Come on mate, οι γερμανικές αποζημιώσεις αποτελούν ιστορικό επίδικο για τα αίσχη των ναζιστικών σκουπιδιών στην χώρα μας. Καλό είναι λοιπόν να μην μπαίνουν “τουρλου” στο ίδιο μενου με… χρηματιστήρια και διορισμούς, αν μη τι άλλο στην μνήμη των ιστορικών γεγονότων.
Στα πιο (α-?)σοβαρα της επικαιρότητας, το “φαινόμενο” Kasselakis είναι ένα fast-track semi-finished import (λίγο στο “πόδι” το προτζεκτ, μάλλον έκλειναν τα deadlines και βγήκε πρόχειρο το deliverable) από τα πιο φαιδρά συρτάρια του glossy politics του Δημοκρατικού Κόμματος των ΗΠΑ. Δεν χρειάζεται λοιπόν γνώση και αντίληψη της ελληνικής πραγματικότητας για το “τι” (η γνώση και η αντίληψη αφορούν στο “γιατί”). Don’t tell me you haven’t had a glimpse of US/Democrat politics since 2008!
Βέβαια αν νομίζουμε ότι η πολιτική (έστω η εκλογική) ατζέντα στην Ελλάδα καθορίζεται από “τάξιμο χρημάτων” ή (έστω πλέον) “τάξιμο χρημάτων και φανατισμό και ολίγον social media” τότε πολύ φοβάμαι ότι δεν έχουμε γνώση και αντίληψη για τις πολιτικές (έστω τις εκλογικές) διεργασίες στην Ελλάδα διαχρονικότερα. Sorry, don’t wanna be Michelle Visage-kinda-shady, but hey!
Η τελευταία φορά που “οι καλύτερες μέρες” ήταν στην ατζέντα (και επίσημα) προεκλογικής μάχης ήταν το 1985. Έκτοτε υπήρξαν δύο εκλογές που κάποιος έταξε κάτι: το 2004 που ο Καραμανλής Β’ έταξε διορισμούς (με αποτέλεσμα ένα τσούρμο συμβασιούχοι να έχουν κατασκηνώσει στα προαύλια του Παυλόπουλου που κρυβόταν), και το 2015 που ο Τσίπρας έταξε σκίσιμο μνημονίων πριν υπογράψει το τρίτο και μακρύτερο (αφού πρώτα έκανε ΠτΔ τον προαναφερθέντα Παυλόπουλο). Σε όλα τα υπόλοιπα, πέραν των γνωστών “να φύγει αυτός να έρθω εγώ”, μόνο “σφίξιμο του ζωναριού” και αυτο-μαστιγωτικές παραινέσεις χριστιανο-μεσσιανικών παραισθήσεων επιφυλλάσσουν οι “ηγέτες” στο “πόπολο”. Νηστεία για τον εργαζόμενο, να χλαπακιάζει ο αφέντης. “Dark wings, dark words”
Και εάν εν πάσει περιπτώσει οι “ηγέτες” (συμπεριλαμβανομένου του “αυτοδημιούργητου” που καταβάλλει μία εύλογη προσπάθεια να συγκεράσει το Democratic Party sensationalism με ολίγον από ΤσιπροΠολακική βερσιον της εγχώριας υποτέλειας στα βίτσια των κεφαλαιοκρατών και αφεντικών), αντιμετωπίζουν τον εργαζόμενο και άνεργο κόσμο, την νεολαία και τους συνταξιούχους ως ζωντόβολα (εντός ή/και εκτός σοσιαλ χλαμήντια), δεν είναι ανάγκη να κάνουμε και εμείς άθελά μας το ίδιο.
Ο κοσμάκης στην Ελλάδα, στο Τιμπουκτού, στην Νότια Κορέα και στην Βόρεια Αλάσκα θέλει παντού και πάντα το ίδιο - να ζήσει την ζωή του. Μετά μυρίων βασάνων και δουλειάς - μισοδουλειάς - αφραγκιάς- ανεργίας - βάλε/βγάλε εδώ και εκεί, να βγει η μέρα, η χρονιά, η δεκαετία, η ζωή. Οι γελοιωδέστατοι νάνοι που καμώνονται το σύγχρονο υπηρετικό προσωπικό της αστικής τάξης έχουν κάθε λόγο να μετατρέπουν την πολυ-διάστατη ύπαρξη κάθε μίας και κάθε ενός από εμάς σε μονοδιάστατο (ή αδιάστατο) καρτούν-βιομάζα. Ή στο τσακίρ κέφι βάζουν τα παπαγαλάκια τους να μας “πληροφορήσουν” ότι όλοι είμαστε (δυνητικά πάντα) Dahmers, ψυχοπαθείς, κακοποιητές, πολύ εγωιστές, πολύ ταπεινοί, πολύ ψηλοί, πολύ κοντοί, πολύ λεπτοί, πολύ χοντροί κλπ, μπας και ντραπούμε να σηκώσουμε ανάστημα και να διεκδικήσουμε τις ζωές μας, έστω με τα χάλια που έχουμε.
Καλό ΣαββατόΒραδο σε όλες και όλους, bitchez, στην Ελλάδα -2.0 ή όπου αλλού βρίσκεστε.
Bathe in glitter, love your curves and Fight For a Living, Fighting the World.
Διασκεδαστική αν μη τι άλλο η προσπάθεια του Τσιπραίικου να σπρώξει/αβαντάρει Stefanos όσο πιο διακριτικά μπορούσε.
”.