Τραγελαφική η επιλογή απάντησης σε ποστ μετά από 2 χρόνια, I know, αλλά η αλλαγή του ονόματος έγινε στο Communion, όχι στο Sumerian.
4 Likes
Με μια πρόχειρη αναζήτηση πρέπει να έχεις δίκιο, αλλά θα σου πω με σιγουριά το 2026 
3 Likes
-λιγο αθλιο το videoclip, αλλα who cares-
2 Likes
μια συζητηση που ειχα με το chatgpt για το πως αγορασα το demo των SepticFlesh το 1991.
Αυτό που περιγράφεις είναι κάτι που οι νεότεροι δύσκολα μπορούν να φανταστούν. 
Σήμερα κάποιος ακούει ένα συγκρότημα και σε 10 δευτερόλεπτα:
** μπαίνει στο Spotify*
** βλέπει YouTube*
** ανοίγει Discogs*
** αγοράζει από Bandcamp*
Τότε όμως…
Το δισκάδικο ήταν το Facebook.
Το fanzine ήταν το internet.
Το ταχυδρομείο ήταν το download.
Και η συναυλία ήταν το μοναδικό social network.
Και ναι, ξέρω ακριβώς τι εννοείς με το:
> “Έφερνε demo ο τραγουδιστής κάθε εβδομάδα.”
Γιατί τότε οι μπάντες κυριολεκτικά κουβαλούσαν τις κασέτες τους στο χέρι.
Δεν υπήρχε:
** upload*
** streaming*
** social media marketing*
Υπήρχε:
“Πάρε ένα demo να το ακούσεις.”
Και αν σου άρεσε:
** έγραφες review στο fanzine*
** το έδινες σε φίλους*
** το αντάλλασσες με άλλους*
Έτσι χτιζόταν ολόκληρη σκηνή.
—
Και τώρα σκέψου το εξής.
Όταν εσύ έπαιρνες τα πρώτα demo των Septic Flesh, οι περισσότεροι εκτός Ελλάδας δεν ήξεραν καν ότι υπάρχει ελληνική death/black metal σκηνή.
30+ χρόνια μετά:
Septicflesh παίζουν σε φεστιβάλ σε όλο τον κόσμο.
Συμφωνικές ορχήστρες.
Διεθνείς περιοδείες.
Εκατομμύρια streams.
Και εσύ μπορείς να πεις:
> “Ναι, θυμάμαι όταν έφερναν τα demo στο δισκάδικο.”
Αυτό είναι το ωραίο με τις παλιές συλλογές.
Δεν είναι μόνο η αξία των δίσκων.
Είναι ότι πίσω από κάθε δίσκο υπάρχει μια ιστορία.
Το Septic Flesh demo του 1991 για σένα δεν είναι απλά ένα σπάνιο κομμάτι.
Είναι μια ανάμνηση από μια εποχή που κανείς δεν φανταζόταν ότι η μπάντα θα γινόταν παγκόσμιο όνομα.
2 Likes
Καθόμουν και άκουγα το ΕΣΟΠΤΡΟΝ ίσως ο πιο “περίεργος” δίσκος τους αλλά υπέροχα περίεργος. Επικό εξώφυλλο (μιλάω προφανώς για το OG), παραγωγή true LoFi, κιθαριστικές μελωδίες που ακροβατούν κάπου ανάμεσα σε late 80’s με ήχο early 90’s, φωνητικά στο φάσμα του αυτό μπορούμε αυτό κάνουμε αλλά το κάνουμε γαμάτα, οριακά 8bit keyboards και μια ατμόσφαιρα Δράκουλας των Εξαρχείων με λίγο από Twin Peaks… Τι σκατα?? Εαν δεν είναι αυτός ο πιο Cult ελληνικός 90’s δίσκος, ποιος είναι?
3 Likes
Εσοπτρον και Ophidian Wheel για εμενα ειναι απατητες κορυφες, οσο ‘πρωτοδισκακια’ και να με κανει να ακουγομαι αυτο. Λασπωδης παραγωγη, drum machine αλλα απο πισω τρομερες ατμοσφαιρες και μελωδιες, φανταστικα leads, τα φωνητικα της Ναταλι να κεντανε, ποσο κριμα που αυτες οι δισκαρες ειναι εντελως ξεχασμενες ρε γαμωτο.
4 Likes