Δεύτερο single από το επερχόμενο album του/των Hellripper.
Προσωπικά θεωρώ το σχήμα του James ότι καλύτερο έχει βγάλει το ευρωπαϊκό θρας την τελευταία δεκαετία.
Ενδέχεται και να είνα, λίγο πέρα από προσωπικό γούστο! Σουρεάλ που είμαι εκεί πέρα κάπου με Μάρσιαν.
Δεν μπορώ να πω πως τρελάθηκα με αυτό που άκουσα παρακάτω αλλά Soft Machine είναι οπότε θα τους δώσω μια ευκαιρία.
The thirteenth studio album by Soft Machine features guitarist John Etheridge (50 years in the band), Theo Travis, Fred Baker and new drummer Asaf Sirkis.
Special guests on the album include organist Pete Whittaker (Double Talk) on two tracks and Daevid Allen (Gong) on glissando guitar on one track. Daevid Allen was a founding member of the band, but has not appeared on a Soft Machine recording for sixty years.
Availability: 13-03-2026
https://burningshed.com/soft-machine_thirteen_double-vinyl
Απο εξωφυλλο σκιζει παντως:joy:
Παμε για αλμπουμαρα
Πολύ καλό!!!
Λάθος μου. Γ Α Μ Α Ε Ι
Ε λοιπόν αυτό κυκλοφόρησε σήμερα, και προσωπικά το θεωρώ τον 1ο πραγματικά σπουδαίο δίσκο της χρονιάς.
Blurbs & rants:
Μινιμαλισμός, ξεσπάσματα και βάρος, και τούμπαλιν.
Τα σπασανε οι γριες αλεπούδες!
Πολύ καλά τα είπες-έγραψες!
Ανάμεσα στα κομμάτια, «λάμπει» ως φωτεινή εξαίρεση το εξάλεπτο “Repeater II”, η πιο σύντομη στιγμή του δίσκου. Το κομμάτι, που βρίσκει και τον Lyxzen απελευθερωμένο φωνητικά να του δίνει παλμό, μάλλον είναι ό,τι κοντινότερο υφολογικά ηχογράφησε ποτέ η τριάδα στο μνημειώδες “The Shape Of Punk To Come”, ενώ παράλληλα φαντάζει ως ένας φουτουριστικός φόρος τιμής στο “Fun House” των The Stooges ή στους πρώιμους The Cramps, αν τζάμαραν με τον John Zorn. Σε αυτό το άχρονο μήκος κύματος, ανάμεσα στην γνώση του παρελθόντος και τον ζόφο του μέλλοντος, οι Backengrillen αποφασίζουν να διαλογιστούν και να εμβαθύνουν.
Να συμπληρώσω πως είναι και μεγάλη ΧΙΤΑΡΑ! Ναι το είπά 
Υποδειγματικό art/experimental/avant prog/space - goth.
Αν δεν υπάρχει δέσμευση, το αναλαμβάνω.
Πέρυσι είχαμε την δισκάρα των Editrix, την οποία μας έμαθε ο Θωμάς @progster ,
με περίεργα κιθαριστικά κόλπα, προσφορά της μαεστρικής μουσικού Wendy Eisenberg, που μπορούσε να περνάει απ’ τους King Crimson στο noise rock και από εκεί στο prog folk με άνεση και πραγματική χάρη (ενώ παράλληλα τραγουδούσε με ιδιαίτερες φωνητικές γραμμές).
Ε, φέτος αυτή η καλλιτεχνική δύναμη θα κυκλοφορήσει νέο σόλο δίσκο, όπου παίζει πάλι μπασταρδεμένο folk (αν σας άρεσε το πιο περιπετειώδες folk της Hannah Frances πέρυσι, τσεκάρετε):
Ενδεικτικά κομματάκι από το δίσκο της “Auto” του 2020:
