Απο Καζαντζάκη θα πω τον Φτωχούλη του Θεού σαν υπέρτατο έπος.
Και καποια στιγμή να πουμε και λιγες κουβέντες για το Μενιο το Σακελλαρόπουλο. Πυροβολεί ακατάπαυστα.
1 Like
Κάποτε, δηλαδή τη χρονιά που κυκλοφόρησε (που δε θυμάμαι τώρα ποια είναι), ο μικρός μου αδερφός μού έκανε δώρο το “Μοιραίο 10”. Υπέροχο βιβλίο και σίγουρα εμπνευσμένο, τόσο από την ταινία του Βούλγαρη “Η φανέλα με το 9”, όσο και από τα τόσα χρόνια και τις ιστορίες που έχει ζήσει ο ίδιος ως αθλητικογράφος. Κάθε του πρόταση ήταν και μία εικόνα για μένα. Βέβαια, μετέπειτα, δεν προθυμοποιήθηκα να πάρω και να διαβάσω κάποιο επόμενό του.
1 Like
Δεν θυμάμαι από ποιο ξεκίνησα. Η Σουλτάνα είναι το τελευταίο του πόνημα και, όπως έγραψε, είναι το 22ο του βιβλίο. Αν εξαιρέσουμε κάνα δύο αθλητικά από την αρχή, έχω διαβάσει πάνω από 15 δικά του. Στα συν ότι είναι άμεσες ιστορίες, καθημερινές, πολύ ζωντανές, με τη γραφή του να εξελίσσεται όσο περνάει ο χρόνος. Στην αρχή νόμιζες ότι διάβαζες κάποια περιγραφή ή σχολιασμό αγώνα, τώρα πλέον είναι πιο “λογοτεχνικός” ο τρόπος γραφής του. Ιστορίες απλές, λαϊκές, με μηνύματα, με καλώς εννοούμενη ελληνικότητα, διαβάζονται πάρα πολύ εύκολα, τουλάχιστον απο μένα.
1 Like
Το “Ο Χριστός ξανασταυρώνεται” το είχα διαβάσει πριν από χρόνια. Ακόμα μου έχουν μείνει στο μυαλό αποσπάσματα. Μία αναπαράσταση της υποκρισίας των χριστιανών του καιρού του και έργο που αποδεικνύει πως ο Καζαντζάκης είχε πολλούς πολέμιους την εποχή του γιατί καταπιάστηκε με σκληρές αλήθειες για την κοινωνία πρωτίστως και δευτερευόντως για την οργανωμένη θρησκεία. Θεωρώ πως περιγράφει πολύ επιτυχημένα ένα κοινωνικό πείραμα. Καλή ανάγνωση!
Κάπου έχω στην άκρη τον “Τελευταίο Πειρασμό” που επίσης έχω ξαναδιαβάσει. Άλλο ένα βιβλίο που συνδιαλέγεται με τα όρια της χριστιανικής πίστης και επιχειρεί να προσεγγίσει αλλιώς τις ιστορίες των ευαγγελίων. Πιστεύω πως ενώ ο Καζαντζάκης το έγραψε με βαθιά πίστη, το περιεχόμενό του πολεμήθηκε ως βλάσφημο, ακόμα και μετά την προβολή του σε κινηματογραφική μεταφορά, το 1988, όπου το νέο ρεύμα χριστιανών προκάλεσε επεισόδια.
2 Likes
BOOK OF THE WEEK:
“Αμερικανική Αγωγή” (The Topeka School)
writer:Μπεν Λερνέρ (2019)
εκδόσεις ΔΩΜΑ (2023)
«Πόσες από τις τωρινές του μικρές χειρονομίες και στάσεις αποτελούσαν σωματοποιημένους αντίλαλους του παρελθόντος, επαναλήψεις στα όρια μεταξύ συνειδητού και ασυνειδήτου;»
Ο τελειόφοιτος λυκείου Άνταμ Γκόρντον, προσπαθεί να μάθει πώς ένα αγόρι γίνεται άντρας μέσα απ’ τους αγώνες ρητορικής, τις μονομαχίες ραπ αυτοσχεδιασμού και τις ψυχαναλυτικές συνεδρίες με τη γλώσσα να είναι το κοινό στοιχείο όλων.
Σπονδυλωτό μυθιστόρημα, τοποθετημένο στα τέλη των 90ς, μια περίοδο στην οποία ο φιλελευθερισμός έχει αποπροσανατολίσει τους πάντες. Ένα πολιτικό στη βάση του βιβλίο, με γραφή που εύκολα τη λες χαοτική, αλλά που τελικά δε διαφέρει και πολύ από τις κοινωνικές αλλαγές στο Δυτικό κόσμο και την συντηρητική στροφή που αυτές έφεραν, με το λαϊκισμό να να δίνει τον τόνο.
Ο Λερνερ αλλάζει συνεχώς πρόσωπα και χρόνο συμβάντων, σε ένα συνεχές που περιλαμβάνει κοινές ιστορίες και τα θραύσματα μιας βίας που διατρέχει τα πάντα, από την ιστορία της οικογένειας του Άνταμ, μέχρι τη μεγάλη εικόνα μιας πόλης όπου παιχνίδι κάνει ο ατομισμός και η τοξική αρρενωπότητα. Το μόνο σίγουρο είναι πως τα υπαρξιακά κενά δεν καλύπτονται ποτέ και τελικός νικητής είναι ο φόβος, κάτι που δυστυχώς θα θυμίσει τα σημερινά αδιέξοδα σε όλες τους τις εκφάνσεις. Το στυλ γραφής θα κουράσει κάποιους, αφού το ατελείωτο μπρος πίσω ζαλίζει, αλλά αν το δεις σαν πολλά μικρά κομμάτια ενός μηχανισμού ίσως και να βγάλει νόημα…
*άσχετο, αλλά μου το πήραν δώρο τρεις διαφορετικοί άνθρωποι μέσα σε λιγές μέρες! (είναι άραγε στα ευπώλητα των μεγάλων βιβλιοπωλείων; Αν ναι, είναι καλό δείγμα)
3 Likes
Ωραίος, εδώ και περίπου ένα χρόνο κάθε μήνα λέω να το πάρω, μάλλον βοήθησες να το επισπευσω.
1 Like
Βιασου, από τα πιο καλογραμμένα βιβλία, ρέει σαν νερό (το γαμίδι, για σένα που είσαι μύστης)
1 Like
Είμαι στα μισά του “Ο άνθρωπος που γελά” του Ουγκό. Αν σκοπεύετε ν’ αρχίσετε να διαβάζετε Ουγκό, αυτό το βιβλίο θα σας αποζημιώσει. Οι “Άθλιοι” για έναν “πρωτάρη” της κλασικής λογοτεχνίας μοιάζουν λίγο με απροσπέλαστο πεδίο (2000σελ), αλλά αυτό και η “Παναγία των Παρισίων” είναι εξίσου σημαντικά έργα, με έντονο πολιτικό περιεχόμενο, και πολύ πιο προσιτά σε έκταση. Αν σας ενδιαφέρει ο 17ος-18ος αι., τα ήθη και τα έθιμα εκείνης της εποχής, το βιβλίο είναι πολύ περισσότερο από μια ιστορία (άλλωστε η πλοκή δεν ήταν ποτέ ο αντικειμενικός σκοπός της κλασικής πεζογραφίας), είναι ο καμβάς μιας εποχής, λίγο πριν την έναρξη των μεγάλων επαναστάσεων - μάλλον εξηγεί, εν πολλοίς, τις συνθήκες μέσα στις οποίες ωρίμασαν οι γενεσιουργές αιτίες των κοινωνικών αλλαγών σχεδόν 100 χρόνια μετά.
4 Likes