Ρε συ Mule, εμεις που ειμαστε απεξω τα βλεπουμε ολα “ρομαντικα”, δεν ξερουμε στη θεση τους πως θα το βλεπαμε το θεμα εθνικη ομαδα, ειδικα αν μας στερουσε 2 μηνες ξεκουρασης υστερα απο 90+ αγωνες μεσα σε 8-9 μηνες
Ειχε πατησει προς το τελος 3 συνεχομενα τριποντα ο Γιασικεβιτσιους σε εκεινο το παιχνιδι που λες, τους πηδηξε την ψυχολογια. Μετα οταν βρεθηκαν στον μικρο τελικο, κερδισαν οι ΗΠΑ. Εκεινη η ομαδα ειχε play-makers τους Marbury, Iverson, τρεχα γυρευε δλδ:lol:
Τους ειχα καραευχαριστηθει εκεινους τους αγωνες. Ειχα δηλωσει εθελοντης στη κερκιδα τυπου (κοινως αρχιξυστης:lol:) στο κλειστο του Ελληνικου και ειχα χορτασει μπασκετ εκεινες τις ημερες, απο το πρωι μεχρι το βραδυ ημουν εκει. Ενω με εισιτηρια θα επρεπε να σκασω πολλα λεφτα. Ειχα και προσβαση στη φυσουνα, εκει που οι δημοσιογραφοι παιρνουν τις πρωτες δηλωσεις και ειχα δει ολους τους παικτες απο κοντα. Τρομερες αναμνησεις. Αξεχαστο ηταν και το σκηνικο που ο Ginobilli βαζει απιθανο [B][U]buzzer beater[/U][/B] στους Σερβους και με κατι αλλους αρχιζουμε κατι χοντρα μπινελικια και χειρονομιες προς Ομπραντοβιτς και την υπολοιπη μαφια και μας λεει ενας αλλος με τρομο “Ρε αμα σας πιασει κανας Σερβος, θα σας γαμησει οτι εχετε και δεν εχετε”:lol:
Δεν νομίζω πως είναι τόσο θέμα ξεκούρασης/αντοχών όσο νοοτροπίας. Την Εθνική την είχαν πάντα αγγαρεία. Να σου θυμίσω πως και το '98 που ήταν το προηγούμενο lock out, οι επαγγελματίες απείχαν και από την team USA το καλοκαίρι στο παγκόσμιο της Αθήνας (ενώ τελικά δεν έπαιξαν ξανά ΝΒΑ παρά κάποια στιγμή Φεβρουάριο-Μάρτιο…)
Ωραία θα πέρασες στους Ολυμπιακούς και εύγε για τα μπινελίκια στον Ομπράντοβιτς και τους μαφιόζους του!
Σε εκείνη τη διοργάνωση ευχαριστηθήκαμε ήττες Σέρβων, κατάφεραν να χάσουν και από την Κίνα!
Εγώ θυμάμαι να μπαίνω στο κλειστό του Ελληνικού για το ΗΠΑ-Λιθουανία που λέμε και με την άκρη του ματιού μου βλέπω δίπλα μου ένα τεράστιο χέρι ενός ψηλού ανθρώπου να δίνει εισητήριο να του το σκανάρει η εθελόντρια. Γυρίζω και δίπλα μου έμπαινε ο Πατ Ράιλυ! :)8)
Έχμ, Howard και Chandler έχει, άμα πανε και οι δύο στο Λονδίνο ειναι κομπλέ η ρακέτα. Σούπερ αμυντικοί και οι 2, απλώς ο Howard ειναι και επιθετικά θηρίο. Ο Chandler έχει γρήγορα πόδια για το μποι του και μαρκάρει καλα και τα pick n rolls. Δεν ειναι τυχαίο οτι μια χρόνια έμεινε στο Dallas και πήραν πρωτάθλημα οι Mavs
Eιδικά φέτος δεν νομίζω να αντιμετωπίσουν πρόβλημα στο 5 οι Αμερικάνοι,σε σχέσει με τους αντιπάλους τους.
Εφόσον έχουν τα καλύτερα playmaker στον κόσμο θεωρώ πως είναι το φαβορί
Κάπως έτσι την πάτησαν με εμάς όμως όταν ο Howard τα βρήκε σκούρα με τον Σόφο και στο υπόλοιπο του παιχνιδιού έπαιζαν χωρίς 5αρι μέσα. Εντάξει ο Howard βέβαια δεν είναι ο ίδιος παίκτης με τότε αλλά και πάλι ένας Amare νομίζω χρειάζεται στην ομάδα (ναι είναι 4αρι στο ΝΒΑ αλλά με ευρωπαϊκά δεδομένα είναι και γαμώ τα 5αρια) και κρίμα που τον έχουν έξω. Γενικά την χρειάζονται την δύναμη μέσα στην ρακέτα, πάντα την χρειάζονταν από την δεύτερη ομάδα του και μετά (μοναδική εξαίρεση το παγκόσμιο στην Τουρκία) μην ξεχνάμε και εκείνον τον τελικό με Σερβία που αν δεν ήταν ο Robinson να κάνει πάρτι με τον Ρεμπρατσα δεν νομίζω να το είχαν πάρει το παιχνίδι.
Όπως λες και εσύ ο Howard δεν είναι ο ίδιος παίκτης με τότε,και γενικά η τότε ομάδα των Αμερικάνων μπορεί να είχε αστέρια(όπως κάθε φορά)όμως δεν είχαν την εμπειρία,και προσωπικά πιστεύω δεν είχαν και την συναίσθηση στο που βρίσκονται.
Όπως είπε και ο θείος από πάνω,οι Αμερικάνοι ψιλο-σνομπάρουν την εθνική(ίσως όχι τόσο στους Ολυμπιακούς)καθώς θεωρούν ότι αυτοί έχουν το καλύτερο πρωτάθλημα/διοργάνωση μπάσκετ(και πολύ καλά κάνουν αφού έτσι είναι) και αυτοί οι παίκτες τότε ήταν σχεδόν σίγουροι ότι θα κάνουν βόλτα.
Πλέον οι περισσότεροι από αυτούς έχουν αποκτήσει την εμπειρία των playoff,κουβαλάνε της ομάδες τους στις πλάτες, διεκδικούν δαχτυλίδι κτλ
Ε και τέλος πάντων εκείνο σε εκείνο το ματς κοιμήθηκε ο θεός:p
Αν ξέρει κάποιος γιατί κόπηκε ο Amare από την προεπιλογή, να μας ενημερώσει (σοβαρά ρωτάω). Πάντως κατά τα άλλα πρόκειται για την ομάδα που συνδυάζει περισσότερο από προηγούμενες εμπειρία και θέαμα (ως προοπτική φυσικά).
Χωρίς να θέλω να χαλάσω την κουβεντούλα, οι αγαπημένοι μου Hawks νίκησαν σε ένα από τα πιο δραματικά παιχνίδια της περιόδου μέχρι τώρα τους (εξαιρετικούς φέτος) Timberwolves (Love: 30p-13r, Rubio: 18p-12a στο συγκεκριμένο ματς):
Οι Hawks αποδεικνύουν διαρκώς πόσο ομάδα είναι και πόσο ψυχή έχουν. Όποιος είδε το παιχνίδι, έγινε μάρτυς ηρωικού και απολύτως μπασκετικού comeback (των γερακιών) στο 2ο ημίχρονο.
Εντάξει δεν είμαι 7 footer, αλλά ακόμα και τώρα που παίζω περίπου μια φορά στις 15 μέρες, έχω καλά ποσοστά ρε πούστη μου. Απλά σπας τα γόνατα, που είναι το δύσκολο;
