Βιβλία...διαβάζουμε?

Άλλες Τέχνες
#3886

Είναι ιδιαίτερο βιβλίο, και τεράστιο, αλλά νομίιζω ανήκει σ’ εκείνα τα λογοτεχνικά έργα που φιλοδοξούν να πιάσουν ένα “πνεύμα” παγκοσμιότητας και ιστορικής στιγμής. Είναι το πρώτο βιβλίο που διάβασα ως “Ολοκληρωτικό Μυθιστόρημα”, όρο που αγνοούσα, αλλά έπιασα με αυτό που διάβασα. Είναι πυκνό, ο Μπολάνιο μπορεί να γράφει ιστορίες ορμώμενος από κάτι που παίζει στο μπακγκράουντ, και αυτό αν σ’ αρέσει τότε θα το λατρέψεις. Διαφορετικά είναι απαιτητικό.

Αν έχεις δει το “Χάος” των αδερφών Ταβιάνι, θα έλεγα ότι μπορεί να παραλληλιστεί με αυτό αλλά στη λογοτεχνία. Εννοώ, είναι τέσσερα χαλαρά συνδεδεμένα μεταξύ τους κεφάλαια, που προσπαθούν να αιχμαλωτίσουν μία εποχή και μία συνθήκη, με ό, τι αυτό συνεπάγεται στην πληθώρα θεματικών που καταπιάνεται.Ο Μπολάνιο ήθελε να κυκλοφορήσει ως 5 βιβλία για να αυξήσει τα έσοδα των παιδιών του μιας και θα πέθαινε από ηπατική ανεπάρκεια, αλλά αποφάσισαν μετά να κυκλοφορήσει ως ενιαίο έργο γιατί έτσι θα κυκλοφορούσε αν δεν υπήρχε το χρηματικό στη μέση. Ωστόσο, ως αναγνώστης, να είσαι προετοιμασμένος ότι είναι 5 διαφορετικές ιστορίες, που απλά συνδέονται με ένα κοινό στόρυλαιν χαλαρό, αλλά είναι αυτοτελή.

Ως γραφή, είναι ανυπέρβλητο. Είναι τρομερά ευχάριστο να το διαβάζεις, αφήνεις το μάτι σου να κυλάει πάνω στις λέξεις. Η ποιητικότητα του Μπολάνιο είναι αμίμητη, και το λέω χωρίς να μ’ αρέσουν πάντα οι ιστορίες του (έχω διαβάσει και δύο συλλογές). Δεν βρήκα κάτι που να μην μου άρεσε, όμως, με το “2666”. Αφέθηκα στη ροή του, και είναι αληθινός μάστορας.

Από εκεί και πέρα, παρά το μέγεθός του, είναι αρκετά μαζεμένο ως προς τους χαρακτήρες. Το πρώτο μέρος μου άρεσε, ήταν ιντριγκαδόρικο, αλλά νομίζω αυτό που περισσότερο μου άρεσε ήταν το τρίτο (με τον δημοσιογράφο που πάει στην Σάντα Τερέσα), και το πέμπτο (με τον συγγραφέα), όμως κάθε κεφάλαιο έχει έστω μία εικόνα και μία σκηνή που θα σου μείνει. Το κεφάλαιο τέσσερα (?) είναι εκατό κάτι σελίδες που πρακτικά μαθαίνουμε για τις 112 γυναίκες που έχουν απαχθεί ή δολοφονηθεί ή απαχθεί/βιαστεί/δολοφονηθεί από γνωστούς και άγνωστους στην πόλη της Σάντα Τερέσα. Για άλλους, δεν είναι παρά ένα σαδιστικό και torture porn κεφάλαιο, μία ηδονοβλεψία της βίας. Για μένα ήταν μία λογοτεχνική αποκάλυψη όσων κρύβονται πίσω απ’ την κουρτίνα της κοινωνίας μας.

2 Likes
#3887

Φαινεται πολυ ενδιαφερον, θα τσεκαριστει αμεσα ,τελεια η παρουσιαση!!

1 Like
#3888

Τα 2 πρώτα με διέλυσαν, θέλω ένα διάλειμμα πριν συνεχίσω στα επόμενα

1 Like
#3889

BOOK OF THE WEEK:
“Τα Ζώα Είναι Μέρος Της Εργατικής Τάξης"

writer: Jason Hribal (μετάφραση Βαγγέλης Τσίρμπας)
εκδόσεις OPOSITO (2025)

«Ξαναγράφοντας την ιστορία από τα κάτω…»

Βλέποντας το μικρό βιβλίο (94 σελίδες) στη γωνιά με τα πολιτικά βιβλία γνωστού βιβλιοπωλείου, κατάλαβα πως δε θα είναι ένα ακόμα φιλοζωικό πόνημα. Ο Αμερικάνος ιστορικός Jason Hribal, προσπαθεί να μπει στο πετσί των πλασμάτων που υποφέρουν και πάει ένα βήμα παραπέρα από την αυτονόητη, μα δυστυχώς συνεχιζόμενη στέρηση δικαιωμάτων των μη ανθρώπινων ζώων.

Σύμφωνα με τον ίδιο, τα ζώα δε στερούνται φωνής, οι άνθρωποι τα έχουν φιμώσει την ώρα που τα εκμεταλλεύονται, ως ένα ακόμα μέρος της εργατικής τάξης και έτσι, με τον τρόπο του, ο Hribal πάει κόντρα στην κλασική θεωρητική και ξεκάθαρα ανθρωποκεντρική προσέγγιση, για παράδειγμα για τον Μαρξ ο μόχθος των ζώων δεν αποτελεί εργασία, ενώ και άλλοι θεωρητικοί βλέπουν τα ζώα απλά ως εργαλεία, εμπόρευμα ή κεφάλαιο.

Ο Hribal μέσα από πάμπολλα παραδείγματα, φέρνει στο προσκήνιο το μόχθο των πλασμάτων, που όχι μόνο δεν είναι απαθή, αλλά με τον τρόπο τους επικοινωνούν τη δυσφορία τους όταν αδικούνται, τις καθόλου αδικαιολόγητες εκρήξεις τους απέναντι σε εκπαιδευτές/φύλακες, τις προσπάθειες απόδρασης κτλ Είναι ξεκάθαρο πως ο αναγκαστικός εγκλεισμός και η κακομεταχείριση οδηγούν σε συμπεριφορές που δεν γίνονται αποδεκτές, ενώ αντίθετα οι άνθρωποι θα εκμεταλλευτούν ακόμα και την εκτέλεση ενός ζώου (χαρακτηριστικό το παράδειγμα μιας ελεφαντίνας που εκτελέστηκε με ηλεκτροπληξία σε event με κόσμο και κάμερες). Από την βιομηχανία του θεάματος (όπως οι ζωολογικοί κήποι και πάρκα) μέχρι την εντατικοποίηση της καπιταλιστικής παραγωγής όλα καταλήγουν σε ένα πράγμα μόνο, την εκμετάλλευση για το κέρδος με κάθε μέσο.

4 Likes
#3890

BOOK OF THE WEEK:
“Η Αφέλεια Του Γέλιου” (Naivete du rire)
writer: Rene Girard (1972)
εκδόσεις ΠΛΕΘΡΟΝ (2026)

“Το μόνο εμπόδιο στην κατανόηση του γέλιου δεν είναι άλλο από τον ίδιο μας τον εαυτό”

Ένα αδημοσίευτο μέχρι τώρα δοκίμιο του Ρενέ Ζιράρ, στην ουσία κάποιες πρόχειρες σημειώσεις 78 σελίδων του 1955, τις οποίες ανάπτυξε περαιτέρω σε ένα άρθρο του το 1972, το οποίο κυκλοφόρησε πέρυσι στα γαλλικά και φέτος ήρθε η ελληνική έκδοση του σε μετάφραση Βασίλη Πατσογιάννη, με βασικό θέμα την ανάλυση της φύσης του γέλιου, τόσο μέσα στην κοινωνία αλλά και σε πιο ειδικά, σε τομείς όπως η λογοτεχνία ή το θέατρο και το πώς οι δημιουργοί χρησιμοποιούν το γέλιο για να εξερευνήσουν κρυμμένες αλήθειες κτλ.

Σύμφωνα με τον Ζιράρ «το χιούμορ, μας απελευθερώνει από το μοναδικό εμπόδιο για την κατανόηση του γέλιου, [που] δεν είναι άλλο από τον ίδιο τον εαυτό μας». Αν και το βρήκα μάλλον μέτριο σαν κείμενο, βρήκα εξαιρετικά ενδιαφέρουσες τις σημειώσεις του Bonoit Chantre στον πρόλογο με τον ταιριαστό τίτλο ¨Εν αρχή ην ο γέλως¨.

“Είναι τόσο παράξενο να κάνεις έντιμους ανθρώπους να γελάσουν” Μολιέρος

1 Like