Steven Wilson: Requiem for a Village (2026)

Συμφωνώ και εγώ σε γενικές γραμμές με το review του Μάνου.

Όταν έρθει το φυσικό προϊόν θα του δώσω και τις απαραίτητες ακροάσεις με στίχους, artwork κλπ, αλλά αυτή τη φορά δεν με κερδίζει ο τρόπος με τον οποίο αποτυπώνεται το καλλιτεχνικό όραμα του Steven.

1 Like

Κάπου εδώ να πω ότι ακούω το 17λεπτο bonus track και με πιάνουν τα συνωμοσιολογικά μου ότι έγραψε αυτό και ένιωσε ότι πρέπει να το κάνει άλμπουμ. Έγραψε και πέντε μλκς ακόμη, το έσπασε σε κομμάτια και το κυκλοφόρησε. Σε αυτό το 17λεπτο ακούω τον Γουίλσον που ξέρω.

Τα δυναμικα κομματια ειναι πρακτικα τα μισα. Αν και σιχαινομαι να λεω πως πρεπει να ειναι ενας δισκος - πρεπει να τους δεχομαστε οπως ειναι - θα ειχε περισσοτερες πιθανοτητες πιστευω να ηταν ακομη καλυτερος αν ηταν πιο πολλα (προσωπικη εκτιμηση, καθαρα). Ο δισκος ειναι τυπικα ενα soundtrack/OST (πιο πολυ και απο το Harmony Codex, τα ιδια ελεγε τοτε για cinema for the ears) αλλα στην πραξη πρεπει οντως να τον κρινουμε ως τετοιο. Οπότε παιζει πολυ σε σημεια του η ambient/ηλεκτρονικη προσεγγιση (Boards of Canada, Brian Eno κτλ) περα απο Comus κτλ που ειναι με τετοιο τροπο δομημενη για να ειναι unsettling (αυτο που αναφερεις ως σκαριφηματα). Αν ηταν ολα ολοκληρωμενα, με μη αποτομες αλλαγες διαθεσεων, ολοκληρωμενες συνθεσεις, δεν θα ειχαμε αυτο το unsettling αποτελεσμα και θα μιλουσαμε εν τελει για αλλο αλμπουμ. Σκεψου το κινηματογραφικο αντιστοιχο της ταινιας «Η Λαμψη» και δωσε της exposition, εξηγησεις, κτλ. Ξαναλεω, αυτος ο δισκος πιο πολυ απο καθε αλλον του, λειτουργει ως συνολο, οχι ως «τραγουδια», και ειναι take it or leave it, σε πειθει ή οχι. Και προφανως δεν θα παρεξηγουσα το υφος σου, ουτε γανιαζω να σε πεισω :stuck_out_tongue_closed_eyes:. Αρκετα ασχοληθηκαμε και με δαυτον, βγαλανε και οι Cult of Luna δισκο την ιδια μερα :stuck_out_tongue_closed_eyes::stuck_out_tongue_closed_eyes:

1 Like

Κοίτα, όπως έγραψα και παραπάνω, το κυριολεκτικό OST που υπάρχει στα bonus tracks δεν έχει τίποτα νέο, αλλά έχει όλες τις καλές στιγμές σε μία σειρά και με μία λογική που βγάζει αφηγηματικό νόημα. Αν το βρεις και το ακούσεις, πες μου αν σε κάνει να νιώθεις unsettled, ή όχι. Ξαναλέω, ίσως έγραψε αυτό πρώτα και μετά αποφάσισε να το επεκτείνει, απομακρύνοντας τόσο πολύ μεταξύ τους τα σημεία που εν τέλει είναι σαν νερωμένη σούπα.

Το unsettling δεν βασίζεται μόνο στην απουσία. Σαφώς και χρειάζεται κι αυτή, αλλά πρέπει να με πάρεις απ’ το χέρι και να με οδηγήσεις μέχρι εκεί που υπάρχει ένα τυφλό σημείο, κι ας μην μου πεις ποτέ τι υπάρχει εκεί. Το “Storm Corrosion” ή οι Comus, η και το ίδιο το Requiem-OST είναι τρομερά ανατριχιαστικά και άβολα, χωρίς να νιώθω ότι με “κλέβουν”

Τεσπα, ναι, όλα αυτά ως προσεγγίσεις, μπορεί ο δίσκος να μην αρέσει σε εμένα και να αρέσει σε άλλους, κι έτσι είναι και καλύτερα.

1 Like

Ωραιο παιχνιδι οντως.

Insurgentes 9/10
Grace 10/10
Raven 7/10
Hand 6/10

Στα αλλα δεν εχω δωσει τις ευκαιριες που τους αξιζουν (?) για να μπορω να δωσω εναν βαθμο και να τον πιστευω… εδω καλα καλα δεν θυμαμαι ουτε τα μισα τραγουδια στο HCE αλλα θυμαμαι οτι ηταν απογοητευση. Φανταζομαι τα Future Bites και Harmony Codex μπορει να μου αρεσουν αρκετα, μιας και τουλαχιστον δοκιμαζει καποια καινουρια πραγματα απο οσο ξερω.

Τεσπα. Περναω φαση που μου εχει λειψει ο Στηβενακος και η μουσικη των PT οποτε μαζι με ολοκληρωτικο revisit της δισκογραφιας τους ισως να κατσω να ακουσω και τα προσωπικα του, κι ας ειμαι ακομα και μετα απο 16 χρονια salty που διελυσε λατρεμενη υπερμπανταρα για να παιξει χειροτερη μουσικη μονος του.

Το Hand… δεν το έχεις ξανακούσει από τότε που βγήκε; Ίσως, αφού ψάχνεις συναίσθημα, να άξιζε να επιστρέψεις για μία ακρόαση

1 Like

Μέσα στις τόσες διθυραμβικές κριτικές που έχω διαβάσει τον τελευταίο καιρό είχα αρχίσει να αναρωτιέμαι αν κάτι χάνω. Και μετά έρχεται αυτός εδώ ο δοκιμασμένος prog νέρντουλας και λέει λίγο πολύ όσα πιστεύω κι εγώ. Ομολογουμένως δεν περίμενα τόσο αυστηρή κριτική απ’ τον Prog Mind.

1 Like

Καλα επιτρεψε μου να μην παιρνω γενικως στα σοβαρα εναν ανθρωπο που γραφει «The Raven That Refused to Sing. It features two of his best songs ever (“Drive Home” and the title track), plus a bunch of noodly bullshit that set fan expectations for the foreseeable future.»

Οπως και «But the subsequent albums veered completely away from progressive rock into pop, and I rather liked them. But the fans did not, for the most part.»

Τωρα μπορει στο τελευταιο οντως τι να πω, να ευθυγραμμιστηκαν οι πλανητες σας.

1 Like

Χαχαχα, νομίζω ότι απλά το κράζει για το πόσο επηρέασε τα στάνταρ των SW φανς το πρώτο, τώρα για το δεύτερο, λέει απλά ότι του αρέσουν, όχι ότι του αρέσουν περισσότερο. Πάντως, για να καταλάβεις, έχω την εντύπωση ότι ο τύπος είχε πρόμο, που έστειλε σε πολύ λίγα μέσα ο Wilson.

1 Like

Το The Raven That Refused To Sing παντως παιζει να ειναι ο πιο υπερεκτιμημενος δισκος ολων των εποχων. Ή τουλαχιστον ας πουμε σε αυτην την χιλιετια, υπαρχουν δεκαδες δισκοι σε βαθρο απο τα 80ς.

Θα ελεγα το πιο υεπρεκτιμημενο εργο τεχνης ολων των εποχων. Η’, ακομα καλυτερα, το πιο υπερεκτιμημενο ανθρωπινο δημιουργημα ολων των εποχων.