Χθες βραδυ πηγα και ειδα το The Mandalorian & Grogu και εξεπλαγη ευχαριστα. Παρολο που δεν δινω καμια σημασια εδω και πολυ καιρο πλεον σε κριτικους κινηματογραφου, νομιζω πως το κλιμα γενικα που δυστυχως περιβαλλει μια ταινια στα social media μας επηρεαζει εστω και λιγο, εστω και ασυναισθητα. Ετσι κι εγω ειχα ισως εντελως επηρεαστει υποσυνειδητα.
Περιμενα να δω μια πολυ fun ταινια που θα ειναι περισσοτερο σαν να εχει συρραψει ο Φαβρο μερικα επεισοδια της σειρας μαζι, παρα μια ταινια που θα ειναι tight, με πολυ καλη συνοχη, αρχη, μεση και τελος. Και τελικα επεσα εξω. Η ταινια οσον αφορα το editing και την συνοχη ειναι απλα αψεγαδιαστη. Εχει σιγουρα και χωρις καμια αμφιβολια τον μεγαλυτερο αριθμο τερατων, πλασματων, εξωγηινων απο οποιαδηποτε αλλη ταινια Star Wars, και οπως και η σειρα, εχει απιστευτο George Lucas feeling. Ειναι σιγουρα η μοναδικη ταινια της εποχης Disney που το εχει αυτο, και γι’αυτον ακριβως τον λογο προσωπικα την βαζω πανω και απο τα τρια sequels (που τα θεωρω σκουπιδια εννοειται) αλλα και απο τις αλλες δυο anthology ταινιες.
Δε θα κανω κανενα τεραστιο σποιλερ, απλα θα πω οτι η Nal Hutta ειναι απλα αριστοτεχνικα σχεδιασμενη και υλοποιημενη ως τοποθεσια, ενω η παρουσια τον Hutts γενικα σε τοσο μεγαλο βαθμο στην ταινια ειναι τεραστιο θετικο της.
Ο Din Djarin και ο Grogu συνεχιζουν το ταξιδι τους απο εκει που σταματησαν με το τελος της 3ης σεζον, και υπαρχουν κανα 2-3 σκηνες στην ταινια (πιο πολυ ως εκτεταμενα sequences θα τις χαρακτηριζα) στις οποιες ο μικρος κλεβει ολοκληρωτικα την παρασταση.
Βλεποντας αυτην την ταινια συνειδητοποιησα αυτο που συνειδητοποιω καθε φορα που εβγαινε και νεα σεζον Mandalorian… πως θα μπορουσα να βλεπω ιστοριες (και αρα σεζον της σειρας) με αυτους τους δυο μεχρι να σβησει ο ηλιος. Δε με ενδιαφερει πλεον να δω ταινιες καρμπον στις οποιες απειλειται ολοκληρος ο γαλαξιας, ουτε θελω αναγκαστικα ο Μαντο και ο Γκρογκου να δεσουν με καποιο main saga και η ιστορια τους να ειναι οτι πιο σημαντικο εχω δει ποτε στην ζωη μου σε fiction, αρκουμαι στο να συγκινουμαι, να γελαω, να λατρευω τους χαρακτηρες, και εν τελει να βλεπω και καποια απλοικα μεν, αλλα σημαντικα δε, μηνυματα στην μεγαλη οθονη. Μου λειπει το αγνο, αθωο καλοφτιαγμενο σινεμα, και αυτη η ταινια ειναι η επιτομη ακριβως αυτου.
Οσοι θεωρειτε οτι το μονο καλο Star Wars που εχει βγει ειναι το Andor, μην κανετε το λαθος. Πρωτον δε θα περασετε καθολου καλα και θα το μετανιωσετε. Δευτερον… αστο για αλλη μερα.
Οσοι γουσταρετε το Mandoverse, να πατε να το δειτε ΧΘΕΣ. Ανετα θα παω και δευτερη φορα να το δω με τον φιλο μου που ειναι στην Ιταλια αυτην την στιγμη οταν επιστρεψει.