Οι μουσικοί μας "δάσκαλοι"


#1

Με αφορμή το άρθρο του @Outshined για τον Andre Matos, όπου μέσα αναφέρει τον μεγαλύτερο σε ηλικία γνωστό του που του έμαθε τους Angra, με έπιασε μια νοσταλγία για ένα αντίστοιχο δικό μου πρόσωπο.

Κι εγώ λοιπόν εκεί στην τρυφερή ηλικία των 15-16 περίπου, ζώντας στην Βέροια, δεν είχα κάποιον να με καθοδηγεί στις μουσικές μου ανησυχίες, κανένα φίλο να τις συμμερίζεται και ό, τι έψαχνα το έψαχνα μόνος μου, από το internet (rocking.gr από τότε!) και το metal hammer. Στην Βέροια όπου μεγάλωσα δεν είχαμε και ανάλογες παραστάσεις, οπότε η μόνη “βοήθεια” που είχα ήταν οι τρελαμένοι γονείς μου, που με πήγαιναν σχεδόν σε όποιο λαιβ ήθελα στην Θεσνίκη και στην Αθήνα (μέχρι διακοπές κανονίσαμε βάσει των Maiden το 2008).

Anyway, είμαι στο Cosmos στην Θεσσαλονίκη (το εμπορικό κέντρο ντε) 1η λυκείου και κάθομαι με τις ώρες στο Public εκεί στο ισόγειο να χαζεύω τα CDs, τότε ακόμα πωρωμένος με τα βασικά, Maiden, Metallica, Anathema, Queensryche και τέτοια. Και εκεί γνώρισα τον πρώτο μου μουσικό “δάσκαλο”.

Ήταν υπάλληλος των Public, με καταγωγή από Αυστραλία ή Αμερική, δεν θυμάμαι καλά, οπότε μιλούσε λίγο σπαστά και περίπου σαραντάρης θα έλεγα. Δεν θυμάμαι δυστυχώς το όνομά του, καθώς στην όποια επαφή μας εγώ ήμουν πολύ ντροπαλός και μόνο άκουγα. Ήρθε και με πλησίασε θυμάμαι όταν χάζευα δίσκους των Queensryche και με ρώτησε αν τους θαυμάζω και όταν του είπα ναι, με ρώτησε χαρακτηριστικά “αν θέλω να μάθω τι άκουγαν αυτοί όταν ήταν στην ηλικία μου”.

Υπέροχη ερώτηση. Με έχει σημαδέψει.

Και το πρώτο CD που μου έδωσε, χώνοντάς με κατευθείαν στα βαθιά, ήταν το Hemispheres των Rush. Μου είπε μια ιστορία για τους Rush, ότι σε αυτόν τον δίσκο θα καταλάβω τι σημαίνει το “μέτρον άριστον” των αρχαίων Ελλήνων και κάτι τέτοια. Δεν είπα πολλά, απλώς το αγόρασα, κυρίως γιατί ντρεπόμουν. Ήταν το πρώτο μου μη-metal και το πρώτο μου “δύσκολο” άκουσμα, περίεργη φωνή, περίεργοι ρυθμοί, περίεργα όλα. Για κάποιο λόγο το λάτρεψα και αποτέλεσε ορόσημο στα γούστα μου μέχρι και σήμερα.

Για να μην πολυλογώ, κάθε φορά που πηγαίναμε στο Cosmos έψαχνα πάντα να τον βρω. Πάντα με θυμόταν χωρίς να ξέρει το όνομά μου, ούτε εγώ το δικό του και πάντα καθόταν και μου έλεγε ιστορίες για δίσκους και μου πρότεινε να αγοράσω. Με τις ιστορίες και τις προτάσεις του, αγόρασα το Brave των Marillion, το Animals των Pink Floyd, το Mirage των Camel, το Fire of Unknown Origin των BOC και άλλα πολλά, πάρα πολλά, όλα στα progressive μονοπάτια και όλα, λόγω αυτής της ιδιαίτερης σχέσης, παραμένουν μέχρι σήμερα τα αγαπημένα μου από κάθε μπάντα. Θεωρώ πως οι προτάσεις του αυτές, δείχνουν πολλά για το ποιόν αυτού του ανθρώπου, ή τουλάχιστον έτσι ήθελα και θέλω να το φαντάζομαι εγώ.

Εσένα λοιπόν άγνωστε Ελληνοαυστραλέ-Ελληνοαμερικάνε με το πάντα γλυκό χαμόγελο και την ηρεμία στις ιστορίες σου, σε ευχαριστώ πάρα πολύ και σου χρωστάω πάρα πολλά για ό, τι είμαι σήμερα. Γιατί μοιράστηκες με ένα παιδί το πάθος σου χωρίς να είσαι μεταλοπατέρας, ποτέ δεν υποβάθμισες τα “mainstream” metal ακούσματά μου, γιατί με ώθησες γενικά στο κομμάτι των τεχνών και στο να ανακαλύψω το μεγαλείο του παλιού progressive rock. Αν κανείς σας ξέρει για ποιον μιλάω, θα ήθελα να μάθω και να του στείλω ένα ευχαριστώ και προσωπικά.

Έτσι ήθελα να το βγάλω από μέσα μου για να ξεχαστούμε και λίγο από τις χαζές αψιμαχίες εδώ μέσα, να θυμηθούμε γιατί είμαστε εδώ μέσα και γιατί νομίζω ότι ο καθένας από εσάς θα έχει να μοιραστεί πολύ ωραία ανάλογα βιώματα. Κι εγώ έχω μερικούς ακόμη ανθρώπους - μουσικούς δασκάλους μου που ίσως μιλήσω για αυτούς αργότερα. Μοιραστείτε ελεύθερα!


#2

Θα ζητήσω προκαταβολικά συγνώμη από τον akefalokavalari γιατί αυτά που θα γράψω δεν θα είναι 100% στο νόημα του θέματος. Δεν θα έχει να κάνει για κάποιον μουσικό “δάσκαλο”, αλλά για ένα τυχαίο-αστείο περιστατικό.

Στα μέσα της 10ετιας των 90s, εγώ και ένας φίλος είχαμε κολλημένα τα μάτια μας στο MTV και τα βιντεοκλιπς από τα Smell like teen spirit και In Bloom μας έκαναν να αγοράσουμε στην ουσία το πρώτο μας cd από μισά λεφτά (ναι γινόταν αυτά τότε, όπως και τα τσιγάρα) :joy::joy:

Μετά από κάποια κλήρωση και εφόσον ακούσαμε τον δίσκο την πρώτη φορά μαζί, έτυχε να το κρατήσω εγώ για 2-3 μέρες στην αρχή και μετά να του το δώσω για 2-3 μέρες και πάει λέγοντας…

Περιττό να γράψω νομίζω για τις ημέρες που το είχα στην κατοχή μου δεν έκανα τίποτε άλλο από το να ακούω τον δίσκο ασταμάτητα.

Την δεύτερη μέρα αφού το παρέδωσα για την δική του σειρά, ήμουν στο φροντιστήριο Αγγλικών και ξαφνικά χτυπάει η πόρτα της αίθουσας και ήταν ο φίλος μου λαχανιασμένος από το τρέξιμο που έκανε για να έρθει και να μου πει ότι πρεπει να φύγω από το μάθημα και να τον ακολουθήσω. Μετά την σχετική αναστάτωση στην τάξη ότι κάτι σοβαρό έχει γίνει, έφυγα μαζί του σχεδόν τρέχοντας και χωρίς να μου λέει πολλά αλλά μόνο ότι ανακάλυψε κάτι στο cd (αρχίζει να πάει κάπου το μυαλό σας ή έχετε βαρεθεί ήδη? :yum:).

Φτάνοντας στο σπίτι του, βάζει το Something in the way και με πατημένο το fast forward φτάνει στο ξεκίνημα της “αρρώστιας” (μας) του Endless Nameless και μένω μαλάκας (από τότε :grin:).

Με λίγα λόγια ανακάλυψε ο φίλος μου καταλάθος ότι υπάρχει κρυφό τραγούδι στο άλμπουμ και κάναμε λες και ανακαλύψαμε την φωτιά.

Δεν λέω ότι το Nevermind από μόνο του δεν ήταν αρκετό αλλά η κλωτσιά που φάγαμε από τον μουσικό “οχετό” του Endless Nameless (αυτό το κρυφό, την ανακάλυψη, το πωωω ΜΑΛΑΚΑ τι κάνανε, τι θέλουν να μας πουν, ποσο μπροστά είναι οι τύποι, τι ΣΚΑΤΑ μουρμουρίζει ο Cobain στους στίχους…και άλλα τέτοια γραφικά) ήταν αυτή που ακόμα μας κρατάει σε (Endless) τροχιά γύρω από την μουσική.


#3

Στα παμπλικ φορανε καρτελακια με το ονομα.


#4

Αυτές είναι οι ωραίες καταστάσεις. Προσωπικά, δε μπορώ να πω ότι είχα κάποιον μουσικό “δάσκαλο”. Ό,τι μου άρεσε το κράταγα και από 'κει και πέρα το έψαχνα παραπάνω. Θα έλεγα ότι “έπαιρνα” δάνεια αναζήτησης και “φρέσκων μουσικών γνωριμιών” από εκείνους που κάτι μου έλεγαν. Ξεκίνησα ελαφρά με rock hard και metal hammer. Γιάννης Πούσιος, Αγορός, Ζαχαρόπουλος και κάποτε ο Χρονόπουλος πάντα κάτι μου έλεγαν και το έψαχνα το θέμα.

Νομίζω, πάντως, ότι τη μεγαλύτερη βουτιά στο φρέσκο ψάξιμο την έκανα επί της εποχής του “Metal AM”, για όσους γνωρίζετε την εκπομπή. Κάθε Πέμπτη μεσάνυχτα και για δύο ώρες στον Indieground, ήταν λες και μαζευόμασταν σε κάποιο σπίτι και το ζούσαμε μουσικά και ζωντανά. Ήμασταν σ’ ένα chat γύρω στους 12 νοματαίους που φτιάχναμε μια απίστευτη ροή κουβέντας με το συντονισμό να ξεκινάει από τους δύο εγκεφάλους της εκπομπής - Λεωνίδα Αρβανίτη και Γιάννη Καψάσκη (G.R.A.F.I.A.S. - επίσης χώρος προσωπικής αναζήτησης κι εμπιστοσύνης). Κάπου κάπου είχαν καλεσμένο και τον Τσούνταρο. Ωραίες στιγμές, ωραίες κουβέντες, ωραίες προτάσεις που αγνοούσα ή τις απέφευγα λόγω ανούσιων στερεοτυπικών μουσικών αντιλήψεων και φυσικά άφθονες ιστορίες για “γνωστούς” με μουσικές (σχεδόν) φάσεις. Δυστυχώς, εδώ και μερικά χρόνια αυτή η εκπομπή δε συνεχίζεται, αλλά δόξα τω Θεώ, οι άνθρωποι μένουν.


#5

εγω περα απο περιοδικα εκπομπες κτλ κτλ θεωρω “δασκαλο” μου τον κολλητο μου εκεινη την εποχη -τα χρονια περνανε χανομαστε ειναι η αληθεια-

ακομα θυμαμαι να του βαζω ν ακουσει απο το τηλεφωνο το Against The Wind των Stratovarius και να μου λεει “γραψτο μου” ή να μου βαζει Saviour Machine και να διαβαζουμε παρεα το μπουκλετ με τους στιχους ή επισης να ανταλλαζουμε το βινυλιο Hell Awaits με το cd των Radakka -ok ειμαι φλωρος εγω πηρα το radakka"

τελος αφου ετσι ξεκινησε κ η κουβεντα θυμαμαι και το ποσο ενθουσιασμενος ηταν με το Holy Land που χωρις να το ακουσω πηγα και το αγορασα επηρεασμενος απο την περιγραφη του.

οχι τοσο ενδιαφερουσα η ιστορια οσο του ακεφαλου αλλα αυτη ειναι. :grin:


#6

Lol, γέλασα πολύ με το post του Kostas_L, γιατί θυμήθηκα και τη δική μου εμπειρία με το “Endless, nameless”. Φυσικά δεν είχα ιδέα ότι υπήρχαν “κρυμμένα κομμάτια”, ποτέ δεν είχα αντιληφθεί ότι τα λεπτά συνέχιζαν να κυλούν μετά το το τέλος του “Something in the way” και πάντα σταματούσα το CD με το που τελείωνε το τραγούδι. Λοιπόν, πώς έτυχε τώρα και μία μέρα ήμουνα μόνος-κατάμονος στο σπίτι, οπότε λέω θα ακούσω το “Nevermind” σε όλη του μεγαλοπρέπεια, στο σαλόνι στο στερεοφωνικό των γονιών μου με ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΗΧΕΙΑ. Αράζω στον καναπέ, παίρνω κι ένα βιβλίο, μια χαρά όλα. Τελειώνει το CD κι επειδή είχα απορροφηθεί από το βιβλίο δε σηκώνομαι να το κλείσω, οπότε συνεχίζω να διαβάζω. Ε λοιπόν με το που ακούγονται τα πρώτα “γκρουν-γκρουν-γκρουν” της κιθάρας του Cobain παθαίνω πολύ απλά ένα ΣΟΚ, κοιτάζω γύρω μου, νομίζω ότι γίνεται σεισμός ή κάτι τέτοιο, πετάγομαι και κοιτάω έξω από το παράθυρο μήπως ήρθαν φορτηγά, όλα αυτά σε κλάσματα δευτερολέπτου γιατί τα ηχεία δεν ήταν μπροστά μου αλλά γύρω μου οπότε δεν μπορούσα να προσδιορίσω από που ακούγεται αυτό που ακούγεται κι επίσης ήμουν πεπεισμένος ότι το CD είχε τελειώσει. Anyway, είχα ΧΕΣΤΕΙ ΠΑΝΩ ΜΟΥ, αλλά μετά όταν κατάλαβα κωλογούσταρα, χεχε.

Sorry για το off-topic, και για να έρθουμε στο θέμα μας, εξαιρώντας πατέρα και μεγαλύτερη αδελφή που μου έδωσαν τα πρώτα rock/metal ακούσματα, κι εξαιρώντας και το Metal Hammer, δύο πράγματα μου έρχονται στο νου:

  1. Η εκπομπή “Εξοχικές διαδρομές” (άκυρο όνομα και τίτλοι αρχής!) του Στάθη Παναγιωτόπουλου, εκεί στις αρχές των 00’s στην ΕΡΤ3, που μία μέρα τη βδομάδα κάθε μεσημέρι έχωνε rock/metal video-clips. Μιλάμε την είχα σαν ευαγγέλιο αυτήν την εκπομπή, την έγραφα κάθε φορά στο video και την έβλεπα ξανά-ξανά στο σημείο να έχω αποστηθίσει ολόκληρα επεισόδια. Εντωμεταξύ αυτό που μου φαίνεται περίεργο είναι ότι στο internet δεν έχω πετύχει ΟΥΤΕ ΜΙΑ αναφορά στην εν λόγω εκπομπή (ούτε λόγος για επεισόδια στο Youtube), πράγμα που με κάνει ν’ απορώ: δεν υπάρχει κανείς που να την είχε πετύχει; Μου φαίνεται πολύ περίεργο.

  2. Όταν ήμουνα Γυμνάσιο είχε έρθει η αδελφή μου με τη φοιτητοπαρέα της στο σπίτι για διακοπές, κι ένας από αυτούς ήταν ενημερωμένος μεταλάς που κουβαλούσε στη δισκοθήκη του ένα σκασμό από CD (τα οποία αντέγραψα ένα προς ένα), τα οποία σε μεγάλο βαθμό μου έμαθαν όχι απλά νέες μπάντες, αλλά μου άνοιξαν το μουσικό ορίζοντα διάπλατα (μέχρι τότε άκουγα κατά κύριο λόγο “τα βασικά” από heavy metal και hard rock). Μέσα σε ένα σ/κ άκουσα: το “Chaos A.D.” των Sepultura, το “Alternative 4” των Anathema, το “The Nefilim” των Fields of the Nephilim", το “Mandylion” των The Gathering, το “De principii evangelikum” των Antaeus, το “Panzer division Marduk” των Marduk και το ομώνυμο των Audioslave. Ακόμα θυμάμαι με τι δέος άκουγα όλους αυτούς τους καινούριους ήχους. Νομίζω αν δε βρισκόταν αυτός ο τύπος θα αργούσα κάμποσα χρόνια να ακούσω/ανακαλύψω όλα αυτά τα πράγματα.


#7

Για να μπω πιο ον τοπικ, θα γράψω για έναν μεγαλύτερο ξάδερφο όπου με μύησε στην Ελληνική χαρντκορ-πανκ σκηνή (λίγο αργότερα από την νιρβανομανια) γράφοντας μου σε κασέτα δύο συλλογες, την “κλασική” Διαταραχή κοινής ησυχίας και μία ακόμα που δεν θυμάμαι εάν ήταν επίσημη ή έκανε απλά μια συλλογή για εμένα με όνομα “καποιοι ουρλιάζουν ακόμη” :grin: (είχε μέσα Πανικός, Στρεςς, Γενιά του Χάους, Αδιέξοδο, Μάστιγα, Εκτός Ελέγχου* κ.α).

Το κυριότερο είναι όμως ότι μου σύστησε να ακούω το Ράδιο ουτοπία (Θεσσαλονίκη) και το πρώτο κομμάτι θυμάμαι που άκουσα όταν συντονίστηκα ήταν από Πίσσα και Πουπουλα το “Γαμήσου ρε Μπάμπη” :joy: και εκομπές στις εκπομπές έμαθα πάρα πολυ καλά την σκηνή.

Βοήθησε βέβαια και ότι στην Βέροια τότε υπήρχε κινητικότητα στην πανκ μουσική, με μπαρς (Τα παιδιά της Ειρήνης, Γκαραζ και Τρύπα) και με τις 2 τοπικές μπάντες: Βαβούρα και Δ.Ο.Π (Διαταραχή Ομαλής Πορείας).

Ο ακέφαλος μπορεί να τα θυμάται εφόσον μεγάλωσε στην Βέροια.