Magazine - No Thyself

[SIZE=“4”][FONT=“Comic Sans MS”][CENTER]As the day stops dead at the place where we’re lost
I will drug you and fuck you on the permafrost*[/CENTER][/FONT][/SIZE]

30 χρόνια μετά την κυκλοφορία του τελευταίου τους άλμπουμ, μία από τις πλέον πρωτοπόρες μπάντες των τελών 70’ς επιστρέφει, με το καινούργιο - πέμπτο - άλμπουμ της. Κυκλοφόρησε πριν ένα μήνα περίπου.

[CENTER][/CENTER]

Προφανώς και ο - προ ετών - χαμός του ΜΕΓΑΛΟΥ John McGeoch, είναι τεράστια απώλεια, και αυτό από μόνο του με είχε κάνει αρκετά ανήσυχο για το αποτέλεσμα. Όταν ειδικά μιλάμε για έναν από τους πιο (πόσους άραγε μπορείτε να σκεφτείτε;;:wink: ταλαντούχους και χαρακτηριστικούς κιθαρίστες της εποχής του. Επίσης από το κλασσικό line up απουσιάζει και ο μπασίστας που συμμετείχε στα κλασσικά τους άλμπουμ. Οι υπόλοιποι βέβαια είναι εδώ: Ο Devoto, αυτή η ιδιοφύια, o άνθρωπος που έκανε το Manchester πρωτεύουσα του σύγχρονου ροκ ήχου. Ο ανθρωπος που ήταν ταυτόχρονα πρωτεργάτης αλλά και αυτός που εξέλιξε το πανκ σε κάτι πιο “αρτιστικό”. Ο Formula, τα πλήκτρα του οποίου έγιναν ένα από τα σήματα κατατεθέν της μπάντας. Και ο ντράμμερ ο Doyle. Οι οποίοι βέβαια πλαισιώνονται και από άλλους μουσικούς για την συμπλήρωση του line up.

Δεν θα εκφράσω ακόμη άποψη για το άλμπουμ, καθώς είμαι στις πρώτες ακροάσεις. Και όταν πρόκειται για ένα από τα πιο πολυ-αναμενόμενα comebacks, θέλω να είμαι συγκρατημένος. Αλλά σίγουρα είναι κάτι (πολύ) παραπάνω από αυτό που εκ των προτέρων περίμενα και πριν βγω στους δρόμους να φωνάζω για την επιστροφή της χρονιάς (όπως υποστηρίζουν και οι κριτικές που διαβάζω εδώ κ εκεί), λέω ας περιμένω λίγο ακόμη. Εξ άλλου, το λέει και ο τίτλος ενός κομματιού: the burden of a song. Ωστόσο δεν άντεξα να μην ανοίξω θρεντ!

[SIZE=“1”]*απλώς ένα μικρό (εισαγωγικό) ντελίριο στην ανάμνηση ενός από ένα από τα πιο χαρακτηριστικά και ιστορικά τραγούδια τους[/SIZE]