Σωστός
Και μια μέρα πριν :
14:30 - Early Entry
15:00 - Apertura porte
16:30 – Virgin Radio DJ set
16:45 – Fat Dog
18:00 - Idles
20:00 – FOO FIGHTERS
4 Likes
Δεν είχε Die Spitz? Ακύρωσαν?
Δεν είχε.
Έχεις δίκιο, είχα καταλάβει λάθος το πόστερ γιατί και στους Die Spitz και στους Idles έχει παρόμοιο σταυρό για σύμβολο.
1 Like
Μπορουσαν και νωριτερα, μλκς Ιταλοι. Και μεσημερι να τους εβγαζαν, καλα θα ηταν.
3 Likes
Για να έχουμε ολη τη νύχτα να περπατάμε για να γυρίσουμε! Πάντως παιζουν 3 ώρες νομίζω αλλά 8.00 θα είναι με ντάλα ήλιο!
1 Like
Μετα κοπων και βασανων, καταφερα να βρω εισιτηρια για το Cenacolo στο Μιλανο. Στις 17.00. Ηθελα να δω Idles. Συμφορουμιτης μού ειπε οτι δεν θα προλαβω τπτ απο το σετ τους. Φωτια στον ιπποδορομο του Μιλανου
1 Like
Πολύ κρίμα. Η μπάντα παίζει στο ρελαντί και σπέρνει.
Αν προλάβεις όμως κάτι από το μερτς τους στείλε όμως. Στη Σόφια δεν είχαν ρε γαμωτο…
1 Like
Θα προλαβω ρε, μην ακους κακεντρεχεις συμφορουμιτες. Εστω μισο σετ.
Για μερτς βεβαια ειναι αλλη υποθεση. Αλλα θα στειλω αν δεν εχει χαμο, νο γουορις. Θα υπαρχουν αλλωστε κι αλλοι εκει.
1 Like
Μισό σετ και ένα αρχίδι 
1 Like
Δεν μιλας ομορφα ομως και στεναχωριεμαι.
Γεια σας σύντεκνοι, γυρνώ με πολλαπλούς πόνους (καλούς πόνους) και πολύ ωραίες αναμνήσεις από Outbreak Festival, κι ας είχε τα στραβά του. Για κάποιο λόγο πήγα και σε κάποια λαηβ εδώ κι ας είμαι έτοιμη να ξαναφύγω αύριο για Μιλάνο. ΜΑΖΕΥΤΕΙΤΕ, ΘΑ ΑΠΑΓΓΕΙΛΩ.
Έχουμε και λέμε:
Παρασκευή 26/06 - απογευματινό Outbreak Festival
Το κομμάτι του φεστιβάλ που πήγα μόνη μου γιατί η υπόλοιπη παρέα διάλεξε πτήση με ανταπόκριση. Απαραίτητη εισαγωγή: Στο Μάντσεστερ είχε “καύσωνα”, δηλαδή 33 βαθμούς στα χαης. Για μας μηδαμινή θερμοκρασία, γι αυτούς έως και επικίνδυνη, για όλους μας σε κλειστούς χώρους χωρητικότητας 5000+ ατόμων χωρίς κλιματισμό, αποκαρδιωτική τουλάχιστον. Κάποιος άγιος με ευλόγησε και αγόρασα τα λίγο ακριβότερα “VIP” εισιτήρια που είχαν κάποιες εξτρά παροχές οι οποίες απέβησαν αξιοσημείωτες λόγω του στησίματος του φεστ και του προφανούς overbooking.
Πίσω στο χώρο, τον οποίο είχα ξαναεπισκεφτεί για το Damnation festival αλλά ήταν εντελώς διαφορετικά στημένος. Μέσα στο BEC arena 2 σκηνές, μια μεγαλύτερη μια μικρότερη, στις οποίες περιορίστηκε η πρώτη μέρα του φεστ, και σε εξωτερικό χώρο μία πολύ μεγάλη, η οποία την πρώτη μέρα δε λειτούργησε. Αντί καγκέλου, το φεστιβάλ στήνει μια πλατφόρμα μπροστά από όλες τις σκηνές με άμεση επαφή με τη σκηνή - είναι και κάπως ιδιαιτερότητά του. Συμμετοχή στην πλατφόρμα λαμβάνεις με δική σου ευθύνη και δεν δίνεται access σε ανηλίκους.
Την πρώτη μέρα λοιπόν οι θερμοκρασίες θερίζουν τους βόρειους Άγγλους, και εντός ενός τεράστιου συναυλιακού χώρου χωρίς aicondition, καταλαβαίνετε πως ο όρος σάουνα είναι πλήρως κυριολεκτικός. Οι άνθρωποι με βεντάλιες δοξαζόμαστε σαν θεοί και πλήθος πιστών συλλέγεται γύρω μας για μια ανάσα αέρα. Παραδόξως οι μυρωδίες κινούνται σε πλήρως ανεκτά επίπεδα, πράγμα που ίσως να ήταν και πιο σημαντικό.
Χαζοήθελα να τους δω τους Pool Kids που ήταν πρώτοι στη σκηνή και βλακωδώς δεν πρόλαβα, δεν ήξερα ότι λόγω του VIP είχα αξες από ειδική πόρτα και περίμενα σε μια πολύ μεγάλη (αλλά πολύ γρήγορη) ουρά.
Παρ’ όλα αυτά πέρασα πολύ ωραία με τους δύο επόμενους Free Throw και Kissing On Camera. Ακολούθησαν οι αγαπημένοι Tigers Jaw που έβγαλαν φέτος πολύ ωραίο δισκάκι αν και γίνονται περισσότερο ιντι απότι τους προτιμώ. Balance And Composure έδωσαν ιστορικο λαηβ έπειτα, δεν είμαι όμως πολύ εξοικειωμένη.
Είμαι όμως εξοικειωμένη με τη μπαντάρα Joyce Manor που πέταξε Ευρώπη αποκλειστικά για το φεστιβάλ και παρά την κωλόζεστη τα έδωσε όλα. Αυτοί φέτος έβγαλαν δισκάρα (I Used To Go To This Bar) και οι χιτάρες του η ομώνυμη και I Know Where Mark Chen Lives έκαναν 6000 άτομα να χορεύουν ελάχιστες στιγμές πριν τη λιποθυμία από τη ζέστη. Ακραία εμφάνιση, οι τουρίστες αν τους δειτε σε bill φεστιβάλ να πάτε χωρίς δεύτερη σκέψη, οι γνώστες κυνηγήστε να τους δείτε.
Κλείσιμο με τους Algernon Cadwallader που ήταν η πρώτη μου επαφή και σίγουρα όχι η τελευταία, και Front Bottoms να παίζουν όλο το Talon Of The Hawk με ακουστική κιθάρα and everything.
Κλείσιμο είπα; ΧΑΧΑ
Παρασκευή 26/06 μετά τα μεσάνυχτα, Albert Hall, Knocked Loose & Lip Critic
Τι συμβαίνει όταν μια μπάντα άρρηκτα συνδεδεμένη με ένα φεστιβάλ περιοδεύει με τη μεγαλύτερη μπάντα του κόσμου κι έχει φόμο που θα χάσει το φεστιβάλ; Μα φυσικά φροντίζουν οι πρώτοι να έχουν κενό από την περιοδεία και οι δεύτεροι να τους καλέσουν σε δικό τους σόου στα πλαίσια του φεστιβάλ, σε μεσαιωνική εκκλησία, για να την κατεδαφίσουν. Περιμένωντας την παρέα γνωρίζω δύο αξιαγάπητα λοκάλια τον Ματ και την Μισέλ, εθισμένοι κι αυτοί στις συναυλίες, που μου δίνουν όλα τα απαραίτητα τιπς για το χώρο ώστε να έχουμε την τέλεια θέα. Η θέα:
Για τους Lip Critic αν δεν ξέρεις τη φάση, εδώ θα μάθεις ό,τι χρειάζεσαι. Το μόνο που χρειάζεται να ξέρεις περισσότερο είναι πως ζωντανά έχουν 2 drum kits, πλήκτρα, τραγουδιστή, και εναλλάσσονται μεταξύ των τεσσάρων αυτών ρόλων. Εντυπωσιακή μπάντα. Τώρα για τους Knocked Loose, τι να πω ρε φίλε, τα παιδιά κέρδισαν, διαλύουν κτήρια, αρένες, κάνουν το κοινό ό,τι γουστάρουν, και δεν θεωρώ πως έχουν γράψει καν την καλύτερή τους μουσική ακόμη. Από άποψη απόδοσης, χώρου, ήχου, πάθους κοινού, είναι μια από τις καλύτερες συναυλίες που έχω παρευρεθεί κι ας εκτυλισσόταν στις 3 η ώρα. Συν ότι δεν νομίζω να υπάρξουν πολλές ευκαιρίες ακόμη για Knocked Loose σε τόσο μικρούς χώρους.
Σάββατο 27/06, κυρίως Outbreak festival
Δεινό τρέξιμο για να ξαναδώ τρίτη φορά σε ένα τρίμηνο τα πουλέν μου Truck Violence, την πιο καταιγιστική hardcore banjo sludge μπάντα της γενιάς μας. Είμαι προκατειλλημένη, τα λέμε στον νέο δίσκο σουν ή την ανταπόκριση του Roadburn 2026.
Εκει συνειδητοποιούμε ότι η ζέστη είναι λίγο χειρότερη, γιατί συνοδεύεται με υγρασία και imminent μπόρα.
Πρώτη εμφάνιση που είδα στην εξωτερική μεγάλη σκηνή ήταν οι Reclus.e με τους οποίους έπαθα λίγο πλάκα, και μετά προχωρήσαμε στην μικρή εσωτερική για λίγη διασκέδαση με τους Still In Love.
Στο πρόγραμμα του φεστιβάλ, τρία ερωτηματικά φιγούραραν επιβλητικά. Τεράστιες φήμες κυκλοφορούσαν περί του ποιου συγκροτήματος θα καταλάμβανε αυτή τη θέση, με τους Title Fight να είναι η επικρατέστερη. Το φεστιβάλ με μια τεράστια διάθεση τρολιάς, εμφάνισε ένα blurred logo που έμοιαζε πολύ με Title Fight, στην εμφάνιση του όμως τελικά έγινε… Static Dress! H χαρά που πήρα δεν περιγράφεται μιας που αγαπώ τον καινούριο δίσκο τους και κοιτούσα να τους δω ξέχωρα - να που δεν χρειάστηκε! Τεντώστε την κομματάρα Pharmacy Film - θα ακολουθήσει ριβιού!
Στα μικρά ενδότερα για την ιδιαίτερη περίπτωση των Love Is Noise που τα είπαν πολύ ωραία.
Ωστόσο, έξω μας περίμενε το πρώτο μυξόκλαμα του διημέρου (σποιλερ αλερτ, ήταν πολλά), αφού οι Touche Amore όχι μόνο θα έπαιζαν ολόκληρο το Stage Four στη δεκαετή του επέτειο, αλλά κάλεσαν και την οργάνωση Rise Above Cancer να πει δυο λόγια για το έργο της και πως πρέπει να τσεκάρουμε τους εαυτούς μας και να μιλάμε για τον καρκίνο γιατί στατιστικά αφορά τους πάντες είτε ως ασθενείς είτε ως υποστηρικτικό πλαίσιο ασθενών. Καλά πήγε αυτό. Στη μνήμη της μαμάς του Jeremy Bolm για την οποία γράφτηκε αυτό το συγκλονιστικό έργο, οι στίχοι του Displacement ήχουν σαν μαχαίρια:
"You died at 69
With a body full of cancer
I asked your god
“How could you”
But I never heard an answer
No one saw it coming
The diagnosis of stage four
The bravest woman I know
That survived it once before"
Πόσο μάλλον όταν τραγουδιούνται χωρίς κάγκελο με αγκαλιασμένους ανθρώπους και μπάντα. Πόσο μάλλον όταν στο πρόσωπο του Jeremy βλέπεις τη γιατρειά και την ηρεμία μετά από τόσο καιρό. Καλά μπορεί να κλαίω λίγο και τώρα που γράφω. Για να μην μας στείλει να πάμε στην ψυχολόγο μας αντί του υπόλοιπου φεστιβάλ, το συγκρότημα κλείνει με μεγάλα χιτς - ξέρεις πως πάει καλά όταν τραγουδάνε το τατουαζ σου-. Μας προτρέπουν να πάμε μέσα να ακούσουμε τους φίλους τους Greet Death που έτσι κι αλλιώς είχαμε σκοπό.
Μέσα στο μεγάλο stage λοιπόν το shoegaze παίρνει πρωταγωνιστικό ρόλο και οι Greet Death δείχνουν ότι δεν μασάνε να κατακτήσουν μεγάλες σκηνές - παρά την πρώτη τους έβερ εμφάνιση στην Αγγλία. Αστειευόμενοι μάλιστα αναφέρουν πως “η δική μας μουσική δεν είναι για να κάνετε two step και stage dive, αλλά θα χαιρόμασταν πολύ αν ανεβαίνατε στην πλατφόρμα να περπατήσετε θλιμμένοι με τα χέρια στις τσέπες”. Παρέλαση κυριολεκτικών “shoegazers” τιμά τις προσταγές των Greet death σε ένα θεάρεστο και crystal clean ηχητικά live.
Για να καταλάβετε, θυσίασα το πρώτο μισό των High Vis για να τους δω. Ευτυχώς βέβαια θα τους δούμε σε πέντε μέρες, γιατί αλλιώς δεν θα είχα κάνει αυτή τη θυσία και θα βλασφημούσα. Βγαίνοντας στην εξωτερική σκηνή, καταλαβαίνουμε πως είχε βρέξει. Απολύτως κανείς δεν νοιάστηκε γιατί στο συναίσθημα του Graham Sayle και της παρέας του, είναι ηλίθιο να προσπαθήσεις να αντισταθείς. Μιας παρέας που μιλά ανοιχτά για τις εξαρτίσεις, τις απεξαρτίσεις, τις απόπειρες αυτοκτονίας και πόσο χαίρεται που είναι μαζί μας. Τους έχω πλέξει τεμενάδες σε έντυπο, just wait and see. Παρ’ όλα αυτά, μην τολμήσετε να μην βρίσκεστε στην πλατεία νερού από τις 6μιση στις 7 Ιουλίου, δεν θα σας το συγχωρέσω, ούτε εσείς στον εαυτό σας. Γαμημένο Trauma Bonds, είθε να μου δώσεις το θάρρος να δώσω μπουνιά στα δόντια σε όσους το αξίζουν, μια μέρα.
Διάλειμμα για λίγο I Promised The World και υπόσχεση να ασχοληθώ περισσότερο μαζί τους, όπως και τους τεράστιους PUP σε πλήρη εξέλιξη βροχούλας που μας αναζωογόνησε τρομερά - σύν ότι η μουσική τους ανέβασε την ψυχολογία μας που αριστοτεχνικά διέλυσε το σερί Touche Amore - Greet Death - High Vis. Κτήση φαγητού και άραγμα στα βιπς για τους Loathe που δεύτερη δορά τους βλέπω, δεύτερη φορά δεν μου αρέσουν, παρότι τον τελευταίο δίσκο τους τον έχω εικόνισμα. Εγκαταλείπω για εσωτερικό χώρο και The Armed - ευτυχώς είχα μαζί μου ωτοασπίδες, γιατί δεν είχα ιδέα πόσο γαμημένα δυνατά βαράνε οι σατανάδες. Ποιοι Swans και Sunn O. Μαλακίες. Το χάος των The Armed βούλιαξε το BEC Arena, πόσο μάλλον όταν στη διασκευή του Homewrecker μπήκε στο χορό και ο ίδιος ο Bannon, δεν αργούσε άλλωστε η ώρα που θα έπαιζαν και οι Converge.
Έξω όμως για το κυρίως πιάτο. Τι να σας πω τώρα για τη σχέση μου με τους Alexisonfire και το Crisis, οτι είχα ήχο κλήσης επί σειρά ετών το This Could Be Anywhere In The World ή ότι μπορώ να τραγουδήσω το Boiled Frogs σε διπλάσια ταχύτητα, ένιγουεη η συναυλιακή τους επιστροφή συν αυτό το δίσκο να παίζεται ολόκληρος, god help us. Ήταν όλα υπέροχα, τρια φωνητικά σε απόλυτη αρμονία, ο κόσμος δίπλα μου κι εγώ μαζί να ξέρουμε κάθε στίχο, ακόμη κι από τα τραγούδια από άλλους δίσκους, οι ίδιοι να κάνουν σαν μικρά παιδάκια, απίστευτο κλίμα. Θα ήταν (αν δεν συνεχίζει να είναι) το καλύτερο σετ του φεστιβάλ εάν δεν μας άγχωνε όλους ένα περιστατικό - όπως σας είπα δεν υπάρχει κάγκελο και ο κόσμος κάνει μπολικες ταρζανιές, ένας λοιπόν πάνω στην κορύφωση του Young cardinals διέλυσε τελείως το πόδι του κι ευτυχώς τη γλίτωσε ο άνθρωπος με ένα απλό σπάσιμο (εκείνη την ώρα φοβόντουσαν για πολύ σοβαρά πράγματα γιατί δεν μπορούσε κανείς να καταλάβει αν έχει χτυπήσει κεφάλι ή σπονδυλική στήλη) - οι Alexisonfire απο σεβασμο στην κατάσταση έληξαν το σετ λίγο νωρίτερα (ευτυχώς πολύ λίγο, μιλάμε για 3-5 λεπτά) αλλά έως και 1-1μιση ώρα μετά που υπήρξε φροντίδα και ενημέρωση, το κλίμα ήταν πολύ περίεργο.
Αποτέλεσμα στο τελευταίο σετ της βραδιάς που ήταν οι mighty Converge, να είναι όλοι πολύ μαζεμένοι - δεν τους χάρηκα καθόλου, κι έτσι αποφάσισα να κλείσω εκείνη τη στιγμή εισιτήρια για αύριο στο Μιλάνο αφού θα είμαι ήδη εκεί (με είπε κανείς εθισμένη; ). Ωστόσο έπαιζαν με το γνωστό αψεγάδιαστο τρόπο τους, κυρίως από τα δύο τελευταία, αλλά όχι μόνο.
Κυριακή 28/06, κυρίως Outbreak Festival
Φτάνω την ώρα που έπαιζαν οι Nothing γιατί στο Roadburn τους θυσίασα και ήταν κρίμα, οπότε πήγα να αναπληρώσω το κακό. Η μέρα είναι εμφανώς πιο δροσερή κάνοντας τα πάντα πιο εύκολα, και το σκληρό shoegaze των Nothing ταίριαζε γάντι. Δεν πρόλαβα δυστυχώς να δω Ecca Vandal και Initiate αλλά δεν είναι ότι ήταν η πρώτη επαφή. Αποφασίζω να πάω μέσα να τσεκάρω τη φάση των End It, οι οποίοι έπαιζαν πάρα πολύ ωραία αλλά το όλο σκηνικό με τις βλακείες που έκαναν με τον banana man ανακάλυψα ότι με έχει ξενερώσει πάρα πολύ. Έτσι, έφυγα για να στηρίξω την μικρή μπάντα του σλοτ που ήταν οι Big Problem και μου άρεσαν αρκετά.
Δεν κάθισα όμως κι εκεί πολύ γιατί έπρεπε να τιμήσουμε τους Fiddlehead, που προερχονται απο Have Heart, Basement και άλλες μπάντες της συνομωταξίας, αν δεν έχετε ακούσει τους δυο δίσκους τους, δεν βλέπω γιατί όχι ακόμη. Δεύτερο μεγάλο μυξόκλαμα του διημέρου όταν ο Patrick Flynn αποφασίζει να σταθεί σε ένα σχόλιο που είχε λάβει στην προηγούμενη τους εμφάνιση στο φεστιβάλ:
“διάβασα πως κάποιος ειρωνευόταν το παντελόνι μου γιατί έμοιαζε με ρούχο εργασίας, σαν να είχα έρθει απευθείας από τη δουλειά. Δεν συνηθίζουν να με επηρρεάζουν τα σχόλια, αλλά (στα αγγλικά για το sic στοιχείο) I am a working man, I am a teacher, and I am fucking proud” - ορκίζομαι εκείνη τη στιγμή ξεχώρισε η εργατιά από τη μπουρζουαζία - οι πρώτοι κλαίγαμε, πολύ. Πρέπει να τους δω ξανά, άμεσα. Διάλειμμα να μαζέψουμε τα κομμάτια μας με το pop hardcore των Death Lens στους οποίους πιστεύω πολύ.
Ασταμάτητο μυξόκλαμα διημέρου, μέρος τρίτο. La dispute on the fucking main stage. Άλλη μπάντα με την οποία έχω άρρηκτο δεσμό από την εφηβεία, εντυπωσιάστηκα με το πόσο δεν επηρρεάζεται η χαρακτηριστική φωνή του Jordan με την εκρηκτική σκηνική του παρουσία - η αρχή έγινε με το I Shaved My Head από τον τελευταίο τους ΄δισκο κι έπειτα, δεν υπήρξε γυρισμός. Τι μας έπαιξαν από το split με Touche amore κι έκανε guest η Crystal των Initiate. Τι εννοείς πως θυμάσαι τόσους στίχους - δεν ξέρω, μάλλον είμαστε όλοι στγο φάσμα του αυτισμού. Τι εννοείς ποιο είναι το καλύτερο sing along μέρος κομματιού, έχεις ακούσει το King Park;
“Can I still get into heaven if I kill myself?
Can I still get into heaven if I kill myself?
Can I ever be forgiven 'cause I killed that kid?
It was an accident, I swear it wasn’t meant for him
And if I turn it on me
If I even it out
Can I still get in, or will they send me to hell?
Can I still get into Heaven if I kill myself?
I left the hotel behind
Don’t want to know how it ends”
Ξέρεις μεγαλύτερη δήλωση αγάπης από το Andria; Έχεις ακούσει μεγαλύτερη απελπισία σε ένα λεπτό από το Such Small Hands; (χαβ γιου μπιν του σαμος, νο γιου χαβ νοτ)
Επόμενη ευρωπαϊκή περιοδεία, πότε;
Περιφερόμουν σαν την άδικη κατάρα για ώρα, είδα Snail Mail, δεν κατάλαβα πολλά, προσπάθησα να δω Hatebreed αλλά δεν μας άφησαν να μπουμε μέσα για κάποιο ηλίθιο λόγο χωρητικότητας, προσπάθησα να πάω δίπλα για Midrift αλλά ούτε εκεί μας άφηναν γιατί απάρεντλυ ήταν shared η χωρητικότητα (μεγάλη αμπαλίαση παίχτηκε εκεί από τη διοργάνωση). Τελικά είδα λίγο Hatebreed προς το τέλος αλλά αποχώρησα να αποτίσω φόρο τιμής στη Γιαπωνία και τους February (αν και στα χαρτιά αμερικανοί, κουβαλόυν περήφανα την καταγωγή τους και την Ιαπωνική screamo κουλτούρα από τους Envy και τους Heaven In Her Arms). Ακραίο που έχουν γίνει τόσο αναγνωρίσιμοι, αλλά το αξίζουν. H Rila σε κιθάρα και φωνητικά έδωσε έναν συγκλονιστικό λόγο για το πόσο τυχεροί είμαστε σε αυτούς τους χώρους, να είμαστε όλοι ελεύθεροι. Κι όλοι μαζί ένα ακραίο λαηβ - αν καταλαβαίνεις και ταυτίζεσαι με το screamo, οκ. Παραμένουμε στη μικρή σκηνή για το πολύ αγαπητό μου σχήμα των Glitterer (ό,τι πιο κοντινό είδαμε τελικά σε Title Fight).
Κλείσιμο διημέρου με τους τεράστιους Basement που αν και δεν έχω ασχοληθεί (για κάποιο λόγο) πολύ μαζί τους ανά τα χρόνια ήταν εκπληκτικοί κι αυτοί, βέβαια οι αντοχές του κόσμου βρίσκονταν πολύ κοντά στην απόσυρση.
ΠΑΡΑΛΙΓΟ να ξεχάσω ότι βγαίνοντας από το φεστιβαλ, είχε στηθεί ένα βανάκι όπου δυο τρελαμένοι με ένα ντραμκιτ, μια κιθάρα και μια ντουντούκα έπαιζαν βαρβάτο DIY noise rock εξω από το χώρο σαν pop up live, και ανακάλυψα ότι είναι thing εδώ και πολλά χρόνια στην Αγγλία αυτό που κάνουν. The Glitchers λέγονται, και αν δεν ξέρετε τη φάση τους αναζητήστε σε Instagram και Youtube τα λαηβάκια τους, είναι ότι πρέπει να αποσυμπίεση μετά από άλλη συναυλία.
Εν κατακλείδι, αρκετά φάουλ της διοργάνωσης σε θέματα ουρών και χωρητικότητας που πρέπει να μεγαλώσει σε χώρο, τα οποία όμως επηρρεάστηκαν και από τον μη υπολογίσιμο καύσωνα που οκ, δεν μπορουν να αλλάξουν τις αδειοδοτήσεις των κτηρίων ώστε να βάλουν κλιματισμό σε περίπτωση που ξανακάνει καύσωνα. Το κλίμα ωστόσο και ο κόσμος, από τα πιο ευγενικά και ασφαλή που έχω συναντήσει σε ευθεία κόντρα με Ροντμπερν (οι Μαντσεστεραίοι είναι όλοι ευγενέστατοι γενικά), έχοντας χτίσει μια κοινότητα στο χαρντκορ η οποία όλο και μεγαλώνει, τόσο ανοιχτή και τόσο φιλόξενη. Αν έχω διαπιστεύσεις για τη βελτίωση της διοργάνωσης, χτυπούσα εύκολα ξανά, αλλιώς μόνο με VIP access, κάποιες ουρές οδηγούσαν έως και στο να χάσεις ολόκληρο σετ.
Αύριο πετάμε για Ιταλία βόλουμ ένα όσο ανεβαίνουν ανταποκρίσεις επίσημες από New Long Fest και τούτης της εβδομάδας τα Release.
9 Likes
System of a Down, Queens of the Stone Age, Acid Bath at Sold out Stade de France.
Την τελευταία φορά που είδα ΣΟΑΔ, ήταν το 2011, σαπορτ (!) στους Foo Fighters, που είχαν βγάλει τότε τον καλυτερο τους δίσκο, και ρίξανε τους καλιφορνέζους στη Β θέση. Καιγόμουν να τους δω μια ζωή, παίξανε χοντρικά 55 λεπτά, Παρασκευή απόγευμα, στην Ελβετία, και ενω εγω τρελάθηκα, αντικειμενικά ίσως ήταν μια διεκπεραιωτική συναυλία.
Έπρεπε να περιμένω 15 χρόνια για να τους ξαναδω - δις, θα παω και το Σαββατο (αν κανεις διαβαζει και ειναι αρενα, να στειλει πμ).
Acid Bath τους έχασα, γιατι κάποιος έπρεπε να πάρει τα παιδια από το σχολείο. πιφ. δεν εχω καμια επαφή με την μπάντα, αλλά διαβάζω στο φόρουμ διαφορους τρελαμενους και θα το παλεψω για Σαββατο να τους δω.
QOTSA - τους είχα δει σε κλειστο χωρο πριν κανα δίχρονο και ήταν από τις πιο απρόσμενες εμπειρίες που είχα τελευταία. Με το υλικό τους εχω καααποια σχέση, αλλα η μπάντα σπέρνει. Σε μεγάλη σκηνή όμως χάνονται/χάθηκαν. Τα χιτ ειναι εκει, η μπαντα χτυπήθηκε, αλλα δεν θεωρω οτι τους ταιριαζε, ειδικα με αυτο που ακολούθησε. I sat by the ocean → υπάρχει καλύτερο τραγούδι χωρισμού ; ΕΡΩΤΗΜΑ. Μην τους χάσετε πάντως αν τους πετύχετε - δεν ξερω ποτε ηρθαν τελευταια φορα Ελλαδα, αξιζει να τους ξαναδειτε.
SOAD - AX AX AX
Οσο περιμενα να βγουν, χάζευα ροκιν νεα, να δω τι έχει γινει τα τελευταία χρόνια με την μπαντα. Κατα βαση , οι 3 γκρινιάζουν που ο Τανκιαν βαριέται ( ; ) να βγαλει νεο δισκο μαζι τους. Και ετσι φοβόμουν μηπως δουμε 4 επαγγελματίες, σε άλλη μια μέρα στη δουλεια. Και ειδαμε τελικά, αλλα με το πιο θετικο πρόσημο που μπορώ να φανταστώ.
Για αρχη ο κοσμος ηταν υπερτρελαμενος (μιας και ειδα τους Γαλλους και προσφατα σε μεηντεν, μεταλλικα κτλ). Ειναι φανερο οτι η μπαντα εχει λειψει απο την Ευρωπη. Οι ΣΟΑΔ, ηλθαν, μπηκαν, νικησαν. Πολυ σφιχτοι, με ένα φο βε ρο ήχο με μια κιθαρα (μιας και λεγαμε για Σεπουλτουρα στο αλλο τοπικ), χαρουμενοι (! - ο Τανκιαν πολυ χαμογελαστος), θυμωμενοι με τον πολεμο στο Ιραν/Παλιαστινη (ο Μαλακιαν, πεταξε τα σχετικα γαλλικα), και τον μπασιστα να χορευει τραβάει πολυ το σόου και τον ντράμερ, να ειναι ο πιο βλοσυρος μουσικος εκει εξω, επαιζε λες και εκανε χειρουργειο.
Αλλα εκανε, καθως η αποδοση ηταν κρυσταλλο.
Για το σετ τι να πουμε ; Μιλαμε για μπαντα που εχει τοσες υπερχιταρες, που παιζει καζουαλι το chop suey, Καπου στη μεση του σετ, γιατι μπορει. Αυτο που τους διαφοροποιει, και μιλαει και στην ελληνικη ψυχη μου, ειναι οι φωνητικες μελωδικες γραμμες με τα ΑΑΑ, ΕΕΕ, ΟΟοΟοΟ, που ειναι σουπερ κατσυ, και τις τραγουδήσαμε όλοι με την ψυχή μας. Επίσης, λιγα λογια - πολλη μουσική. Πολυ μου άρεσε, δεν κούρασαν.
Απο τις καλυτερες συναυλίες που έχω δει - πολύ καλυτεροι από το 2011 και σε εξαιρετικη φόρμα - αγέραστοι, φιτ, παιχταράδες, και πολύ χαρούμενοι που επαιζαν στην Ευρωπη. Δεν ξερω πως ειναι μεταξυ τους, σε μια φαση ο Τανκιαν φίλησε στο καπελο τον Μαλάκιαν, και αγκαλιάστηκαν, αλλα αν ειναι πλακωμενοι, αυτο δεν φαίνεται καθόλου.
Μακάρι να έρθουν Ελλάδα και μακάρι να πάτε να τους δειτε, όσο ακόμα υπάρχουν και περιοδεύουν, γιατι ο Τανκιαν τη βαριέται τη φάση γενικα.
Setlist
Summary
X
Play Video
Prison Song
Play Video
Violent Pornography
Play Video
Mr. Jack
Play Video
I-E-A-I-A-I-O
Play Video
Soldier Side - Intro
Play Video
B.Y.O.B.
Play Video
Soil
Play Video
Deer Dance
Play Video
Know
Play Video
Radio/Video
Play Video
Bubbles
Play Video
Dreaming
Play Video
Hypnotize
Play Video
Needles
Play Video
Bounce
Play Video
Suggestions
Play Video
Psycho
Play Video
Chop Suey!
Play Video
Lonely Day
Play Video
Lost in Hollywood
Play Video
Tentative
Play Video
Aerials
Play Video
Roulette
Play Video
Cigaro
Play Video
Suite-Pee
Play Video
Toxicity
Play Video
Sugar
18 Likes
ZZ Top Malmö 30/6
ZZ Top κατα το 1/3 βεβαια(καθως ο frank beard εχει θεματα υγειας) αλλα οταν αυτος ο ενας ειναι ο Billy Gibbons μια σιγουρια την εχεις.
Οπως διαπιστωσα και τρια χρονια πριν με το προσωπικο του σχημα,η μοναδικη χροια της κιθαρας του σε συνδυασμο με τις πατενταρισμενες σκηνικες κινησεις και τις αρμοζουσες αμφιεσεις αποτελουν εγγυηση απολαυσης των απανταχου οπαδων.Ωραιοτατο σετλιστ απο ολη τους την καριερα και μουσικη χωρις σχεδον καμια διακοπη(παρα μονο για αλλαγη εγχορδων).Respect!
4 Likes
Τι έλεγε το merch των soad αν μπόρεσες να δεις;
Θα τους δω Μιλανο την Δευτέρα.
Νομιζω οτι υπαρχουν δυο γεγονοτα γυρω απο αυτο το συγκροτημα. Η μια ειναι οτι αν τους δωσεις 2 μυρια, θα ερθουν να παιξουν και στο σαλονι του σπιτιου σου. Καλα κανουν, για αυτο βγαινουν εξω. Αλλα ο Σερζ θελει να κανει αλλα πραγματα και αυτο ειναι θεμιτο: ζωγραφικη, ακτιβισμο, μουσικη δωματιου, καφεδες, ο,τι του γουσταρει.
Το δευτερο γεγονος ειναι οτι ολοι εμεις οι οπαδοι, και σε ενα βαθμο παραπανω οι ελληνες, ξερουμε πολυ καλα οτι οχι, η μπαντα ειναι σκοτωμενη, ο ενας ταξιδευει με υποβρυχιο για να μην βλεπει τους αλλους, εδω δεν θα ερθουν επειδη εφαγαν μπουκαλια το 1998 και το εχουν δηλωσει (; ), αλλα ο Μαλακιαν ακουει ελληνικη μουσικη και κανει διασκευη στο Γιε μου, και πολλα αλλα παρομοια.
Ο καθενας επιλεγει την αληθεια που του αρεσει ή μια αλλη, διαφορετικη, που ισως ειναι πιο πιασαρικη. Ελευθερια εχουμε. Τα λεμε Μιλανο σε λιγες μερες.
4 Likes
Παρότι πολλοί αγόρασαν, εγώ το θεώρησα σούπερ κακόγουστο - όπως και τα εξώφυλλα τους .
Τώρα αν απλά θες μια μπλούζα να γράφει με font 30 “system of a Down” , Ε οκ θα βρεις
1 Like
Τι λες βρε ; Ο Σερζ έχει παίξει σόλο στην Ελλάδα, έτυχε να τον γνωρίσουμε μπακστεητζ τότε, και ήταν υπερκουλ. Μια χαρά θα ερχόντουσαν αν τους πληρώναμε .
1 Like
Κουλ, ισως δεν το εγραψα σωστα, αλλα ξαναδιαβασε λιγο διαφορετικα το ποστ μου: φυσικα και θα ερχονταν αν υπηρχαν τα χρηματα, φυσικα και το δευτερο γεγονος ειναι ενα “γεγονος” που πιστευει το ελληνικο κοινο.
2 Likes