Απο Καζαντζάκη θα πω τον Φτωχούλη του Θεού σαν υπέρτατο έπος.
Και καποια στιγμή να πουμε και λιγες κουβέντες για το Μενιο το Σακελλαρόπουλο. Πυροβολεί ακατάπαυστα.
1 Like
Κάποτε, δηλαδή τη χρονιά που κυκλοφόρησε (που δε θυμάμαι τώρα ποια είναι), ο μικρός μου αδερφός μού έκανε δώρο το “Μοιραίο 10”. Υπέροχο βιβλίο και σίγουρα εμπνευσμένο, τόσο από την ταινία του Βούλγαρη “Η φανέλα με το 9”, όσο και από τα τόσα χρόνια και τις ιστορίες που έχει ζήσει ο ίδιος ως αθλητικογράφος. Κάθε του πρόταση ήταν και μία εικόνα για μένα. Βέβαια, μετέπειτα, δεν προθυμοποιήθηκα να πάρω και να διαβάσω κάποιο επόμενό του.
1 Like
Δεν θυμάμαι από ποιο ξεκίνησα. Η Σουλτάνα είναι το τελευταίο του πόνημα και, όπως έγραψε, είναι το 22ο του βιβλίο. Αν εξαιρέσουμε κάνα δύο αθλητικά από την αρχή, έχω διαβάσει πάνω από 15 δικά του. Στα συν ότι είναι άμεσες ιστορίες, καθημερινές, πολύ ζωντανές, με τη γραφή του να εξελίσσεται όσο περνάει ο χρόνος. Στην αρχή νόμιζες ότι διάβαζες κάποια περιγραφή ή σχολιασμό αγώνα, τώρα πλέον είναι πιο “λογοτεχνικός” ο τρόπος γραφής του. Ιστορίες απλές, λαϊκές, με μηνύματα, με καλώς εννοούμενη ελληνικότητα, διαβάζονται πάρα πολύ εύκολα, τουλάχιστον απο μένα.
1 Like
Το “Ο Χριστός ξανασταυρώνεται” το είχα διαβάσει πριν από χρόνια. Ακόμα μου έχουν μείνει στο μυαλό αποσπάσματα. Μία αναπαράσταση της υποκρισίας των χριστιανών του καιρού του και έργο που αποδεικνύει πως ο Καζαντζάκης είχε πολλούς πολέμιους την εποχή του γιατί καταπιάστηκε με σκληρές αλήθειες για την κοινωνία πρωτίστως και δευτερευόντως για την οργανωμένη θρησκεία. Θεωρώ πως περιγράφει πολύ επιτυχημένα ένα κοινωνικό πείραμα. Καλή ανάγνωση!
Κάπου έχω στην άκρη τον “Τελευταίο Πειρασμό” που επίσης έχω ξαναδιαβάσει. Άλλο ένα βιβλίο που συνδιαλέγεται με τα όρια της χριστιανικής πίστης και επιχειρεί να προσεγγίσει αλλιώς τις ιστορίες των ευαγγελίων. Πιστεύω πως ενώ ο Καζαντζάκης το έγραψε με βαθιά πίστη, το περιεχόμενό του πολεμήθηκε ως βλάσφημο, ακόμα και μετά την προβολή του σε κινηματογραφική μεταφορά, το 1988, όπου το νέο ρεύμα χριστιανών προκάλεσε επεισόδια.
2 Likes
BOOK OF THE WEEK:
“Αμερικανική Αγωγή” (The Topeka School)
writer:Μπεν Λερνέρ (2019)
εκδόσεις ΔΩΜΑ (2023)
«Πόσες από τις τωρινές του μικρές χειρονομίες και στάσεις αποτελούσαν σωματοποιημένους αντίλαλους του παρελθόντος, επαναλήψεις στα όρια μεταξύ συνειδητού και ασυνειδήτου;»
Ο τελειόφοιτος λυκείου Άνταμ Γκόρντον, προσπαθεί να μάθει πώς ένα αγόρι γίνεται άντρας μέσα απ’ τους αγώνες ρητορικής, τις μονομαχίες ραπ αυτοσχεδιασμού και τις ψυχαναλυτικές συνεδρίες με τη γλώσσα να είναι το κοινό στοιχείο όλων.
Σπονδυλωτό μυθιστόρημα, τοποθετημένο στα τέλη των 90ς, μια περίοδο στην οποία ο φιλελευθερισμός έχει αποπροσανατολίσει τους πάντες. Ένα πολιτικό στη βάση του βιβλίο, με γραφή που εύκολα τη λες χαοτική, αλλά που τελικά δε διαφέρει και πολύ από τις κοινωνικές αλλαγές στο Δυτικό κόσμο και την συντηρητική στροφή που αυτές έφεραν, με το λαϊκισμό να να δίνει τον τόνο.
Ο Λερνερ αλλάζει συνεχώς πρόσωπα και χρόνο συμβάντων, σε ένα συνεχές που περιλαμβάνει κοινές ιστορίες και τα θραύσματα μιας βίας που διατρέχει τα πάντα, από την ιστορία της οικογένειας του Άνταμ, μέχρι τη μεγάλη εικόνα μιας πόλης όπου παιχνίδι κάνει ο ατομισμός και η τοξική αρρενωπότητα. Το μόνο σίγουρο είναι πως τα υπαρξιακά κενά δεν καλύπτονται ποτέ και τελικός νικητής είναι ο φόβος, κάτι που δυστυχώς θα θυμίσει τα σημερινά αδιέξοδα σε όλες τους τις εκφάνσεις. Το στυλ γραφής θα κουράσει κάποιους, αφού το ατελείωτο μπρος πίσω ζαλίζει, αλλά αν το δεις σαν πολλά μικρά κομμάτια ενός μηχανισμού ίσως και να βγάλει νόημα…
*άσχετο, αλλά μου το πήραν δώρο τρεις διαφορετικοί άνθρωποι μέσα σε λιγές μέρες! (είναι άραγε στα ευπώλητα των μεγάλων βιβλιοπωλείων; Αν ναι, είναι καλό δείγμα)
3 Likes
Ωραίος, εδώ και περίπου ένα χρόνο κάθε μήνα λέω να το πάρω, μάλλον βοήθησες να το επισπευσω.
1 Like
Βιασου, από τα πιο καλογραμμένα βιβλία, ρέει σαν νερό (το γαμίδι, για σένα που είσαι μύστης)
1 Like
Είμαι στα μισά του “Ο άνθρωπος που γελά” του Ουγκό. Αν σκοπεύετε ν’ αρχίσετε να διαβάζετε Ουγκό, αυτό το βιβλίο θα σας αποζημιώσει. Οι “Άθλιοι” για έναν “πρωτάρη” της κλασικής λογοτεχνίας μοιάζουν λίγο με απροσπέλαστο πεδίο (2000σελ), αλλά αυτό και η “Παναγία των Παρισίων” είναι εξίσου σημαντικά έργα, με έντονο πολιτικό περιεχόμενο, και πολύ πιο προσιτά σε έκταση. Αν σας ενδιαφέρει ο 17ος-18ος αι., τα ήθη και τα έθιμα εκείνης της εποχής, το βιβλίο είναι πολύ περισσότερο από μια ιστορία (άλλωστε η πλοκή δεν ήταν ποτέ ο αντικειμενικός σκοπός της κλασικής πεζογραφίας), είναι ο καμβάς μιας εποχής, λίγο πριν την έναρξη των μεγάλων επαναστάσεων - μάλλον εξηγεί, εν πολλοίς, τις συνθήκες μέσα στις οποίες ωρίμασαν οι γενεσιουργές αιτίες των κοινωνικών αλλαγών σχεδόν 100 χρόνια μετά.
4 Likes
BOOK OF THE WEEK:
Πικρό Γάλα
writer: Μένιος Σακελλαρόπουλος
εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ
“Δεν είναι καλός αυτός ο Θεός που παίρνει τους μπαμπάδες…”
Σε ένα χωριό της Ηπείρου μια μάνα στέλνει τα παιδιά της στις παιδουπόλεις της Φρειδερίκης. Είναι η περίοδος μετά τον εμφύλιο πόλεμο, με τη φτώχεια να χτυπά αλύπητα και να μη δίνει πολλές επιλογές. Tο βιβλίο, βασισμένο σε πραγματική ιστορία, ακολουθεί την πορεία του τρομοκρατημένου Φώτη, που προσπαθεί να επιβιώσει.
Γνώριζα τον Σακελλαρόπουλο σαν δημοσιογράφο, αλλά δεν είχε τύχει να διαβάσω κάποιο από τα λογοτεχνικά του βιβλία και τούτο δω το πήρα τυχαία από έναν πάγκο λόγω του δυνατού εξώφυλλου. Η γραφή του είναι απλή, το κείμενο ρέει και σε τραβάει στην ιστορία ζωής του μικρού, εστιάζοντας κυρίως στα πρώτα δύσκολα χρόνια, με την μετέπειτα περίοδο (δικτατορία και μεταπολίτευση) να περνάει σε γρήγορη κίνηση. Σαν ιστορικό μυθιστόρημα έχει τις αδυναμίες του βέβαια, δεν αναπτύσσονται όλοι οι χαρακτήρες το ίδιο, ενώ τα ιστορικά γεγονότα υπάρχουν απλά στο φόντο της ιστορίας και δίνουν το πλαίσιο αλλά όχι τον τόνο.
Από την άλλη η ψυχοσύνθεση ενός παιδιού έρχεται στο προσκήνιο, και όλα του τα συναισθήματα περνάνε στον αναγνώστη, από τον θυμό, την αίσθηση της απομόνωσης και την έλλειψη της μητρικής αγκαλιάς. Κάπως έτσι, ο αναγνώστης ταυτίζεται με το ανυπότακτο πνεύμα του ήρωα, καθώς τον παρακολουθεί να βιώνει σωματικές και άλλες τιμωρίες στο ασφυκτικό και βάναυσο περιβάλλον εγκλεισμού ενός ιδρύματος.
1 Like
Απο διαστημα και φυσικη πως τα παμε φορουμ? Μερικα απο την τελευταια περιοδο
NdGT εγγυηση, ενα χρονικο του χρονου (pun intended, τεραστιο βιβλιο) απο την αρχη ως σημερα. Φανταστικο βιβλιο.
Εισαγωγικο βιβλιο στη θεωρια των χορδων, grande καψιμο προφανως αλλα πολυ ενδιαφερον και καλογραμμενο.
Βασισμενο σε μια (λιγο παιδικη) ιστορια, δινει μια γενικοτερη επισκοπηση του τι γνωριζουμε για τις μαυρες τρυπες
Πολλοι ισως γνωριζετε τον Παυλο Καστανα απο το καναλι του, εξαιρετικο εισαγωγικο βιβλιο στην αστρονομια, με φιλοσοφικη χροια σε σημεια, αφου Καστανας.
Bonus, αν εχετε μπομπιρες (οπως ο δικος μου μεγαλος) που λατρευουν οτιδηποτε εχει να κανει με το διαστημα και ειναι 5-12 ετων, αυτο το μπουκ ειναι πολυ πιθανο να το λατρεψουν. O co-writer του, καλος επιστημονας, εχει προοπτικες 
6 Likes
Ίσως το αγαπημένο μου βιβλίο γενικά,υπέροχο.
4 Likes
Του Καστανά το έχω, αλλά είναι πολύ πυκνογραμμένο και πολυσέλιδο και με τρομάζει λίγο. Έχω διαβάσει το “Αστροφυσική για βιαστικούς” του Τάισον και θέλω να διαβάσω και άλλα βιβλία του. Θέλω επίσης να διαβάσω Σιμόπουλο κάποια στιγμή.
@RiderToUtopia ξέχασα ν’ αναφέρω την “Κόμη της Βερενίκης” του Γραμματικάκη - εξαιρετικό βιβλίο!
1 Like
BOOK OF THE WEEK:
Λίλιθ Η Γυναίκα Πριν Την Εύα
writer:Barbara Koltuv
(1991, εκδόσεις Ιάμβλιχος)
“Στο βάθος της μεγάλης αβύσσου υπάρχει ένα πύρινο θηλυκό πνεύμα με το όνομα Λίλιθ…”
Όλοι οι μύθοι σχετικά με τη Λίλιθ, την παρουσιάζουν ως τον αντίθετο πόλο σε σχέση με την καλoσύνη και την αρρενωπότητα του Θεού. Σύμφωνα με την Koltuv δε θα μπορούσε μια δαιμονική μορφή να εξουσιάζει τους ανθρώπους, άλλωστε η πατριαρχική κοινωνία θα προσπαθούσε να εξοβελίσει μια ανεξάρτητη θηλυκή φιγούρα, η οποία διακατέχεται από άκρατη σεξουαλικότητα. Αντιθέτως η υποταγμένη εικόνα μιας Εύας που γεννάει παιδιά θα βόλευε περισσότερο.
Βιβλικές αναφορές από την Αγία Γραφή, από αρχαία κείμενα, από το καββαλιστικό Ζοχάρ, από το Βαβυλωνιακό Ταλμούδ, από χασιδικά παραμύθια και ελληνικούς μύθους για την Εκάτη και τη Λάμια, όλα μαζί είναι ο τρόπος της ψυχαναλύτριας Coltuv για να μας εισαγάγει στον κόσμο της μακρυμαλλούσας δαιμόνισσας και στη συνέχεια να συνδέσει την εικόνα της με παρορμήσεις του ασυνείδητου, αλλά και την αφύπνυση του σύγχρονου γυναικείου κινήματος απέναντι στην καταπίεση. Όσο μιλάει για την πλανεύτρα σελήνη απέναντι στον ζωοδόχο ήλιο το βιβλίο κυλάει νεράκι, αλλά λόγω μεγέθους (175 σελίδες), αδυνατεί να προχωρήσει σε πραγματική ανάλυση και να εξηγήσει επαρκώς τις ψυχαναλυτικές διαστάσεις/συνδέσεις, πέρα από τα προφανή σε κοινωνιολογικό επίπεδο, όπως η υποτίμηση της γυναικείας θέσης από τις μονοθεϊστικές θρησκείες.
Κάπως έτσι, ο αναγνώστης μένει στα ήδη γνωστά, τους μύθους πως ήταν η πρώτη γυναίκα του Αδάμ, η οποία εκδιώχθηκε από τον παράδεισο και ενώθηκε με τον διάβολο, γυρνώντας από την εξορία ως δαιμονική μορφή που αποπλανεί τους άνδρες και αρπάζει μωρά. Έτσι εξηγούνται και τα άπειρα φυλακτά ανά τον κόσμο (υπάρχει εκτενής αναφορά με φωτογραφίες στο βιβλίο) με τα οποία προσπαθούσαν να ξορκίσουν το “κακό”. Σε κάθε περίπτωση πάντως, διαβάζεται εύκολα, οι φίλοι του occult θα το χαρούν, ενώ όσοι θέλουν κάτι πιο επιστημονικό ή δεν είναι στο στυλ τους θα προσπεράσουν.
6 Likes
Τελειώνω το πρώτο μέρος του “Δον Κιχότε Ντε Λα Μάντσα” του Μιγκέλ Θερβάντες, σε μετάφραση της Μελίνας Παναγιωτίδου, από τις εκδόσεις Εστία. Πρώτη φορά ξεκαρδίστηκα με βιβλίο -μπορεί να έχει ξανασυμβεί- τόσο ώστε να διακόψω την ανάγνωση γιατί με έπιασε νευρικό γέλιο. Εξαιρετική απεικόνιση της εποχής και της ιστορίας της.
4 Likes
Τελείωσα το Αριστερό Χέρι του Σκοταδιού προχθές. Ήταν η πρώτη μου επαφή με Λε Γκεν αν και η δεύτερη απόπειρα μου να το διαβάσω, την πρώτη το είχα παρατήσει στις 100 σελίδες.
Η αλήθεια είναι πως δεν ξέρω τι με κράτησε ακριβώς και το έφτασα στο τέλος. Είχε ενδιαφέρον concept μπλέκοντας κοινωνικοπολιτικά στοιχεία και έδινε πολλές εικόνες.
Η αφήγηση όμως μου φάνηκε πολύ ουδέτερη, υπήρχε πολλή και δυσκολομνημόνευτη ορολογία και ήταν γενικά βραδείας καύσεως χωρίς ουσιαστκά δράση.
Ίσως φταίει που το άρχισα εχοντας διάθεση για κάτι πιο ελαφρύ. Ίσως δώσω στο μέλλον και μια ευκαιρία ακόμα με τον Αναρχικό τον Δύο Κόσμων που είναι και το πιο γνωστό της αν δεν κάνω λάθος.
2 Likes
Setz Clemens - Indigo
Δεν μπορώ να περιγράψω αρκετά την αγάπη μου γι’ αυτόν εδώ τον περίεργο και εκκεντρικό συγγραφέα, ο οποίος μου πήρε το σκαλπ με την συλλογή “Η Παρηγοριά των Στρογγυλών Πραγμάτων” πριν τρία χρόνια και μαζί και την καρδιά μου. Μεταμοντέρνος, Καφκικός, γράφει ιστορίες που διαρκώς ανοίγουν πόρτες και δεν δείχνουν διάθεση να κλείσουν καμία συγκεκριμένη. Ασχολείται πολύ με την κοινωνική διαχείριση της αναπηρίας και του αποκλεισμού, κι αυτό φαίνεται και στο “Indigo”, στο οποίο ένας καθηγητής μαθηματικών ονόματι… Setz Clemens πηγαίνει σ’ ένα σχολείο όπου αφορά μόνο παιδιά με το Σύνδρομο Indigo, και ανακαλύπτει μία περίεργη εξαφάνιση μαθητών. Παράλληλη πλοκή, η ζωή ενός τέτοιου παιδιού χρόνια αργότερα, όταν ενήλικας πια μαθαίνει ότι ο παλιός καθηγητής μαθηματικών του έχει γδάρει έναν βασανιστή ζώων!
Ως πλοκή κινείται περίεργα, άρρυθμα, με πολλές παρεμβολές άλλων κειμένων, χωρίς καμία γραμμικότητα. Καθαρές απαντήσεις δεν παίρνεις. Κι όμως, μιλάμε για ένα ακόμη φανταστικά γραμμένο βιβλίο λογοτεχνίας, όπου η γλώσσα είναι εκείνη που θα σε κάνει να το διαβάσεις περισσότερο απ’ την πλοκή. Ο τρόπος που έχει ο Clemens με τις παρομοιώσεις και τις μεταφορές είναι αμίμητος, και παραδοξολογικός σε βαθμό ιδιοφυίας. 4/5.
Karin Slaughter - Όμορφα Κορίτσια
Συγγραφέας που δεν ήξερα, αλλά ψηφίστηκε στην Λέσχη Βιβλίου Ηρακλείου, οπότε και την επιλέξαμε. Πολύ θετικοί οιωνοί η έκδοση Gutenberg αλλά και οι διθύραμβοι που μπορεί να διάβαζες αριστερά και δεξιά. Η πλοκή πολλά υποσχόμενη: δύο αποξενωμένες αδερφές έρχονται αντιμέτωπες με ένα τρομερό μυστικό, που ξυπνά φαντάσματα του παρελθόντος, ενώ μπορεί να κρύβει απαντήσεις για την εξιχνίαση της υπόθεσης μίας νεαρής κοπέλας που εξαφανίζεται στην πόλη τους.
Ομολογώ ότι, παρά τις σχεδόν 700 σελίδες του, δεν κούρασε καθόλου, διαβαζόταν πολύ γρήγορα, σχεδόν το ξεπετάς, ενώ σε κρατάει αρκετά ώστε να θες να δεις τι θα γίνει στο τέλος. Κι όμως, στη βάση του δεν είναι καθόλου καλογραμμένο. Οι χαρακτήρες είναι ψεύτικοι, στερεοτυπικοί, και προβλέψιμοι, εκτός κι όταν δεν είναι, αλλά με έναν εντελώς αβάσιμο τρόπο που δεν δικαιολογείται από πουθενά. Πολλά flashback όταν χρειάζεται να εξηγήσει η συγγραφέας το πώς μπορούν να κάνουν πράγματα που δεν είναι κοινή γνώση (π.χ. μπορώ να χρησιμοποιήσω όπλο επειδή κάποτε είχα πάει σε σκοπευτήριο), που δείχνουν αρκετό after-thought και ελάχιστη επιτήδευση στο χτίσιμο των χαρακτήρων.
Επίσης, προκάτ διάλογοι που έμοιαζαν ευθέως ξεσηκωμένοι από ΚΑΘΕ αστυνομική σειρά (π.χ. σε σταματάει περιπολικό, “Is everything alright, officer?”), και πολύ, πάρα πολύ, ΕΝΟΧΛΗΤΙΚΑ ΠΟΛΥ, exposition. Μοιάζει η Slaughter είτε να μην έχει καμία εμπιστοσύνη στον αναγνώστη, είτε να βαριέται να δείξει αυτό που θέλει να πει. Έχει για παράδειγμα ένα ζευγάρι που αγαπιέται πολύ. Ας πούμε ότι ο Ρικ δείχνει την φροντίδα και την αγάπη του στην Λύντια με το να της φτιάξει αυγά με μπέικον. Θα χτίσει η Slaughter μία σκηνή που μία τέτοια πράξη φανερώνει αγάπη και φροντίδα; Όχι, απλά θα βάλει τον Ρικ να της φτιάξει αυγά και όλη την ώρα θα διαβάζουμε: Ο Ρικ της έφτιαξε αυγά με μπέικον το πρωί. Ήταν τέτοιος άνθρωπος ο Ρικ, την αγαπούσε πολύ και την φρόντιζε. Πάντα ήξερε τι μπορεί να ήθελε με το που θα ξυπνούσε, και σήμερα είχε μαντέψει ότι θα ήθελε κάτι λιπαρό. Γιατί ο Ρικ την αγαπούσε πολύ, ήταν τόσο γλυκός, σχεδόν την έκανε να ξεχνάει ότι όλοι οι προηγούμενοι σύντροφοί της ήταν γουρούνια (προφανώς δεν είναι απόσπασμα, ε).
Έτσι, δεν ξέρουμε γιατί ο Ρικ την αγαπάει με το να της φτιάχνει αυγά με μπέικον, απλά καταλαβαίνουμε ότι είναι καλός επειδή της τα φτιάχνει, και πάντα (κουράστηκα να το διαβάζω αυτό το επίρρημα στο βιβλίο, που βαρύνεται από τέτοια απόλυτα και μελό κλισέ) ξέρει να μαντεύει τι θέλει.
Πολύς κόσμος θα πει για το gore, μιας και παίζει πολύ το torture porn ως κεντρικό θέμα, και ναι, έχει κάποιες σκληρές εικόνες. Δεν θα έλεγα ότι το παρακάνει (το 2666 του Μπολάνιο έχει πολύ πιο σκληρό περιεχόμενο και σε πολύ μεγαλύτερη έκταση), αλλά έχει αρκετό αίμα που μπορεί να απωθήσει. Επίσης, έχει στιγμιότυπα που δεν βγάζουν ΚΑΝΕΝΑ νόημα να γίνουν έτσι όπως γίνονται, και δεν λέω για το κλασικό “κεντρικός χαρακτήρας ακούει θόρυβο απ’ το υπόγειο και αντί να καλέσει αστυνομία κατεβαίνει να δει τι συμβαίνει και πεθαίνει”, αλλά αφελείς προσεγγίσεις του πώς λειτουργούν τα πράγματα στον κόσμο, με βολικές συμπτώσεις, που κάμπτουν την αληθοφάνεια.
Οπότε ναι, ψιλοευχάριστο ανάγνωσμα παραλίας, και αν. 2/5.
2 Likes
Έχω πιάσει και αναμετρώμαι με το Moby Dick, την αγγλική έκδοση.
Μου φάνηκε σχεδόν αδύνατον να το ακολουθήσω νοηματικά στα αγγλικά (πολλή ορολογία και γλώσσα 19ου αιώνα) οπότε το διαβάζω μαζί με την ελληνική μετάφραση δίπλα για λεξικό.
Τα κεφάλαια σύντομα που το κάνει ευκολότερο. Διαβάζοντας την αφήγηση νιώθω σαν είμαι στο κεφάλι του Ισμαήλ και ακουώ όλο τον ειρμό της σκέψης πριν γίνει λόγος, το οποίο βρίσκω υπέροχο.
Βέβαια υπάρχουν και κεφάλαια που νιώθω σαν να διαβάζω δικαστικό κώδικα και με το ζόρι πιάνω το νόημα και αν.
Όπως και να 'χει προχωράει επειδή τα κεφάλαια είναι μικρά. Το άρχισα για να με προετοιμάσω για κάτι όπως το Gravity’s Rainbow ή Infinite Jest. Αν μπορείς να προετοιμαστείς για κάτι τέτοιο δηλαδή.
Πάντως, για όποιον μπορεί να ενδιαφέρεται, στο Infinite Jest έχει ολοκληρωθεί η ελληνική μετάφραση (από τον Κώστα Καλτσά) και αναμένεται να κυκλοφορήσει το 2ο εξάμηνο του 2026. Έτσι μου απάντησαν από τις εκδόσεις Gutenberg τουλάχιστον.
1 Like
Καλή τύχη
1 Like
Το 'χα πιάσει και παλιότερα, ξέρω τι με περιμένει 
Αν εχεις χρόνο δωσε μια αποψη για το 2666