με μικρη διαφορα robert plant.
child in time-ανατριχιαστικη ερμηνεια.Απο tate δεν θα ελεγα οτι το queen of the reich ειναι η κορυφαια του στιγμη
Ούτε του Χάλφορντ το Πέηνκίλλερ…
Τέσπα δεν υπάρχει πολλ με το Ντίο (και συγκεκριμένα το Σταργκέηζερ) όπου θα ψηφίσω κάτι άλλο…
εγω απο tate θα εβαζα το the mission…πραγματικα τρομερη ερμηνεια!!!
γενικα τωρα…η ερμηνεια του midnight στο lost reflection!!!(ποσο τρελος μπορει να ναι…)RESPECT!
Blackie - The Great Misconceptions Of Me
Ανατριχίλα!!!
Επίσης αμαρτία να μην έχει στο πολλ καθόλου Τάυλερ, αφού Ντριμ Ον και Τζέηνι’ζ Γκατ Ε Γκαν είναι από τις υπέρτατες ερμηνείες έβερ.
Εγώ το Suite Sister Mary.
Cornell αλλα οχι και τοσο στο Jesus Christ Pose οσο σε αλλες φασεις.
Απ’τη λίστα η αγαπημένη μου είναι του Plant… 
Solitude Aeturnus - Scent Of Death 
:bow2::bow2::bow2:
freddie mercury ρε σεις.χαλαρα η καλυτερη φωνη που περασε ποτε…
Και του Μερκιουρι αλλα και του Πλαντ ειναι εξισου 8εικες…
Ενας ειναι…Bruce Dickinson…οπου αν εξαιρεσεις το no prayer for…ολες οι ερμηνειες του
ειναι ΘΕΙΚΕΣ…
Απο κοντα kiske-freddie mercury-Geoff Tate
Το the show must go on απο freddie mercury ειναι χαλαρα η κορυφαια ερμηνεια ολων των εποχων, με μεγαλη αποσταση απο τον δευτερο…οτι και να πεις γι αυτο ειναι απλα λιγο και δεν μπορει να περιγραψει αυτην την ανεπαναληπτη ερμηνεια…Επιπλεον, ο μερκιουρι ειναι επισης χαλαρα η κορυφαια φωνη εβερ, με μεγαλη διαφορα απο τον δευτερο…Απο εκει και περα, θεωρω πως ο cornell επρεπε να μπει στην ψηφοφορια για το say hello to heaven, το οποιο τραγουδησε σε ενα side project(δεν ειναι τραγουδι των soundgarden)…Ο Plant τα σπαει τρελα, τον βαζω νουμερο 2…α, και τωρα που το θυμηθηκα, ψιλοαδικια ρε παιδια να μην υπαρχει Roger Daltrey και bruce dickinson στην ψηφοφορια!!!
Myles Kennedy-Blackbird
David Draiman-Torn
Δεν θα αναφερθώ σε συγκεκριμμένο τραγούδι -μιας και σε όλα είναι θεούλης-
Tomas Lindberg 
είναι σημαντικό οι ερμηνεία να μένει αναλλοίωτη και στα live (καλή ώρα:))
Όχι άλλα να ακούς από το studio και άλλα στις ζωντανές εμφανίσεις.
με αγάπη και σεβασμό προς τις επιλογές του πολλ πάντα
Robert Plant, Freddie Mercury (κυρίως) είναι :respect: ό,τι κι αν πουν.
η ΑΠΟΛΥΤΗ θεατρικη ερμηνεια
[SIZE=“7”]ian andersson-too old to rock n roll too young to die
freddie mercury-the show must go on[/SIZE]
θεικες ερμηνιες
Αυτό είναι και θέμα στιγμής. Άλλες φορές Tate στο Roads to madness (ή καλύτερη ερμηνεία του για μένα), Alder στο Nothing left to say (μεγάλη κατάθεση ψυχής) Μidnight στο Lost reflection (μεγάλη παράνοια), αλλά στο τέλος… Dio-ότι θέλετε…
Tim ‘‘Ripper’’ Owens στο Ripper έστω και αν ήταν δεύτερος, ήταν η μόνη φορά που ξεπάρασε τον Metal God:!: