Μια Φανταστική Συναυλία

Σε αυτό το θρεντ θα πραγματοποιούμε παροδικά τα όνειρα μας και θα κάνουμε ανταπόκριση απο συναυλίες, οι οποίες ή δεν έγιναν ποτέ αλλά θα θέλαμε να είχαν γίνει, ή έγιναν και δεν ήμαστε εκεί αλλά θα θέλαμε να ήμαστε. Τονίζω: ΔΕΝ λέμε εδώ “θα ήθελα να ήμουν στην τάδε συναυλία, κλπ”. Περιγράφουμε κανονικά την εμπειρία μας στη συγκεκριμένη συναυλία, σα να ήμαστε εκεί!

Προσοχή, το τόπικ αυτό ενέχει τον κίνδυνο να ξεμυτήσουν πολλά “ααααχ”, “βαχ” και λοιποί αναστεναγμοί για όσους συμμετέχουν σ’ αυτό. Το εναλλακτικό του όνομα θα μπορούσε να είναι Το Θρεντ Της Λαχτάρας. Μη πείτε οτι δε σας προειδοποίησα!!! :stuck_out_tongue:

Α, αφήνουμε μεν ελεύθερη τη φαντασία και τις επιθυμίες μας, αλλά μέσα στα όρια του δυνατού ε! Μη περιγράψει κανείς κανένα live που να διαρκεί 8 ώρες ξέρω γω, γιατί αυτό καταντάει υπερβολικό!

Ξεκινάω λοιπόν:

[SIZE=“2”]Paradise Lost, live in Greece, 2008.[/SIZE]

Ακόμα προσπαθώ να συνέλθω. Είχα τις αμφιβολίες μου για τα τελευταία live τους αλλά ύστερα απο αυτό το χθεσινό συλλογικό βίωμα, ό,τι και να πω είναι ελάχιστο… Ακόμα θυμάμαι τις στιγμές και ανατριχιάζω. Επιτέλους, είδαμε ένα τέλειο live των Paradise Lost!

Η ώρα είχε πάει περίπου 9.30, ο χώρος ηχούσε εκκωφαντικά απο τις φωνές του κόσμου, και ξαφνικά ακούγεται απο κάπου η εισαγωγή του Embers Fire… Καπνοί παντού, φώτα, και τότε πετάγονται στη σκηνή οι θεοί και μας τρελαίνουν όλους, χώνοντας χωρίς πολλά πολλά το Pity The Sadness!!! Απίστευτη αρχή! Και με το που τελειώνει το τραγούδι, χωρίς καν να καθυστερήσουν, και πριν προλάβουμε να συνειδητοποιήσουμε τι είχε γίνει, συνεχίσουν στο καπάκι με το Once Solemn!!! Δεν είναι δυνατόν να συμβαίνει αυτό!!!

Η σκηνή έχει μετατραπεί σε ένα ατελείωτο mosh-pit και εμείς έχουμε ήδη εξαντληθεί. Το τραγούδι τελειώνει, ο Νικ αρπάζει το μικρόφωνο και φωνάζει γρυλίζοντας : Hey thereeeeeee! I want to see you get SHATTEREEEEEED!!! 8O Και αμέσως μπαίνουν οι πρώτες νότες απο το Shattered! Ένα όνειρο είχε γίνει πραγματικότητα… και ήταν ακόμα η αρχή.

Η συνέχεια μας στέλνει στις περισσότερο πρόσφατες δουλειές τους: Απο τα φουτουριστικά ηχοτρόπια του Isolate, στο Ash & Debris, και αμέσως μετά ο Holmes μας αναφέρει πως θα παίξουν κάποια τραγούδια απο το άλμπουμ “Host”. Και κει που όλοι περιμένουμε το “So Much Is Lost”, οι Lost μας ξαφνιάζουν με τους ύμνους Permanent Solution και Behind The Grey… Η ατμόσφαιρα είναι μαγική, ο ήχος κρυστάλλινος και η φωνή του Holmes με περισσότερο συναίσθημα απο ποτέ… Τα συναισθήματα κυμαίνονται ανάμεσα στην απόλυτη απελπισία (λόγω του συναισθηματικού φόρτου των τραγουδιών) και στην ηδονή.

Και κει που κινδυνεύουμε να πάμε όλοι για ομαδική αυτοκτονία, ο ηρωικός Nick φωνάζει “hey, are you Soul Courageous”??! Πάει. Αυτό ήταν! Τα τύμπανα χώνουν και το κοινό τρελαίνεται! Και το κομμάτι που ακολουθεί μας εξέπληξε ακόμα πιο πολύ: Ήταν το Mortals Watch The Day!!! Έχουμε πεθάνει λέμε!

Η συναυλία έχει ξεπεράσει το μισό της, αλλά ο Nick αεικίνητος. Δε χασμουρήθηκε ούτε μια φορά! (:p)

Η συνέχεια ήταν ακόμα πιο συγκλονιστική, με ένα μίνι review της περιόδου του Icon: Sweetness, Rememberance, True Belief, Widow, Dying Freedom. Αυτά όλα σε ένα απίθανο medley 20 λεπτών! Πρώτη φορά ακούγαμε medley απο τους Lost!!!

Και μ’ αυτά οι μαυροντυμένες φιγούρες μας χαιρετούν. Κανένας όμως δεν ψαρώνει. Όντως, 5 λεπτά μετά, οι θεοί βγαίνουν πάλι στη σκηνή και χωρίς πολλά πολλά μας στέλνουν στην κόλαση του One Second με τα Mercy, This Cold Life και μας ταξιδεύουν με το Over The Madness. Και μέσα στα ατελείωτα χειροκροτήματα, παίζουν και το Walk Away, και όλο το κοινό να τραγουδάει τους στίχους…

Οι Lost φεύγουν πάλι, αλλά το κοινό έχει τρελαθεί! Θέλει κι άλλο! Και έμελε να γίνει κι αυτό… Εκεί που όλοι περίμεναν μια καταιγιστική επιστροφή, οι Λοστ μας ξαφνιάζουν όλους με τις πρώτες νότες απο το… Christendom! Και ναι, είχαν φέρει και γυναίκα μαζί πάνω στη σκηνή! Δεν πιστεύουμε στα μάτια μας. “Θα μας βοηθήσει στα γυναικεία φωνητικά”, εξηγεί ο Nick. Και εκεί που περιμένω να ακούσω κανένα “Erased”, αυτό που ακολούθησε ήταν πέρα απο τις προσδοκίες μου: The Painless!!! Και ο Holmes να βρυχάται, κανονικά, και η τραγουδίστρια να τον συμπληρώνει! Το κοινό - όσο είχε επιζήσει - ούρλιαζε αλλοπαρμένο.

Τα τελευταία κομμάτια ήταν τα I See Your Face και Say Just Words (οκ, ας παίξουν και ένα χιλιοακουσμένο :P). Συνολική διάρκεια: 2 ώρες και 10 λεπτά. Ποσοστό εκείνων που επεβίωσαν: 87%. :stuck_out_tongue:

Setlist

Pity The Sadness
Once Solemn
Shattered
Isolate
Ash & Debris
Permanent Solution
Behind The Grey
Soul Courageous
Mortals Watch The Day
Icon Medley:
Sweetness
Rememberance
True Belief
Widow
Dying Freedom

encore 1

Mercy
This Cold Life
Over The Madness
Walk Away

encore 2

Christendom
The Painless
I See Your Face
Say Just Words

… και μετά, ξυπνήσαμε! :stuck_out_tongue:

Ωραίος!!!
Αφού έβαλες Pity για αρχή τότε :bow:
Έξοχο setlist αλλά αυτό όλο καλύπτει 2 λάιβ της μπάντας :Ρ

Θα κάνω ένα αργότερα όταν δεν βαριέμαι να γράψω.
Πρέπει να σκεφτώ πρώτα.:smiley:

ήδη έχεις γράψει την μία μπάντα που θα έγραφα κάτι , αν και θα άλλαζα 2-3 κομμάτια.

Έχω άλλες 2 υπόψιν.
Τα λέμε αργότερα…8)

Η συναυλια των Μιουζ περσι ηταν μια ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΗ συναυλια.

Όντως ! ¶ν και πέρασα τα πάνδεινα για να πάω, άξιζε !

Ναι μόνο που το θέμα μας είναι άλλο παίδες. :wink:

Χμ, εκτός αν δεν είχατε πάει, όπου τότε είμαστε οκ μάλλον!

Θα πω βσκ μια συναυλια που εχω δει, αλλα σε βιντεο. Guardian εποχη Tales. Η τελειοτητα σε νοτες. Μαλλι φαση αφελειες, ο Χανσι κλασσικα με μπασο, ενω τα ριστμπαντς να φτανουν μεχρι τον αγκωνα. Speed τιγκα, οσο δε παει. Δε ξερω… και τι δε θα δινα για να το δω.

Το αλλο ανεκπληρωτο ονειρο ειναι Porcupine Tree με 6ωρο setlist.

Blackest Eyes
Trains
Sleep Of No Dreaming
Every Home Is Wired
Slave Called Shiver
Even Less
Start Of Something Beautiful
Wake As Gun
Bying New Soul
Ambulance Chasing
What Happens Now?
In Formaldehyde
Sound Of Muzak
Normal
Cheating The Polygraph
Fear Of A Blank Planet
Arriving Somewhere But Not Here
Voyage 34 Phase I
The Sky Moves Sideways pt I
Dislocated Day
Swallows Dance Above The Sun
Radioactive Toy
Always Never
Rainy Taxi
Sever
Last Chance To Evacuate Planet Earth Before It Is Recycled
Pure Narcotic
This Is No Rehearsal
Collapse The Light Into Earth
The Creator Has A Mastertape
Strip The Soul
3
Heartattack In A Layby
Lazarus
Stars Die
Men Of Wood
Aνακοινωση οτι δε θα γινει encore
How Is Your Life Today?
Feel So Low
Shesmovedon
Russia On Ice
Don’t Hate Me
Stop Swimming

…αυτα κατ οπιν βιαστικης σκεψης. Δε συνεχιζω επειδη θα προσθεσω κι αλλα.

Βασικά καλό θα ήταν να λέμε σε ανθρώπινα πλαίσια (φανταστικές) συναυλίες , και γω θα θελα οι αγαπημένες μου μπάντες να παίξουν όσα θέλω.:p:p
Ε ellanor?

Το κόβω να ποστάρουν 5-6 ακόμη , ποιος κάθεται να γράψει επικό ποστ…
Φωνάξτε ρε τον Μέιντεν!!!
Τα ποστ του είναι κομμένα και ραμμένα γι αυτό το τόπικ.

Αγαπητέ Scourge, κάνω quote τον εαυτό μου:

Α, αφήνουμε μεν ελεύθερη τη φαντασία και τις επιθυμίες μας, αλλά μέσα στα όρια του δυνατού ε! Μη περιγράψει κανείς κανένα live που να διαρκεί 8 ώρες ξέρω γω, γιατί αυτό καταντάει υπερβολικό!

Μη γράφουμε εξωπραγματικά πράγματα. Και, οκ, δεν χρειάζεται να γράψετε σώνει και καλά μεγάλα ποστ όπως το δικό μου (αν και έτσι είναι κανονικά οι ανταποκρίσεις, χεχε). Αρκεί να υπάρχει μια κάποια ανταπόκριση και ένα σετλιστ. 8)

Κοιτα, εγω αυτα θελω να δω, αυτα αναφερω. :stuck_out_tongue:

Edit: Για τους Porcupine συγκεκριμενα μιλαω πολυ σοβαρα. Θελω να τα δω ολα αυτα, αν οχι σε μια συναυλια, σπαστά ανα καιρους σε περιοδειες. Η αρχη βασικα εγινε φετος…

Οι Maiden μόλις τελειώνουν τη περιοδεία για το 15ο, και συνάμα, τελευταίο album τους, ανακοινώνουν ότι θα ακολουθήσει μια τελευταία mini περιοδεία σε μικρά clubs, μέρος της οποίας είναι φυσικά και η Αθήνα. Φήμες λένε ότι το σετ τους θα περιλαμβάνει πολλές εκπλήξεις, και ίσως τη παρουσίαση κάποιων δίσκων ζωντανά, από την αρχή μέχρι το τέλος, για συγκεκριμένες χωρες.

Ο Janick Gers αποχωρεί από τη μπάντα για άγνωστη μέχρι στιγμής αιτία.

Μετά από κλήρωση, 100 τυχεροί λαμβάνουν από μια πρόσκληση όπου αναγράφεται το μέρος που θα γίνει η συναυλία. Πάνω στο εισιτήριο, διακρίνουμε το όνομα: An Club!

Φτάνοντας στο χώρο μαζί με άλλους 99 τυχερούς, τίποτα δε προμήνυε το τι θα επακολουθούσε! Χωρίς καθυστέρηση, η 5μελής πλέον μπάντα κάνει την εμφάνιση της, κάτω από τα χειροκροτήματα των οπαδών!

Ο Nick δίνει 4 με τα sticks τους και το έμπα γίνεται με το Prowler. Αμέσως ξεκινά ένα ξέφρενο πάρτυ, και χωρίς διακοπές ακολουθούν τα: Judas Be My Guide και The Clairvoyant. O Bruce καλησπερίζει, συστήνει τη μπάντα (οι χειραψίες ανάμεσα στη μπάντα και το κοινό στις πρώτες σειρές δεν εχουν σταματήσει!), και οι Maiden συνεχίζουν δυναμικά με το Paschendale.

Μετά από περίπου 2 ώρες, βλέπουμε 4 σκαμπό, και ακουστικές κιθάρες και μπάσο να κάνουν την εμφάνιση τους! Όλοι κοιταν αποσβολωμένοι για το τι θα ακολουθήσει! Remember Tomorrow, Journeyman, Wasting Love, To Tame A Land, Strange World ενώ ευχάριστη έκπληξη ήταν η διασκευή (άμα μπορεί να ειπωθεί η λέξη «διασκευή» για το συγκεκριμένο τραγούδι) του Tears Of The Dragon!

Ηλεκτρικές κιθάρες και μπασα ξαναβγαίνουν στη σκηνή, και οι Maiden συνεχίζουν ακάθεκτοι παρουσιάζοντας όλο το Somewhere In Time ζωντανά, από την αρχή μέχρι το τέλος, ενώ ο γραφων προσπαθεί να μαζέψει τα σαγόνια του από το πάτωμα!

The Trooper και Fear Of The Dark για το τέλος (ε αυτά δε βγαίνουν ποτέ από το σετ, γιατί να βγούνε τώρα??) και εν μέσω χειροκροτημάτων η μπάντα ΑΠΟΘΕΩΝΕΤΑΙ!

Όταν το λάιβ στο τέλος του, ο Steve παίρνει το παίρνει το μικρόφωνο, και ευχαριστεί το ελληνικό κοινό για όσα έχει κάνει για τους Maiden όλα αυτά τα χρόνια, κράζει τους 3-4 μαλάκες με τις ροχάλες, τα καπνογόνα, τα λέιζερ κλπ, και επισημαίνει πως η συνέχεια των Maiden βρίσκεται στη Laureen Harris.

Το πλήρες σετλιστ ήταν:

Prowler
Judas Be My Guide
Paschendale
Clairvoyant
The Evil That Men Do
Holy Smoke
The Prisoner
Flight Of Icarus
Afrain To Shoot Strangers
Aces High
Infinite Dreams
Run Silent, Run Deep
Iron Maiden
For The Greater Good Of God
No More Lies
Wicker Man
Rime Of The Ancient Mariner
Blood Brothers
Murders In The Rue Morgue
Still Life
Hallowed Be Thy Name
Man On The Edge
Futureal
Sign Of The Cross
The Clansman
Lord Of The Flies

Remember Tomorrow
Journeyman
Wasting Love
To Tame A Land
Strange World
Tears Of The Dragon

Caught Somewhere in Time
Wasted Years
Sea of Madness
Heaven Can Wait
The Loneliness of the Long Distance Runner
Stranger in a Strange Land
Déjà Vu
Alexander the Great (356-323 B.C.)

The Trooper
Fear Of The Dark

Αχαχαχχα, βρε παιδιά, τι σετλιστ είναι αυτά? :lol: Πάντως το σημείο που γέλασα πιο πολύ στο κείμενο του Φρίδομ μπορώ να πω πως ήταν αυτό:

Respect, χαχαχα!

Ε μα για να είναι ονειρεμένη η συναυλία κάπως έπρεπε να τον ξεφορτωθούμε αυτόν:p

Σωτήριον έτος 2010 μ.Χ. Ο Glenn Danzig αποφασίζει οτι τα οικονομικά του πάνε κατά διαόλου, και πρέπει να κάνει κάτι δραστικό! Σηκώνει το τηλέφωνο (είναι πολύ τρου για ίντερνετ) και τηλεφωνεί στον Jerry Only…

2011 Το πρώτο “Οriginal Misfits Reunion Tour” ξεκινάει με πρώτη στάση της περιοδείας -φυσικά- την Αθήνα, και συγκεκριμένα ένα νεόκτιστο venue 3 τετράγωνα κάτω από το σπίτι μου (Δική μου φαντασίωση είναι - ο,τι θέλω λέω! :p). Support είανι οι -επίσης επανασυνδεδεμένοι- Samhain και [B]Danzig/B. To billing είναι Misfits/Danzig/Samhain καταρτισμένο με το αντικειμενικότατο κριτήριο του προσωπικού μου γούστου.

To live ξεκινάει στην ώρα του, οι Samhain παίζουν για 1.5 ώρα, το image είναι ίδιο όπως στα 80ς, οι εκτελέσεις καλύτερες από του δίσκου, και ο Γκλέν μου αφιερώνει τα Black Dream, Let the day begin, και Mother of Mercy, για να αποχωρήσουν επευφημούμενοι.

Μέχρι να εμφανιστεί το επόμενο σχήμα, από τα ηχεία παίζει το Black Aria του Glenn Danzig, και -ξαφνικά- τα φώτα σβήνον και εμφανίζονται οι Danzig.
Εισαγωγή με Twist of Cain, και στα καπάκια Τired of being Alive, Am I Demon, Brand New God και Five Finger Crawl. Ο Γκλεν λέει “Καλησπέρα Αθήνα, καλησπέρα Κώστα” και με δείχνει μέσα από το κοινό.:stuck_out_tongue: Συνέχεια χωρίς σταματημό, με Mother, How the Gods Kill, It’s coming down, snakes of Christ, anything, dirty black summer, kiss the skull, sacrifice, violet fire, Cantspeak/until you call on the dark (medley) , wicked pussycat, 13 (όπου ο αναστημένος Johnny Cash τραγουδάει ντουέτο με τον Glenn), when death had no name, anything, left hand black, warlok, possession (ντουέτο με James Hetfield που έτυχε να βρίσκεται στην Ελλάδα για ψώνια), και μας αποχαιρετά μετά απο 2 και κάτι ώρες με το I don’t mind the pain, το οποίο (φυσικά) μου αφιερώνει! Μάλιστα, είχε μάθει ότι είμαι πολύ τεμπέλης και ψείρας, και δεν έχω πάρει το τελευταίο του άλμπουμ, οπότε είπε να μην παίξει κανένα από κει, για να μην με στεναχωρήσει…

Τα φώτα σβήνουν, και μέχρι να βγει η επόμενη μπάντα, από τα ηχεία ακούγεται το black aria II του Glenn Danzig.

Tα Devilocks είναι στη θέση τους, και ώρα για Danzig/Only/Doyle/Robbo και τα λόγια περιττά! Μιλάει το σετλίστ:

Hybrid Moments
Some kinda hate
All Hell breaks loose (guests Sick of it All)
Angelfuck
where eagles dare
she
halloween
last caress (πάλι James Hetfield)
We Bite
We are 138 (guest Henry Rollins)
Teenagers from Mars
Attitude (guest Axl Rose)
In the Doorway
Theme for a Jackal
Earth A.D. (με guests τους -επίσης επανασυνδεδεμένους Earth Crisis)
Death Comes Ripping (Ο Dani Filth παρακάλαγε να ανέβει να το τραγουδήσει, αλλά του έριξα πόρτα)
Demonomania
Bloodfeast
Horror Business
Where Eagles Dare (guests Therapy?)
Skulls
Ghoul’s night out
Cough/cool
Children in Heat
Devil’s Whorehouse
Rat Fink

Encore:
Devilock
Green Hell/Die Die my Darling/London Dungeon medley (πάλι James Hetfield)
Bullet

γύρω στις 7 ώρες Glenn Danzig δλδ… όχι κι άσχημα…8)

και με μενα παρεα, ε? ε? Ε?=P~

Α! Ωραίο θέμα.

Λοιπόν, χειμωνιάτικο βράδυ με ψιλόβροχο απ έξω και τους Entombed μέσα στο AN Club. Support οι Iron Maiden οι οποίοι παίζουν ολόκληρο το πρώτο, ομώνυμο δίσκο τους και επικρατεί πανζουρλισμός στο λιγοστό κοινό. Χοντρικά μιλάμε για περίπου
300 άτομα. Οι Maiden κλείνουν την εμφάνιση τους χαιρετώντας εγκάρδια το κοινό και αποχωρούν.
Σειρά παίρνει το μεγαλύτερο Σουηδικό γκρουπ από τότε που η Σουηδία άρχισε να υφίσταται ως κράτος. Καλησπερίζουν τον κόσμο και ανακοινώνουν ότι θα παίξουν μόνο τους 4 πρώτους δίσκους τους… ολόκληρους. Ο γράφων παθαίνει εγκεφαλικό ανεύρυσμα.
Ξεκινάν να παίζουν και ακολουθεί ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο.

Κάπου εκεί τελειώνει το Left Hand Path και o Nicke Andersson παίρνει τη θέση του πίσω από το μικρόφωνο για να ερμηνεύσει το Clandestine και bonus το By the Grace of God των Hellacopters. Ο γράφων παθαίνει και δεύτερο εγκεφαλικό ανεύρυσμα.
Ακολουθεί τρελό, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο, ξύλο…
ενώ το ίδιο σκηνικό συνεχίζεται και με τα επόμενα δύο album.
Η συναυλία κλείνει με χαμόγελα ευχαρίστησης, μερικές μελανιές, δάκρυα συγκίνησης και μπύρες στο Τέξας παρέα με τις δύο μπάντες και ένθερμους οπαδούς τους.

Επίσης θέλω να μοιραστώ την φαντασίωση του Bleedin History! Χωρίς τους guests.

Επίσης να ανταποδώσω αγαπητέ συγ-καφρε την ανταλλαγή φαντασιώσεων.
Μιλάμε για Entombed με Hellid/Cederlud/Petrov/Anderson/Rosenberg έτσι? 8)

Εννοείτε αυτό! :smiley:

Με τοσο ΞΥΛΟ, ολοκληρη πτερυγα στο ΚΑΤ πρεπει να σας κλεισανε. :lol:

:lol3:

Eγω θα μοιραστω αυτην του Ellanor kai tou Freedom!:smiley: