Ωραία βίντεο, μέτριο κομμάτι.
Την Δευτέρα μάλλον μας περιμένει ένα καλάθι με μέλισσες
Edit
Voila:
Λίγο Drag Ropes, λίγο Watchmaker, λίγο σύντομο
Και σε studio εκδοχή:
Και στο μεταξύ, σε 2 μέρες είναι η διήμερη εμφάνιση του στο Royal Albert Hall όπου θα παίξει όλο το Overview συνοδεία ορχήστρας και με έξτρα μέρη (αυξάνοντας τη διάρκειά του γύρω στη ~1h). Συν από το νέο δίσκο, συν από τους παλιούς.
Δυστυχώς, σε μια από τις πρόσφατες συνεντεύξεις του είπε ότι δε θα κυκλοφορήσει τίποτα από αυτή την εμφάνιση και κρίμα.
Με λίγο ψάξιμο υπάρχει εκεί έξω…
Λοιπόν, έχω κάνει 2 γρήγορες ακροάσεις, έχει ψωμί ο δίσκος… ΑΛΛΑ!
Αυτό το On Chapel Slope (Katherine Priddy version από την deluxe έκδοση του δίσκου) είναι από τα πιο όμορφα πράγματα που έχει γράψει ο τύπος τα τελευταία πολλά χρόνια.
Μετα απο τοσες σερι φλομπες που μας τάϊσε ο Στεφα-νινο Ξυπολητάς, τολμω να ξεφωνησω ενα μικρο «επιτέλους». Οτι πιο ενδιαφερον και πειστικο κυκλοφορησε απο το Hand Cannot Erase μαλλον, η πρωτη μου εντυπωση. Το καλο/κακο με αυτο τον δισκο ειναι οτι τον παιρνεις οπως ειναι με το κονσεπτ/κοντεξτ/ιδιαιτεροτητες του, δλδ θα λειτουργει οταν τον ακους περισσοτερο απο αρχη μεχρι τελος και οχι αποσπασματικα.
Πρώτη ακρόαση του δίσκου και όπως συνέβη και με τους τρεις προηγούμενους και η τελευταία…
Βαρετός, ανέμπνευστος απαγγελίες όλη την ώρα και με κάποια prog κολπάκια για να την βρίσκουν οι prog elitists αλλά ουσία καθόλου. Που είναι ρε η μουσική που κάποτε έγραφε;
Πάω να ακούσω τώρα το to the bone που πολλοί τον θεωρούν μέτριο δίσκο αλλά είναι κλάσεις ανωτερος από αυτό το πράγμα.
Θα συμφωνήσω. Νομίζω είναι ο πρώτος δίσκος Steven Wilson που ακούω και σκέφτομαι “έτσι πρέπει να ακούγεται σ’ όσους δεν τον συμπαθούν”.
τα επίπεδα που αγαπώ αυτό το λογοπαίγνιο είναι πολλαπλά
Απο περιεργεια, με τη σολο του καριερα πως τα πας γενικα; Δλδ γνωμη για Insurgentes (κυριως) ή Grace;
Να το γράψω όσο πιο απλά γινεται ![]()
Insurgentes 8/10
Grace 9/10
Raven 10/10
Hand 9/10
Bone 7/10
Από εκεί και πέρα, από future bites και μετα, 2-3 ακροάσεις το πολύ.
Insurgentes 8/10
Grace For Drowning 8/10
Raven 10/10
HCE 9/10
To the Bone 7/10
Future Bites 3/10
Harmony Codex 6/10
Overview 5/10
Γιαυτο ρωτησα, το Insurgentes ειναι ενα καλο κριτηριο του να καταλαβω αν γενικως γουσταρεις τα πεπραγμενα των P. Tree ή να το γραψω αλλιως ενα πιο «παραδοσιακο», στιβαρο prog rock/metal. Τοσο το Insurgentes οσο και το Grace αλλα φυσικα και αλλα αλμπουμ του εχουν ενα πιο eclectic, ιδιοσυγκρασιακο χαρακτηρα, και με πολλες αλλες επιρροες προφανως που εκτεινονται περα απο τα ορια του “prog”.
Α ωραίο παιχνίδι αυτό.
Μέχρι να ακούσω το καινούριο να πω:
Insurgentes 9/10
Grace 8/10
Raven 10/10
Hand 10/10
Bone 6/10
Future 3/10
Harmony 7/10
Overview 5/10
Insurgentes - 9/10
Grace - 9/10
Raven - 10/10
HCE - 10/10
Bone - 7/10
Future - 3/10
Harmony - 6/10
Overview - 8/10
Requiem - 5/10
Γουστάρω και πολύ μάλιστα τα πεπραγμένα των P. Tree. ![]()
Και το τελευταίο τους άλμπουμ μου άρεσε, το closure/continue.
Να βάλω και εγώ την ολοκληρωμένη μου λίστα.
Insurgentes - 8/10
Grace - 9/10
Raven - 10/10
HCE - 9/10
Bone - 7/10
Future - 3/10
Harmony - 5/10
Overview - 5/10
Requiem - 4/10 μετά από 1-2 ακούσματα αλλά δεν πιστεύω ότι θα αλλάξει η γνώμη μου.
Ιδού και η γνώμη μου για το δίσκο, όσο πιο συνοπτικά μπορούσα
Πολυ εμπεριστατωμενη και με δυνατα επιχειρηματα. Εννοειται οτι συμφωνω με καποια αρνητικα - πολυ voiceover, αχρειαστο - υπαρχει απολυτη ισορροπια αναμεσα σε ιντερλουδια/ακουστικα κομματια και πιο δυναμικα, αλλα τα τελευταια λειτουργουν καλυτερα κ ισως επρεπε να ειναι περισσοτερα. Θεωρω οτι τα κομματια εσκεμμενα “συγκρατουνται” σε διαρκειες και αναπτυξη ιδεων, γιατι τονιζεται ακομη περισσοτερη η (ξεκαθαρα) textural και ατμοσφαιρικη μουσικη του δισκου και ανεβαζει το spookiness. Δεν ηθελε ολα να ειναι καλοφτιαγμενα και τετραγωνισμενα, σε καμια περιπτωση δεν κυνηγουσε ενα δευτερο Raven. Εμενα αυτο το αλμπουμ μου αρεσε γιατι απλα με επεισε, εχει “bite”, εχει γωνιες, εχει math κιθαρες, εχει αυτο το ιδιαιτερο drumming, εχει μια Goblin ατμοσφαιρα ( δεν ειδα να αναφερονται στις κριτικες που εχω δει γενικα).Δεν ειναι κανενα αριστουργημα, καθε αλλο, αλλα επιτελους, εχει τη σκοτεινια και την ταση να ξεφυγει απο καποια καλουπια…καλα στο Overview εννοειται οτι διαφωνουμε καθετα, θα μπορουσαμε να πουμε οτι ειναι το πρωτο dad prog album, ο ορισμος του βαρετου, ανωδυνα νεροβραστου αλμπουμ και με ποια θεματολογια ε! Αυτο κι αν ηταν χαμενη ευκαιρια…Γενικα, δεν παραβλεπω οτι ο τυπος εχει χασει την επαφη με το songwriting, και οτι εξακολουθει να δινει πολλη εμφαση στο περιτυλιγμα, τις ιδεες, το production value με αποτελεσμα τα πραγματα να παραειναι εσκεμμενα και “επαγγελματικα”.
Ας ελπισουμε τα επομενα να ειναι ακομη καλυτερα. Και ας ελπισουμε να σταματησει και το falsetto.
Εκτός από το ομώνυμο και άντε λίγο το Wheel, πού αλλού βρίσκεις αυτό το ντράμινγκ ή τις math κιθάρες;
Εδιτ: σε χαλαρό κλίμα η ερώτηση, μην με παρεξηγήσει ο τόνος του γραπτού. Σε στυλ, ναι, αλλά πόσο πιάνει αυτό χώρο στο δίσκο;
![]()
Ναι σε όλα.
