Είναι ιδιαίτερο βιβλίο, και τεράστιο, αλλά νομίιζω ανήκει σ’ εκείνα τα λογοτεχνικά έργα που φιλοδοξούν να πιάσουν ένα “πνεύμα” παγκοσμιότητας και ιστορικής στιγμής. Είναι το πρώτο βιβλίο που διάβασα ως “Ολοκληρωτικό Μυθιστόρημα”, όρο που αγνοούσα, αλλά έπιασα με αυτό που διάβασα. Είναι πυκνό, ο Μπολάνιο μπορεί να γράφει ιστορίες ορμώμενος από κάτι που παίζει στο μπακγκράουντ, και αυτό αν σ’ αρέσει τότε θα το λατρέψεις. Διαφορετικά είναι απαιτητικό.
Αν έχεις δει το “Χάος” των αδερφών Ταβιάνι, θα έλεγα ότι μπορεί να παραλληλιστεί με αυτό αλλά στη λογοτεχνία. Εννοώ, είναι τέσσερα χαλαρά συνδεδεμένα μεταξύ τους κεφάλαια, που προσπαθούν να αιχμαλωτίσουν μία εποχή και μία συνθήκη, με ό, τι αυτό συνεπάγεται στην πληθώρα θεματικών που καταπιάνεται.Ο Μπολάνιο ήθελε να κυκλοφορήσει ως 5 βιβλία για να αυξήσει τα έσοδα των παιδιών του μιας και θα πέθαινε από ηπατική ανεπάρκεια, αλλά αποφάσισαν μετά να κυκλοφορήσει ως ενιαίο έργο γιατί έτσι θα κυκλοφορούσε αν δεν υπήρχε το χρηματικό στη μέση. Ωστόσο, ως αναγνώστης, να είσαι προετοιμασμένος ότι είναι 5 διαφορετικές ιστορίες, που απλά συνδέονται με ένα κοινό στόρυλαιν χαλαρό, αλλά είναι αυτοτελή.
Ως γραφή, είναι ανυπέρβλητο. Είναι τρομερά ευχάριστο να το διαβάζεις, αφήνεις το μάτι σου να κυλάει πάνω στις λέξεις. Η ποιητικότητα του Μπολάνιο είναι αμίμητη, και το λέω χωρίς να μ’ αρέσουν πάντα οι ιστορίες του (έχω διαβάσει και δύο συλλογές). Δεν βρήκα κάτι που να μην μου άρεσε, όμως, με το “2666”. Αφέθηκα στη ροή του, και είναι αληθινός μάστορας.
Από εκεί και πέρα, παρά το μέγεθός του, είναι αρκετά μαζεμένο ως προς τους χαρακτήρες. Το πρώτο μέρος μου άρεσε, ήταν ιντριγκαδόρικο, αλλά νομίζω αυτό που περισσότερο μου άρεσε ήταν το τρίτο (με τον δημοσιογράφο που πάει στην Σάντα Τερέσα), και το πέμπτο (με τον συγγραφέα), όμως κάθε κεφάλαιο έχει έστω μία εικόνα και μία σκηνή που θα σου μείνει. Το κεφάλαιο τέσσερα (?) είναι εκατό κάτι σελίδες που πρακτικά μαθαίνουμε για τις 112 γυναίκες που έχουν απαχθεί ή δολοφονηθεί ή απαχθεί/βιαστεί/δολοφονηθεί από γνωστούς και άγνωστους στην πόλη της Σάντα Τερέσα. Για άλλους, δεν είναι παρά ένα σαδιστικό και torture porn κεφάλαιο, μία ηδονοβλεψία της βίας. Για μένα ήταν μία λογοτεχνική αποκάλυψη όσων κρύβονται πίσω απ’ την κουρτίνα της κοινωνίας μας.
Αν το γνώριζα από πριν θα ‘χα πάρει και τα δύο μαζί μου. Αλλά αφού όπως λες δεν χάνω κάτι σ’ επίπεδο πλοκής, ξεκινάω με το τελευταίο λοιπόν.
