Παντα μεσα στις 10 αγαπημενες μου ταινιες ολων των εποχων, οσο κι αν αλλαζει η λιστα ανα τα χρονια… και μαλλον υπαρχουν καμια δεκαρια σκηνες μαζι με τις δυο τελευταιες που εβαλες, που εμπαιναν ανετα επισης. Η πρωτη δε μου λεει και πολλα προσωπικα, και το τραγουδι δεν.
^ αυτη εδω απο την αλλη… καθε φορα μα καθε φορα με κανει να νιωθω την απογνωση που πρεπει να ενιωθε ο Τζερι μεσα στο κελι, και καθε ανθρωπος σε αυτην την κατασταση δηλαδη.
Γιατί; Γιατί έτσι!
Αυτό το thread δεν το 'χω πάρει πρέφα.
Λοιπόν, υπάρχουν δύο σκηνές που είναι η αποκρυστάλλωση, για μένα, στο ξετύλιγμα της κινηματογραφικής ροής σ’ ένα “εδώ και τώρα”, που γίνεται μοτίβο πορείας.
Δυστυχώς, η πρώτη δεν υπάρχει διαθέσιμη, οπότε θα την περιγράψω. Στην ταινία “Τέσσερα Μαύρα Κοστούμια”, στην τελευταία σκηνή, καθώς και οι τέσσερις απηύδησαν από το ψέμα που βίωσαν και το ανεκπλήρωτο της προσδοκίας τους για θησαύρισμα, αποφασίζουν να “κηδεύσουν” κάθε λογική και επιστρέφουν στη γιαγιά του μακαρίτη για να εκπληρώσουν τη δική του υπόσχεση. Να της χαρίσει έναν ακόμη χορό. Ο Χαραλαμπίδης είναι ποιητής και τον πάω.
Δεύτερη σκηνή, δίχως περιγραφές. Καταλύονται τα σχόλια και τα λόγια. Η ζωή και ο θάνατος είναι ένα, επειδή ο θάνατος οδεύει προς τη ζωή. Την κρυφοκοιτάζει και θέλει να της μοιάσει.
Εύγε για τη σκηνή από το Τελευταίο Σημείωμα, πραγματικά
Έτσι κι αλλιώς το 2026 πρέπει να ανακηρυχθεί σε Έτος των Διακοσίων της Καισαριανής
Πέραν του γεγονότος πως το βράδυ που την είδα πρώτη φορά, ήθελα να είμαι μαζί τους εκεί μέχρι και στις σφαίρες, ήθελα, επίσης, επί τόπου να σηκωθώ να χορέψω κι εγώ.
Και μετά έρχεται εκείνο το “Χρήστο…!” και με έσκισε! Πάγωσα ολόκληρος.
Δυσκολεύμαι να ξεχωρίσω συγκεκριμένες σκηνές ως πιο αγαπημένες αλλά ως άσκηση αυτοσυγκράτησης, θα προσπαθήσω να μείνω σε πολύ λίγες και κυρίως από πιο mainstream παραγωγές.
Ίσως η αγαπημένη μου σκηνή ever. Δεν ξέρω πάντα με έκανε να νιώθω ότι είμαι ο πι μοναχικός άνθρωπος στο κόσμο . Σχεδόν χαίρομαι που δεν έχει μεγαλύτερη διάρκεια.
Και από τις 2 τριλόγιες μαζί τούτη εδώ παίζει να είναι η αγαπημένη μου σκηνή. Τόσο απλά και τόσο απίστευτα ομορφη.
“It’s all I’ve got!”
Ναι τι;
Ίσως η πιο ηρωική σκηνή ever.
Μάλλον η καλύτερη σκηνής δράσης.
Εννοείται πως υπάρχουν πολλές ακόμα αλλά ειπα να μεινω σε αυτές που ήρθαν πιο εύκολα στο μυαλό μου. Έμεινα μονο σε mainstream γιατι αλλιώς θα πήγαινε πολύ περισσότερο.