγουδιστή με σεβαστή προϋπηρεσία και ήδη μέλος τους στις live εμφανίσεις από το 2017. Ερωτήματα για το αν θα υπάρξει συνέχεια στερούνται νοήματος σε περιπτώσεις όπως αυτή, άλλωστε κι αυτά που έχουν έως τώρα προσφέρει αρκούν για να κερδίσουν τον εσαεί θαυμασμό και την ευγνωμοσύνη όλων!
4. Coroner - Dissonance Theory : Επιστροφή μετά από 32 ολόκληρα χρόνια για τους Coroner, μια επιστροφή που πολλοί προεξοφλήσαμε ότι θα συνέχιζε από εκεί που σταμάτησε το Grin, όμως τα liner notes του “Βαρόνου” που καταλήγουν στο “It’s not a comeback. It’s what we think we become.” εξηγούν πολλά, αν όχι τα περισσότερα!
5. Tower - Let There Be Dark : Μάλλον η καλύτερη πρόταση από τους λοιπούς θιασώτες του παραδοσιακού ύφους, ανήκει στους Tower, και δικαιολογημένα προκάλεσε κύμα ενθουσιασμού!
Εκτός των παραπάνω ας θυμηθούμε τους Jethro Tull που ήταν να μην πάρουν φόρα αφού το Curious Ruminant είναι ο τρίτος δίσκος τους σε διάστημα τεσσάρων ετών- και είναι και καλός!
Μιλώντας για επιστροφές οι Christian Mistress επανήλθαν μετά από 10 χρόνια με το Children of the Earth που, αν και υπολείπεται σε σχέση με τα προηγούμενα τους, δεν άφησε κανέναν δυσαρεστημένο.
Το Ascension από την άλλη, είναι ο καλύτερος δίσκος των Paradise Lost εδώ και κάμποσα χρόνια, ενώ με το Tavastland, οι Havukruunu συνεχίζουν να απομακρύνονται σταδιακά από τις black metal ρίζες τους χωρίς να τις απαρνούνται, και αξίζει να ακουστεί από όλους! Τέλος, θα ήταν άδικο να μην ξεχωρίσουμε την πολύ καλή παρουσία των Century με το Sign of the Storm, αλλά και τους εξ Ιταλίας προερχόμενους Vultures Vengeance με το δεύτερο τους πόνημα, Dust Age, όπως και τους πρωτοεμφανιζόμενους VIgilhunter που εξέπληξαν ευχάριστα!
Καλή χρονιά με υγεία σε όλον τον κόσμο!
ο ήχος είναι αψογος