Ποια ταινία ξαναείδατε σήμερα;


#641

Και μιας και έπηξα σε ευρωπαϊκό και παγκόσμιο σινεμά τις προηγούμενες βδομάδες (χωρίς μάλιστα να δω και κάτι αληθινά ξεχωριστό), έπεσε μαραθώνιος Middle Earth σε bluray.


Είχα κάνει πέρυσι για πρώτη φορά μαραθώνιο και τις 6 ταινίες και είπα να το επαναλάβω φέτος (πάντα μιλάμε για τις extended βέβαια)

15 χρόνια μετά την πρώτη προβολή του Return of the King στους κινηματογράφους δεν έχουν αλλάξει και πολλά. Σήμερα η τριλογία του Άρχοντα φαίνεται σχεδόν… handmade όχι μόνο σε σύγκριση με τα Hobbit αλλά σε σύγκριση με το 99% των σημερινών blockbuster. Ίσως για αυτό συνεχίζει να είναι τόσο εντυπωσιακή σε θέαμα. Υπάρχουν σκηνές εδώ μέσα που και με σημερινά δεδομένα σου ρίχνουν το σαγόνι στο πάτωμα. Αλλά όπως και να το κάνουμε αυτό που έχει κρατήσει ψηλά αυτή την τριλογία είναι το τεράστιο συναισθηματικό βάθος σε χαρακτήρες και story. Ο τρόπος που έχουν μεταφερθεί οι χαρακτήρες από το βιβλίο στην ταινία δείχνει την τεράστια αγάπη Jackson και σία. Η μέση-γη είναι το ίδιο ζωντανή με τους χαρακτήρες και συνεχίζω να πιστεύω πως ο κινηματογράφος δεν έχει ξαναδεί τέτοιο worldbuilding. Και μιας και στο μεταξύ έχω διαβάσει τα βιβλία άλλες 3-4 φορές μπορώ να πω πως πρόκειται για μια από τις καλύτερες μεταφορές βιβλίων ever. Δεν είναι στείρα μεταφορά σελίδων στο πανί. Ακούς για παράδειγμα τον Saruman στο Two Towers να λέει “The old world will burn in the fires of industry, The forests will fall” και ξέρεις πως ο Jackson πέρασε τις ανησυχίες του Tolkien την εποχή που έγραφε το βιβλίο. Και αυτό είναι από τα πολλά παραδείγματα. Επίσης για πρώτη φορά κράτησα τις πραγματικές διάρκειες των ταινιών στις extened edition, χωρίς να μετράμε τίτλους τέλους που είναι ιδιαίτερα μακροσκελείς. Σύνολο 10 ώρες και 56 λεπτά!!! (8:19 τα Hobbit πάντα extended)

Για τα Hobbit τώρα… εγώ μια φορά συνεχίζω να γουστάρω κάργα και τις 3 ταινίες. Μάλιστα ίσως γίνω και… περίεργος αλλά μιας και από το '14 και μετά ξαναδιάβασα και το βιβλίο θα τολμήσω να πω πως πρόκειται για καλή μεταφορά και εδώ. Ακόμα και ο Alfrid δεν με χάλασε και τόσο, όχι όσο την πρώτη φορά που είδα το Battles σινεμά τουλάχιστον και 2-3 φορές μου έφερε αυθόρμητα μερικές γκριμάτσες αποδοκιμασίας. Αυτό που εδώ φάνηκε πάντως είναι η αδυναμία του Jackson και του μόνιμου team του στο σενάριο, όταν το αρχικό υλικό του βιβλίου δεν τους καλύπτει εντελώς και πρέπει να βάλουν αρκετή δική τους δημιουργία. Εκεί έχασαν για μένα και όχι και τόσο στα εφέ. Οι ταινίες συνεχίζουν να φαίνονται πανέμορφες, δίνοντας ένα πιο παραμυθένιο τόνο σε σύγκριση με Άρχοντα που ώρες ώρες έμοιαζε απλά με ταινία εποχής. Αν έπρεπε να κάνω ένα edit (μιας και πολύς λόγος για τις διάρκειες σε σχέση με τις σελίδες του βιβλίου) δεν θα έκοβα ίσως σκηνές αλλά μερικούς chessy διαλόγους, όπως π.χ. αυτό το “Why does it hurt so much… because it was real” στο τέλος του Battles που λογικά γράφτηκε στο πόδι την τελευταία μέρα των γυρισμάτων απλά για να μην αφήσουν βουβή την σκηνή. 1000 φορές να έμενε χωρίς διαλόγους (υπάρχουν 2-3 ακόμα τέτοια σχεδόν όλα στο Battles).

Overall και για να μην συνεχίσω την αποθέωση που έτσι και αλλιώς έχω ρίξει πολλάκις και γίνομαι και γραφικός, τούτο εδώ είναι το καλύτερο, ομορφότερο franchise στην ιστορία του Hollywood σε ότι αφορά τα δικά μου γούστα. Λίγες τόσο μεγάλες ταινίες έχουν γίνει με τόση μεγάλη αγάπη και μεράκι και βγήκε τόσο ωραία στην οθόνη.


#642

ποια ταινια θα δουμε ανημερα τα χριστουγεννα βασικα.

οριστε με εορταστικο trailer για τα 30 χρονια της απολυτης χριστουγεννιατικης αντρικης ιστοριας…


#643

Χτύπησα μερικές ταινίες σε bluray πρόσφατα. Με πιο σημαντική την παρακάτω.

Πιθανότατα το πραγματικά μεγάλο αριστούργημα του Fritz Lang. Σε αποκατεστημένη κόπια, με πολύ καλή ποιότητα εικόνας (αν και σε σημεία η ηλικία της ταινίας γίνεται εμφανής) παραμένει ένα από τα καλύτερα crime movies που έχουν βγει ποτέ. Και παραμένει τόσο ψηλά γιατί δεν μένει στο έγκλημα αλλά ψάχνει την αντίδρασης μια ολόκληρης κοινωνίας απέναντι σε αυτό. Τον φόβο (είμαστε στην Γερμανία του '31), την προκατάληψη, και την ηθική πίσω από την τιμωρία. Εμφανής η επιρροή τόσο στα film noir του Hollywood της δεκαετίας του 40, κυρίως με την κινηματογράφηση της πόλης, οι σκιές, τα σκοτεινά σοκάκια, τα καταγώγια, ο παραλληλισμός στον τρόπο λειτουργίας αστυνομίας και υποκόσμου (άλλωστε και ο ίδιος ο Lang αργότερα είχε σημαντική συνεισφορά στο είδος με ταινιάρες όπως Scarlet Street, The Big Heat κ.α.), όσο και σχεδόν σε όλες τις crime movies που έχουν βγει ποτέ.
Η σκηνή που σαφώς μένει περισσότερο είναι η τελευταία με το λαϊκό δικαστήριο και την συγκλονιστική ερμηνεία του Peter Lorre. Όχι και η μοναδική πάντως σε μια ταινία κόσμημα κατά την ταπεινή μου άποψη.


#644

The Turin Horse

SY445

Σε bluray που τσίμπησα προχθές.

Από τις πιο όμορφες ταινίες που θα δει κανείς. Με είχε χαζέψει όταν την πρωτοείδα (δυστυχώς όχι σινεμά) και το ίδιο έγινε και τώρα.
Παρότι δεν ξέρω πολλά από τον εν λόγω σκηνοθέτη (μόνο μια ακόμα έχω δει που αν και επίσης πανέμορφη δεν με συγκλόνισε στον ίδιο βαθμό) εδώ λάτρεψα.

Από την πρώτη κιόλας σκηνή σε μαγνητίζει, με τον ηλικιωμένο αμαξά που προσπαθεί να προχωρήσει με τον άλογο του κόντρα σε ένα δυνατό άνεμο. Σου δίνει τον τόνο εξ 'αρχής. Χωρίς πολλούς διαλόγους, με τον δυνατό άνεμο να μην λέει να σταματήσει σε όλη σχεδόν την διάρκεια της ταινία και την κάμερα του σκηνοθέτη, μετά την πρώτη σκηνή, να μένει στο παλιό σπίτι του ηλικιωμένου και της κόρης του και στο άγονο μέρος που τους περικλείει.

Κινηματογραφώντας την καθημερινή ρουτίνα τους, τον τρόπο επιβίωσης τους, χωρίζοντας τo όλο έργο σε 6 μέρες, όσες και οι μέρες δημιουργίας του κόσμου, όπου κυριαρχεί η επανάληψη της καθημερινότητας, προσπαθεί να σε προϊδεάσει θαρρείς για τον ερχομό κάποιου πράγματος.

Δεν είναι από τις ταινίες που θα αναλύσεις σκηνή με σκηνή, δεν υπάρχει πλοκή, ελάχιστα τα περιστατικά, μέσα από τα οποία πάντως ο σκηνοθέτης σου αποκαλύπτει τις επιρροές του (τόσο στο μικρο voice over πριν ξεκινήσει η ταινία, όσο κυρίως και στην επίσκεψη του γείτονα) από φιλοσοφία Νίτσε. Χωρίς αυτό να σημαίνει ωστόσο πως αν δεν έχεις διαβάσει 5 πράγματα για Νίτσε η ταινία δεν θα καταφέρει να σε συγκινήσει. Απλά αφήνεις να σε παρασύρει ο υποτονικός ρυθμός και η εξαιρετική μουσική, που ουσιαστικά είναι ένα μουσικό θέμα που επαναλαμβάνεται σε σημεία.

Το φινάλε απλά σε ρίχνει σε κατάθλιψη χωρίς να γίνει κάτι συνταρακτικό. Η δυσοίωνη αλλαγή και ο τρόπος που αυτή θα έρθει σε πιάνει απροετοίμαστο και ας υπήρχαν τα σημάδια από πριν. Δεν είναι ένα μεγάλο plot twist αλλά κάτι που έρχεται πολύ οργανικά μέσα στην αφήγηση. Ο μόνος λόγος που δεν θέλω να μπω σε λεπτομέρειες δεν είναι τα… spoiler. Απλά όταν είχα δει την ταινία για πρώτη φορά χωρίς να ξέρω τίποτα, η εμπειρία του φινάλε, ως εμπειρία όμως και όχι απλά ως έκπληξη, ήταν συγκλονιστική.

Η δύναμη της εικόνας μπορεί να συγκριθεί μόνο με σκηνοθέτες όπως ο Μπέργκμαν και Ταρκόφσκι. Η επαναληπτικότητα, τα μεγάλα σε διάρκεια ακίνητα πλάνα σε μαγνητίζουν και δε κουράζουν (αν και οκ προφανώς πρέπει να είσαι και σε ανάλογο mood για να κάτσεις να δεις μια τέτοια ταινία).

Σε τεχνικό επίπεδο η εικόνα του bluray είναι μια τεράστια τελειότητα και ενισχύει την συνολική εμπειρία σε τεράστιο βαθμό. Μέσα υπάρχει και μια μικρού μήκους του σκηνοθέτη που δεν έχω δει ακόμα.


#645

Χθες Batman (1989)

batman%20movie%20poster

30 ολόκληρα χρόνια πριν βγήκε αυτή η ταινία, ακριβώς κιόλας! Η πρώτη live action ταινία που παρακολούθησα ποτέ σε κινηματογραφική αίθουσα. Ως εκείνη την στιγμή τον Batman τον ήξερα περισσότερο από την σειρά με Adam West. Μάλιστα μέρες πριν μπούμε στην αίθουσα όλη η τσακαλοπαρέα είχαμε προλάβει να διαβάσουμε και το Dark Knight Returns του Miller, στα αγγλικά κιόλας με το λεξικό από δίπλα. Αν θυμάμαι καλά αυτό πρέπει να ήταν το πρώτο κομικ του συγκεκριμένου χαρακτήρα που διάβασα ποτέ μιας και ως τότε ήμουν χωμένος στην Marvel.

Όλα αυτά πήγαν περίπατο όμως όταν μπήκαμε στην αίθουσα, έσβησαν τα φώτα και πέσαν οι τίτλοι αρχής με το σήμα του Batman να κάνει την εμφάνιση του και την μουσική του Elfman να μας ανατριχιάζει για τα καλά. Τα σκοτεινά σοκάκια, οι απειλητικές σκιές που υπήρχαν παντού και ο καπνός που τύλιγε τα πάντα, έδωσαν τον τόνο για τα καλά στις πρώτες σκηνές. Η αίσθηση δέους που κατέλαβε τους πάντες με το που έσκασε μύτη ο ίδιος ο χαρακτήρας με σάρκα και οστά, απλώνοντας απειλητικά την μπέρτα του και κοψοχολιάζοντας τα πρώτα θύματα του, ήταν απόλυτη και δημιούργησε την πρώτη μεγάλη κινηματογραφική στιγμή.

Ε λοιπόν 30 χρόνια μετά και αφού έχω δει την ταινία και εγώ δεν ξέρω πόσες φορές, δεν έχουν αλλάξει και πάρα πολλά. Η αρχική εμφάνιση του Batman συνεχίζει να είναι πιθανότατα η πιο επιβλητική αρχική εμφάνιση υπερ-ήρωα στην μεγάλη οθόνη. Οι μεγάλες στιγμές του χαρακτήρα που με είχαν αφήσει με ανοιχτό το στόμα την πρώτη φορά συνεχίζουν να το κάνουν και σήμερα. Ναι έχει γεράσει λιγάκι η ταινία δεν λέω, ο Joker του Nickolson δεν προκαλεί το ίδιο δέος, ειδικά αν τον συγκρίνει κανείς με τις μετέπειτα αποδόσεις του, ενώ και μερικοί διάλογοι στο αδέξιο ρομάντζο μεταξύ Keaton και Basinger σήμερα φαντάζουν κάπως αστείοι.

Αλλά ειλικρινά όλα αυτά είναι λεπτομέρειες. Ο Jack το καταδιασκεδάζει ως Joker, έχει μερικές φοβερές ατάκες που έχουν μείνει και μερικές σκηνές που σου δίνουν ακόμα 1-2 ανατριχίλες. Έτσι για να μην ξεχνιόμαστε. Η Gotham City είναι βγαλμένη από gothic εφιάλτη και στα δικά μου τα μάτια τουλάχιστον, ποτέ δεν έδειξε καλύτερη. Όλες οι εμφανίσεις του Batman είναι η μια καλύτερη από την άλλη με αυτή στο μουσείο, που σκάει μύτη από την οροφή σπάζοντας τα τζάμια, να είναι ίσως η πιο εντυπωσιακή από όλες. Και η τελική σκηνή στον καθεδρικό θα μείνει για πάντα κλασική.

Ο Burton χρησιμοποιεί όλα τα πρωτογενή υλικά του κινηματογράφου για να πει μια ιστορία, δεν τον νοιάζει απλά να κάνει μια comic ταινία, δεν τον ενδιαφέρουν τα κόμικ της DC, κάνει κινηματογράφο. Μπορεί τότε να μην ξέραμε τις επιρροές του αλλά σήμερα που τις αντιλαμβάνεται κανείς πιο εύκολα, γίνεται πιο κατανοητό γιατί αυτή η ταινία έχει αντέξει στον χρόνο. Ο γερμανικός εξπρεσιονισμός, οι αμερικάνικες ταινίες νουάρ των 40s και 50s, και οι ταινίες φαντασίας και τρόμου της ίδιας περιόδου χρησιμοποιούσαν τα ίδια αφηγηματικά και εκφραστικά εργαλεία.

Όταν είδα μετά από πολλά χρόνια το The Hunchback of Notre Dame του 1939 και αντιλήφθηκα την επιρροή που άσκησε στο Burton όταν δημιούργησε την ταινία, την εκτίμησα ακόμα περισσότερο. Ο Burton άλλωστε δεν είναι Tarantino, δεν έκλεβε απλώς, δεν τον ενδιέφερε απλά να κλείσει το μάτι συνωμοτικά στο θεατή, ούτε απλά να αφήσει ένα easter egg για όσους ξέρουν. Τα έκανε όλα δικά του, με τον Batman του να γίνεται μέρος αυτής της κληρονομίας και όχι απλά αναφορά σε αυτήν.

Η ταινία που βγήκε 3 χρόνια αργότερα, το Batman Returns, είναι ένα από τα καλύτερα sequel ever και η προσωπική αγαπημένη μου superhero ταινία. Ωστόσο τούτη εδώ είναι σίγουρα η πιο σημαντική ταινία που έχω δει και αυτή που εν τέλη διαμόρφωσε το γούστο μου περισσότερο από κάθε άλλη.


#646

Πέρα απο το ωραίο του αποπάνω ποστ…Dead με σκάλωσες, πάντα σε νόμιζα για μικρότερo :stuck_out_tongue:


#647

τα 2 πρωτα μου ειχαν αρεσει και μενα παρα πολυ οταν ειχαν βγει…θεωρω ανωτερες και μου αρεσουν περισσοτερο οι 3 του Νολαν ομως…


#648

Μικροδείχνω στο internert, ειδικά όταν δεν βάζω φώτο :stuck_out_tongue:

40 πατημένα πλέον.

*Nolan και εμένα μου αρέσει πολύ η τριλογία του αλλά με τις πρώτες του Burton είχα πάθει τέτοια παράκρουση που είναι αδύνατον για οποιαδήποτε άλλη ταινία Batman να τις ξεπεράσει.