Εγώ δεν έγραψα για τον Gabriel και συγγνώμη για αυτό.
Δεν με έπιασε σε καλή περίοδο για να τον ακούσω και δεν ήθελα να τον αδικήσω και επειδή δεν θα ήταν ουσιαστικές ακροάσεις, είπα να τον αφήσω.
Ψηφίζω σε αυτό ή όχι?
1 Like
Έλα, ρε μαν, τώρα. Δεν πάμε Β’ Δημοτικού!!! Εννοείται πως ψηφίζεις κανονικά και συμμετέχεις. Το έχουμε πει πολλές φορές ότι ακόμη κι αν κάποιος δεν μπορέσει να γράψει ό,τι του ανατέθηκε, δεν τρέχει τίποτα απολύτως.
Εγω θα ελεγα οχι, αλλα περαστικος ειμαι… συνεχιστε!
Αφήνω αυτό το ωραίο αλλά μάλλον underrated κομμάτι μέσα από το soundtrack του OVO λίγο πριν περάσουμε σε άλλο καλλιτέχνη/ συγκρότημα με την υπενθύμιση ότι υπάρχει πολύ ζουμί και στην μουσική για ταινίες που έκανε ο Gabriel , όπως επίσης ότι live ήταν απλά εξαιρετικός.
Αν έχετε Cinobo μπορείτε να τσεκάρετε το μνημείο της εποχής Live in Athens (περιοδεία So), δείγματα υπάρχουν και στο Youtube.
1 Like
Πολύ σκληρή μάχη, βλέπω… Με 2-3 ψήφους ακόμη, παίζει να προκύψει κι έκπληξη στο 90’.
Για πάμε για την τελική επιλογή ανάμεσα στις 2 επικρατέστερες προτάσεις του @Ian_Metalhead:
Επόμενη δισκογραφία
- Eloy
- Kate Bush
0 voters
1 Like
Νίκη της Βρετανίδας επί των Γερμαναραίων, άρα, πάμε με την αγαπητή μας κυρία Bush. Αφήνω εκτός το “Director’s Cut”.
Κατηγορία Α - Τον ξέρω απ’ έξω κι ανακατωτά, τον τραγουδάω και στον ύπνο μου
- The Kick Inside (1978)
- Lionheart (1978)
- Never for Ever (1980)
- The Dreaming (1982)
- Hounds of Love (1985)
- The Sensual World (1989)
- The Red Shoes (1993)
- Aerial (2005)
- 50 Words for Snow (2011)
0 voters
Κατηγορία Β - Τον έχω ακούσει τον δίσκο λίγο έως πολύ, αλλά είτε πάει καιρός, είτε νιώθω πως μου λείπουν πραγματάκια
- The Kick Inside (1978)
- Lionheart (1978)
- Never for Ever (1980)
- The Dreaming (1982)
- Hounds of Love (1985)
- The Sensual World (1989)
- The Red Shoes (1993)
- Aerial (2005)
- 50 Words for Snow (2011)
0 voters
Κατηγορία Γ – Ξέρω ελάχιστα πράγματα για τον δίσκο ή δεν τον έχω ακούσει καθόλου
- The Kick Inside (1978)
- Lionheart (1978)
- Never for Ever (1980)
- The Dreaming (1982)
- Hounds of Love (1985)
- The Sensual World (1989)
- The Red Shoes (1993)
- Aerial (2005)
- 50 Words for Snow (2011)
0 voters
1 Like
I’m so ready for this
5 Likes
Εβαλα δυο ψηφους στην κατηγορια Β και δυο ψηφους στην κατηγορια Γ, αλλα στην πραγματικοτητα θα ηθελα να κανω review για μαξιμουμ δυο δισκους, με σαφη προτιμηση στο τελευταιο της του 2011, αφου παντα γουσταρω να ακουω την πιο προσφατη δουλεια ενος καλλιτεχνη.
1 Like
Όπως των Paradise Lost και των Metallica 
;
Ναι, κι αυτα τα ακουσα το πρωτο δευτερολεπτο που βγηκαν
Το οτι γουσταρω να τα ακουσω απο περιεργεια δεν σημαινει οτι πρεπει να μου αρεσουν κιολας…
Έτοιμη και η κατανομή! Για όσους δεν είναι σαφείς οι συντομογραφίες των δίσκων αναγράφεται και το έτος κυκλοφορίας από δίπλα! Προθεσμία έως τις 22 Νοεμβρίου, 4 γεμάτες εβδομάδες νομίζω αρκούν δεδομένου ότι ο “φόρτος” είναι διαχειρίσιμος (λιγότερο από μια κριτική ανά εβδομάδα για όλους πλην ενός!)
5 Likes
Αν γίνεται μια αλλαγή. Είχα δηλώσει αρχικά το The Sensual World αλλά το άλλαξα πριν λίγες μέρες με το Red Shoes γιατί στο ενδιάμεσο πήρα το cd. Δεν νομίζω να πείραζε πχ τον Rider να αλλάξουμε.
2 Likes
Κανένα πρόβλημα φυσικά από εμένα. @Ian_Metalhead την έχεις κάνει ήδη την αλλαγή απ’ ότι καταλαβαίνω?
2 Likes
Ας ξεκινήσω με τον αγαπημένο μου, ίσως, δίσκο της Kate Bush, καθώς τον άκουσα πρώτο και τον λάτρεψα από την πρώτ έπειτα από κάμποσες ακροάσεις, ώστε να κατανοήσω το εύρος, το βάθος, την ιδιοφυία και το αστείρευτο ταλέντο αυτής της παμπόνηρης μουσικού.
Kate Bush - The Dreaming (1982)
Και τώρα λίγο storytime: Πάμε δέκα χρόνια πριν σαν αυτές τις μέρες, το 2016, σε μία εποχή της ζωής μου από εκείνες που σε κάνουν να δένεσαι με ακούσματα. Έχοντας ακόμη έρωτα με την prog, αλλά συνειδητοποιώντας ότι χρειάζομαι μία διαφορετική μουσική γλώσσα πλέον να με εκφράζει, πέφτω στο “The Dreaming” της Kate Bush στο κλασικό δισκάδικο μεταχειρισμένων στο Μοναστηράκι. Έχοντας τον γκουρού Steven Wilson να την εκθειάζει με κάθε στροφή του λόγου του σκέφτομαι τι διάολο, ας δω, και αγοράζω. Από εκεί και μετά πολλά πράγματα αλλάζουν στη ζωή μου.
Το “The Dreaming” είναι μόλις το τέταρτο άλμπουμ της εικοσιτετράχρονης (!!!) τότε Αγγλίδας μουσικού, η οποία είχε ήδη δείξει τα διαπιστευτήριά της νωρίτερα με εκπληκτική σκηνική παρουσία, συνθέσεις, φωνητική και πιανιστική ικανότητα, ενώ τα ξεκινήματά τις λίγα χρόνια πριν, το 1978, έγιναν με τις ευλογίες ενός άλλου γκουρού που την υποστήριξε, του David Gilmour. Με το quirkiness να αγγίζει το 11/10, το “The Dreaming” θα ήταν ίσως ο πιο πειραματικός δίσκος της ως εκείνη την στιγμή, ενώ βρισκόμαστε ακριβώς πριν το εμπορικό/καλλιτεχνικό break με το “Hounds of Love” που θα τα διαλύσει όλα τρία χρόνια αργότερα. Είναι, με λίγα λόγια, η στιγμή που η καλλιτέχνιδα είναι ένα καζάνι που βράζει με ιδέες και όρεξη.
Το όνομά του το παίρνει απ΄ την μυθολογία των Αβορίγινων, στην γενοκτονία των οποίων αναφέρεται και το ομώνυμο κομμάτι, το οποίο μπορεί να ξαφνιάσει με τα περίεργα φωνητικά, τη χρήση didjeridoo, και την κρουστή του δομή. Θεματολογικά, έτσι κι αλλιώς, ο δίσκος βρίσκεται όπου να ‘ναι, αφού η Bush χρησιμοποιεί διαφορετικά θέματα, ιστορίες, και πρόσωπα για να χτίσει τους στίχους της. Ξεκινώντας, όμως, απ’ το “Sat In Your Lap”, οι επιρροές από Peter Gabriel - κοίτα που τον ξαναπιάνουμε - γίνονται αισθητές, ενώ οι ιδιαίτερες φωνητικές γραμμές μπαίνουν στο επίκεντρο.
εδώ χαλαρό καφεδάκι με τον Peter
Το “There Goes a Tenner” θα κάνει τα άταστα μπάσα συνώνυμα με την μουσική της Bush, πλάι στα χοροπηδηχτά πλήκτρα του πιάνου και τις ανορθόδοξες δεύτερες, αν και μπορούμε να πούμε ότι συνολικά ο δίσκος τελειοποιεί το blueprint του ήχου της ως τότε. To “Pull Out the Pin” καταφέρνει και ακούγεται αρκετά ανατριχιαστικό και λόγω στίχων (πόλεμος στο Βιετνάμ) και των παραμορφωμένων ή σπαρακτικών φωνητικών της (I love liiiiiiife) ενώ το “Suspended In Gaffa” εξακολουθεί να είναι ένα απ’ τα πιο παράδοξα συναισθηματικά τραγούδια που με συγκινούν.
“Gaffa” για την ιστορία είναι μία προφορικοποιημένη γραφή της λέξης “gaffer” tape, δηλαδή της κολλητικής ταινίας. Άρα, το πρόσωπο των στίχων έχει κολλήσει στην ταινία και δεν μπορεί να προχωρήσει. I don’t know why I’m crying, am I suspened in gaffa? Εδώ η Bush θα δείξει το εύρος τόσο της παιχνιδιάρικης συνθετικής της προσέγγισης, αλλά και των διαφορετικών φωνητικών της ικανοτήτων, αφού τραγουδάει σε 2-3 φωνητικές ζώνες ξργ.
Θα μπορούσα να μιλάω για κάθε τραγούδι ξεχωριστά, και ίσως εδώ είναι το νήμα για να γίνει αυτό, αλλά θα κουράσω. Να πω μόνο πως η έκκληση στο “Night of the Swallow” να μην φύγει ο κατάσκοπος άντρας της για μία επικίνδυνη αποστολή με το αεροπλάνο του, αγγίζει τα όρια του Broadway με την θεατρικότητά του και την Ιρλανδική folk που μπαίνει στο δεύτερο μισό, ομοίως και το “Houdini” που μιλάει για τον θάνατο του μάγου απ’ τα μάτια της γυναίκας του, ένα κλασικότροπο και φουλ θεατράλε κομμάτι (με ΠΟΛΥ άταστο μπάσο).
Το “Get Out of My House”, όμως είναι αυτό που θα φέρει την απόλυτη θέωση. Εμπνευσμένο απ’ την “Λάμψη” του Stephen King, είναι ένα horror κομμάτι, το οποίο ακούγεται μεγαλοπρεπές και δαιμονισμένο από ρυθμό και υφέρπουσα ένταση (και πάει στο μυαλό μου συνδυαστικά με το Λυντσικό “Leave It Open”, weeeeee leeeeeet theeeeeee weeeeeeirdness iiiiiin). Η Kate Bush πολλές φορές ακούγεται στα κομμάτια της ως μία ύπαρξη απ’ το υπερπέραν, άλλοτε αιθέρια και άλλοτε χθόνια, κι εδώ είναι απ’ τα πιο βαθιά υπόγεια της κόλασης. Το κλειδί που βλέπουμε στη γλώσσα της στο εξώφυλλο (δεν το είχατε προσέξει, ε;), εδώ κλειδώνει το σπίτι με όλα τα μυστικά του και ΒΓΕΣ ΕΞΩ ΑΠ’ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ. Το ότι από πίσω ακούγονται χαλαρές κιθαρούλες ενώ εκείνη και ο αδερφός της, ο Paddy Bush, μουσικός που θα δούμε και αργότερα να παίζει σε κάποιο κομμάτι, αρχίζουν να κάνουν κραυγές γαϊδάρου είναι μία απ’ τις πιο ΣΟΥΡΕΑΛ, ΓΑΜΑΤΕΣ, ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΙΧΙΑΣΤΙΚΕΣ στιγμές στην δισκογραφία της.
Το “The Dreaming” είναι ένα παζλ από περίεργες, ασφυκτικές στιγμές βουτηγμένες στην ένταση και την οριακότητα. Πρόκειται για δίσκο που εξέφραζε μία πιο αποσπασματική και αποδιοργανωμένη, σχεδόν μετα-μοντέρνα προσέγγιση στην pop, όπου το κλασικό, το παραδοσιακό, και το ροκ θα συνυπήρχαν με το θέατρο, την ειρωνεία, το δράμα, και τον κινηματογράφο, απ’ την μικροκλίμακα των συναισθημάτων στην μεγακλίμακα της πολιτικής ιστορίας. Το “The Dreaming” είναι ένα φανταστικό άλμπουμ, ένα μνημείο στην art pop, και ένας δίσκος που πρέπει οπωσδήποτε να έχεις στη δισκοθήκη σου, ακόμη κι αν δυσκολεύεσαι να τον κατανοήσεις. Είναι επίσης ο δίσκος που έδειχνε ότι η Bush είχε βάλει πλώρη πιο μακριά απ’ τα όμορφα κομμάτια με art χαρακτήρα, και ήθελε να γράψει το όνομά της με χρυσά γράμματα στην ιστορία της μουσικής. Και το πέτυχε!
13 Likes
KATE BUSH - THE RED SHOES (1993)
(Γ)
Πρώτη επαφή με την μουσική της Κate με το κλασσικό Ηounds of Love πολλά χρόνια πριν, όταν ανακάλυπτα την μαγεία της μουσικής των 80s και αναπόφευκτα σκόνταψα πάνω του. Ωστόσο εκτός από τον συγκεκριμένο δίσκο της μέχρι πρόσφατα δεν είχα πολλά πάρε δώσε με τους υπολοίπους. Ειδικά το The Red Shoes μου ήταν παντελώς άγνωστο. Έτσι μου φαίνεται κομματάκι περίεργο πως για άλμπουμ που άκουσα πρώτη φορά πριν λίγες ημέρες να μου είναι τόσο εύκολο να γράψω για αυτό. Για την ακρίβεια, από την πρώτη κιόλας ακρόαση κάποια πράγματα είχαν ξεκαθαρίσει ήδη όπως ότι: α) καταλαβαίνω γιατί διάφοροι γνώστες όταν αναφέρονται στις καλύτερες δουλειές της Kate Bush το προσπερνούν χωρίς σκέψη β) μου άρεσε πάρα πολύ (εκτός από ένα κομμάτι που ακόμη δυσκολεύομαι να το χωνέψω).
Παίρνοντας τον τίτλο του από την ταινία του 1948, το The Red Shoes είναι το άλμπουμ που η Kate Bush ανέκαθεν ήθελε να κάνει. Αν κάποιος έχει δει την ταινία των Michael Powell και Emeric Pressburger μπορεί να καταλαβει πόσο πολύ την έχει επηρεάσει. Όχι μόνο στο κομματι του χορού (το κύριο θέμα της ταινίας είναι το μπαλέτο) και στο εικαστικό κομμάτι (στον τομέα των βίντεο-κλιπς που πολλά άλλωστε τα σκηνοθέτησε η ίδια), αλλά και στην φιλοσοφία της ως καλλιτέχνη που προσπαθεί να κρατησει ισορροπίες ανάμεσα σε μια πετυχημένη καριέρα και στην προσωπική / οικογενειακή ζωή. Ίσως και να μην είναι τυχαίο ότι το επόμενο άλμπουμ της Aerial κυκλοφόρησε μετά από ένα διάλειμμα που κράτησε 12 ολόκληρα χρόνια.
Το άλμπουμ ξεκινάει με το Rubberband Girl, ένα τέρμα ανεβαστικό και απενοχοποιημένο ποπ κομμάτι που η παραγωγή του μου θύμισε πολύ Prince και με έκανε να ψάξω τους συντελεστές του. Τελικά ο Prince έχει credits - αλλά σε άλλο κομμάτι! Υπάρχουν τουλάχιστον 2,3 φορές ακόμη στον δίσκο που μου ήρθε στο νου, άρα παίζει σίγουρα επιρροή. Κάπου εδώ εμφανίζεται το πρόβλημα για μερικούς ακροατές, η κάπως γυαλισμένη και τούμπανο παραγωγή. Ο ήχος των 90s είχε προχωρήσει και το TRS ακούγεται λες και βγήκε το 86. Για εμένα βέβαια κανένα πρόβλημα, Ι love Prince! Μετέπειτα που άκουσα την επανηχογράφηση του Rubberband Girl για το άλμπουμ Directors Cut ήθελα να φάω τα αυτιά μου, έφερνε σε κάτι από Rolling Stones FFS! Stick to the Original!
Το ατμοσφαιρικό And So Is Love που ακολουθεί είναι ένα από τα αγαπημένα μου στον δίσκο. Άλλη μια καλογυαλισμένη παραγωγη με τυπικά 80s backing vocals και στην κιθάρα ο Clapton να είναι όσο πιο διακριτικός μπορεί.
Το Eat The Music το προσπερναμε. Δεν θα έπρεπε να βρίσκεται καν στο δίσκο. Αν κρίνω πόσο εκτιμά την Κate Bush o Robert Smith τότε πιθανον να αποτέλεσε έμπνευση για το The 13th των Cure λίγα χρόνια μετά - και απεχθάνομαι το Τhe 13th.
Το Moments of Pleasure αντίθετα είναι η πιο συγκλονιστική στιγμή του δίσκου. Μια ανατριχιαστική μπαλάντα της Kate για αυτούς που έχασε τα προηγούμενα χρόνια. Την μητέρα της… Συνεργάτες και φίλους… Στους στίχους να αναπολεί διαφορετικές ευτυχισμένες στιγμές που ζήσανε. Και τι ερμηνεία Θεε μου!
Ένω σε προηγούμενους δίσκους της η έμπνευση προέρχονταν από παντού, ο ψυχρός πόλεμος, βιβλία, ταινιές κλπ. εδώ βλέπουμε πολύ πιο προσωπική γραφή που δεν μας έχει συνηθίσει. Στο επίσης εκπληκτικό The Song of Solomon την ακούμε να τραγουδά :
Don’t want your bullshit, yeah/ Just want your sexuality.
Το Lily που ακολουθεί θα μπορούσε άνετα να βρίσκεται στο Hounds of Love. Τhe Bass is Strong Here. Ένα από τα κομμάτια που τύπισσες όπως η Natasha Khan των Bat for Lashes το μελέτησαν και χτίσαν την καριέρα τους πάνω του.
Στο ξέφρενο χορευτικό ομότιτλο The Red Shoes η Κate επιστρέφει στη ιρλανδική κληρονομιά της με ένα κομμάτι που τύπισσες όπως η Florence των Florence and the Machine το μελέτησαν και χτίσαν την καριέρα τους πάνω του.
Το Top Of The City είναι η στιγμή της περισυλλογής. Οι εναλλαγές των συναισθημάτων χαρακτηρίζουν ένα από τα λιγότερο προφανή κομμάτια του δίσκου που όμως μεγαλώνει σε κάθε ακρόαση.
Το Constellation Of The Heart φωνάζει Prince από χιλιόμετρα! Να ξεκινήσω από τον τίτλο που θυμίζει υπερβολικά το Condition Of The Heart μεσα από το Around the World in a Day. Ή μήπως ο παιχνιδιάρικος διάλογος της Kate με τα δεύτερα φωνητικά δεν είναι κάτι που συναντάμε συχνά σε κομμάτια του φοβερού κοντού! Και όμως ούτε εδώ θα βρούμε την συμμετοχή του…
Για του φίλους του art rock που τα βάψαν μαύρα με τον ποπ προσανατολισμό του άλμπουμ, το Big Stripey Lie ίσως τους πει κάτι. H super Κατερίνα εδώ παίζει κιθάρα και το κομμάτι μου θυμίζει έντονα τα πειράματα του Bowie των 90s. Αρκετά ιδιαίτερο.
Εδώ δεν υπάρχει αμφιβολία. ΧαΧαΧα. Το Why Should I Love You? είναι το κομμάτι οπου συμμετέχει ο Prince. Η συνταγή περιέχει όλα τα γνωστά συστατικά του, αλλά προσωπικά περίμενα κάτι παραπάνω ειδικά όταν συναντιούνται καλλιτέχνες τέτοιου βελινεκούς. Ετοιμηγορία, απλά καλό.
Το άλμπουμ τελειώνει με το You’re The One άλλη μια ωραία μπαλάντα με τον Jeff Beck να παίζει κιθάρα αυτήν τη φορά. Θα κουράσω αν πω ότι και αυτό μου θυμίζει λίγο Prince αυτήν τη φορά στα πιο αργά του;
Το Τhe Red Shoes δεν είναι σε καμιά περίπτωση το concept album που περίμενα αρχικά ίσως λόγω τίτλου. Ηχητικά κοιτάει πιο προς Αμερική μεριά, λείπει αυτή η έντονη Βρετανίλα που χαρακτήριζε τις προηγούμενες δουλειές της Kate Bush. Υπάρχει μια πιο ποπ προσέγγιση στα τραγούδια με πιο απλούς στίχους από αυτούς που μας είχε συνηθίσει. Κυλάει ευχάριστα. Έχει μερικά διαμαντάκια και μερικά απλώς ωραία κομμάτια. Σε αντίθεση με άλλα άλμπουμ της όπως το The Dreaming ή το 50 words for snow όπου πρέπει να είσαι στο κατάλληλο mood για να τα απολαύσεις εδώ νομίζω δεν χρειάζεται πολύ σκέψη. Βάζεις το πρώτο κομμάτι να παίξει και κάνεις παιχνίδι.
9 Likes
Εγώ πάλι λέω να ξεκινήσω από την αρχή…
The Kick Inside (1978) (A)
Όταν η ΕΜΙ υπέγραφε, κατόπιν έντονων συστάσεων του David Gilmour, την έφηβη ακόμη τότε Kate Bush, η Βρετανία ήταν παραδομένη στην τρέλα του punk. Οι ιθύνοντες της εταιρείας σύντομα ανακάλυψαν ότι η νεαρή καλλιτέχνις, εκτός από το να βρίσκεται στον διαμετρικά αντίθετο πόλο από τους punks, διέθετε και μια ξεροκεφαλιά που εκδηλώθηκε όταν, ενάντια στην επιλογή τους για το “James and the Cold Gun”, επέμενε να είναι το “Wuthering Heights” το πρώτο single μέχρι που τους έπεισε. Προς μεγάλη έκπληξη τους, λίγες εβδομάδες αργότερα το τραγούδι θα έφτανε στην κορυφή των επιτυχιών, δείγμα ότι παρά το νεαρό της ηλικίας της η Kate ήξερε πολύ καλά τι έκανε.
Αυτό έγινε εμφανέστερο όταν κατέφθασε το “The Kick Inside” για να την συστήσει επίσημα και στον υπόλοιπο κόσμο! Ξεκινώντας με το τραγούδι των φαλαινών, το μαγευτικό “Moving” δίνει το στίγμα του album. Κομμάτια βασισμένα στο πιάνο, μπαλάντες ή σε πιο… παιχνιδιάρικο τέμπο με “πολύχρωμες” ενορχηστρώσεις που ενίοτε περιλαμβάνουν και κλασικά όργανα (“The Man with the Child in His Eyes”, ομότιλο) και μια θηλυκής προσέγγισης, παθιασμένη ερμηνεία που σε στιγμές φτάνει σε τόσο ψιλές νότες λες και έχει εισπνεύσει… ήλιο! Μια απόλυτα προσωπική μουσική πρόταση από ένα ελεύθερο πνεύμα που ενώ αδιαφορούσε για τις συμβάσεις της pop/rock τραγουδοποιίας, εν τούτοις επιτύγχανε το αποτέλεσμα, παρότι απαιτητικό, να ακούγεται προσιτό στον μέσο ακροατή! Πάνω απ’ όλα όμως, άξιο θαυμασμού ήταν το πως η Καιτούλα εξερευνούσε ή/και δημιουργούσε έναν ολοδικό της μαγευτικό κόσμο βασισμένο και στην θεατρικότητα!
Πολύ απλά, η άκρως εντυπωσιακή απαρχή μιας πορείας που έμελλε να γνωρίσει κι άλλες κορυφές!
8 Likes
1 Like
Ας πούμε για αρχή ότι το παρόν παιχνιδάκι έχει εξελιχθεί -τουλάχιστον για εμένα- σε μια χρυσή ευκαιρία είτε για α) επιφανειακές/αρχάριες βουτιές, σε ονόματα που δεν κατέχει κανείς, είτε για β) βουτιές στα βαθιά, σε ονόματα που κατέχει κανείς μερικώς. Η Kate Bush, λοιπόν, εμπίπτει για εμένα μάλλον στη δεύτερη κατηγορία και αν και κανονικά θα όφειλα να εκκινήσω ανάποδα με αυτά που μου έλαχαν από τον @Ian_Metalhead, καθότι το “Aerial” ήταν κατ’ ουσίαν (πλην των πολύ τρανταχτών τραγουδιών της από το παρελθόν) η πρώτη μου βαθιά και ουσιαστική επαφή μαζί της (και τώρα που το σκέφτομαι θα έπρεπε στο “Aerial” να έχω δηλώσει ενδιαφέρον στην Α κατηγορία, αλλά μην ξεφεύγουμε/θα τα πούμε λεπτομερώς στο έσχατο κείμενο επ’ αυτού και της ιδιαίτερης σχέσης μου μαζί του), θα πάμε «ορθόδοξα» χρονικά, καταπιανόμενοι με το:
Hounds of Love (1985), Β
Ξεπερνώντας την ενοχλητική σκέψη ότι ο τίτλος του εν λόγω magnum opus της Bush θα μπορούσε, μεταφρασμένος στα ελληνικά, να είναι και τίτλος δίσκου λαϊκού, καψουροτραγουδιάρη παρακμιακού μπουζουξίδικου της Εθνικής Οδού, κατά την ίδια εποχή (mid 80s), ας πούμε ότι θα ήταν καλύτερο να εξεταστεί πόσο (περισσότερο) «μεγάλωσε» το “Hounds of Love” από την κυκλοφορία του κι εντεύθεν, το οποίο σχεδόν συμπίπτει χρονικά με το πώς εξελίχθηκα εγώ. Κι αυτό διότι η κυκλοφορία του δίσκου και ο ερχομός μου στον μάταιο τούτο κόσμο απέχουν πολύ λίγο χρονικά. Βέβαια, προφανώς και κανείς δεν ενδιαφέρεται να διαβάσει (και ούτε πρόκειται) για την ταπεινότητα της ύπαρξής μου, άρα, ας δούμε καλύτερα το πόνημα της πολύ σημαντικής Βρετανίδας καλλιτέχνιδος, αναφορικά με το πώς πορεύτηκε κι έφτασε στο σήμερα.
Mid 80s, με την Bush να είναι ηλικιακά 3 χρονάκια πριν κλείσει τα 30 και με αυτόν τον ήχο και την (κατά το ήμισυ) προσέγγιση, δεν είναι διόλου τυχαίο που το “Hounds of Love” πούλησε καλά. Ωστόσο, επ’ ουδενί δεν εννοώ ότι η Bush το «έκλεψε» όλο αυτό, καβαλώντας το άρμα του ήχου, αλλά και της εικόνας της εποχής. Επί του μεν πρώτου, προφανώς και το “Hounds of Love” είναι όσο 80s δεν πάει, ιδιαίτερα στο πρώτο του μισό, αποτελώντας ένα απολαυστικό μείγμα pop, new-wave, synth και ό,τι άλλο κατεβάζει ως νους ως τότε «επίκαιρο». Με τα «τεράστια» drums του, με τα αδιόρατα, ζεστά lead licks της εποχής, την larger-than-life παραγωγή… Όλα τα έχει το album. Ωστόσο, ακριβώς επειδή επί του δεύτερου σημείου (εικόνα της εποχής) η Bush δεν υπήρξε καμία ξανθιά bimbo, τίγκα στη λακ (εγώ, με όση αξία έχει αυτό πάντως, την θεωρώ «ομορφάσχημη», δηλαδή, χωρίς να είναι ο ορισμός της ομορφιάς, αλλά ούτε και άσχημη, κερδίζει σαφώς πόντους με το εκτόπισμα της παρουσίας της και είναι θελκτική μ’ έναν περίεργο και μυστήριο τρόπο), κατάφερε με την όλη προσωπικότητά της και την καλλιτεχνική της υπόσταση (η οποία βάζει κάτω το 99% των ανθρώπων της βιομηχανίας) να δημιουργήσει τους δικούς της όρους στο τότε παιχνίδι, ούσα ταυτοχρόνως επίκαιρη και διαχρονική. Αυτό μαρτυράται επαρκώς από το δεύτερο μισό του δίσκου, το βαθύτατα πειραματικό και σκοτεινό “The Ninth Wave” concept (υπάρχει πολύ υλικό εκεί έξω γύρω από την όλη έμπνευση). Το να καβαλάς το άρμα (όπως αντίστοιχα έκανε και ο Gabriel, για τον οποίο μιλούσαμε στον προηγούμενο γύρο), θέτοντας, όμως, τους δικούς σου κανόνες και δημιουργώντας ένα έργο που θα «λειτουργεί» και όταν κάτσει η χρυσόσκονη, μόνο οι πολύ μεγάλοι μπορούν να το επιτύχουν. Κι αυτό ισχύει και για τα αμιγώς καθ’ ημάς, προφανώς, αλλά ας μην πιάσουμε ονόματα και παρεκκλίνουμε τώρα.
Όπως και στην περίπτωση του Gabriel, θα επαναλάβω ότι το “Hounds of Love” «στάζει» βρετανίλα. Τηρουμένων όλων των ας άνω αναλυθέντων, η κυκλοφορία βρίθει ποιότητας και διακατέχεται από ένα αίσθημα μελαγχολίας (στα όρια της κατάθλιψης σχεδόν), ακόμη και στις διάσημες στιγμές του. Και όλα αυτά, ανεξαρτήτως αν…
…το “Running Up That Hill (A Deal with God)” «αναστήθηκε» λίγα χρόνια πριν, εξ αφορμής του “Stranger Things”, και κόντεψε να «καεί» παίζοντας παντού και πάντα. Σε μια εποχή όπως η τωρινή, που κι ένα σκατό με την κατάλληλη προώθηση από ένα παγκόσμιο trend γίνεται επιτυχία, το ότι η συγκεκριμένη τραγουδάρα «ξανάνιωσε» δεν ξέρω εάν είναι παρήγορο ή για να τραβάς τα βυζιά σου και να σκύβεις με απογοήτευση το κεφάλι, σε φάση «Και πολύ μας/σας είναι!». Τεράστιο κομμάτι, που καταπιάνεται με το προαιώνιο ζήτημα της σχέσης μεταξύ των 2 φύλων και αποτελεί εθισμό με αυτό το «μονότονο» χαλί του και την ερμηνεία της Bush. Διασημότερο των διασήμων βίντεο, επίσης.
To ομώνυμο… Επισημαίνοντας ότι δεν ακριβώς του γούστου μου, ε… πόσο πιο Kate Bush το θέλεις; Κάργα κολληματικό και ρυθμικό και διόλου τυχαία ένα από τα γνωστότερα κομμάτια της. Μέχρι το επόμενο, δηλαδή…
Το “The Big Sky” παίζει να είναι και από τα διακριθέντα κομμάτια στην ερώτηση «Πόσο καλό 80s το θες;». Ανθεμικό, ρυθμικό και μεγαλοπρεπές, μ’ ένα βίντεο ορισμό της εποχής, που σηκώνει πολλαπλές και παράλληλες ερμηνείες επί του μηνύματος (αν θεωρήσουμε ότι υπάρχει τέτοιο, βεβαίως). Και πάλι, θα πω ότι δεν είναι αυτή η ιδανική Kate Bush των προσωπικών μου γούστων, αλλά, διάολε, είναι τόσο γαμημένα κολληματική που δεν μπορείς παρά να παραδοθείς.
Πόσο επικό μπορεί να είναι ότι αμέσως μετά το “The Big Sky” σκάει το “Mother Stands for Comfort”; Από το 80s party, μεταβαίνουμε χωρίς προειδοποίηση σ’ ένα χαμηλών τόνων κι ατμοσφαιρικό τραγούδι, μια σκέτη ομορφιά, που χαρακτηρίζει την Bush που εγώ λατρεύω.
Και η πρώτη πλευρά δεν θα μπορούσε να κλείνει ιδανικότερα από το “Cloudbusting”. Εκτός του ότι είναι άψογο τραγούδι, εδώ δεν μπορεί κανείς να παραλείψει το βίντεο/ταινία μικρού-μήκους, στο οποίο όλος ο καλός ο κόσμος είναι μαζεμένος. Από έμπνευση Terry Gilliam, έως σκηνοθεσία Julian Doyle και συμμετοχή του Donald Sutherland (όπως και της ίδιας της Bush), το όλο story αφορά τη σχέση μεταξύ του Αυστριακού ψυχιάτρου και φιλοσόφου Wilhelm Reich και του γιου του, Peter, κι εν προκειμένω μιας κοινής εμπειρίας χρήσης ενός μηχανήματος «παραγωγής βροχής», όπως και των συναισθημάτων του υιού γύρω από τη σύλληψη και τη φυλάκιση του πατέρα του. Αναντίρρητα, από τις κολοσσιαίες οπτικοακουστικές προσφορές των 80s.
Και μπαίνουμε στο δεύτερο μέρος, δαμάζοντας το ένατο κύμα όπως τού αρμόζει: με το μελαγχολικό και πράο “And Dream of Sheep” (πόσο γαμάτος τίτλος, ρε φίλε). Αψεγάδιαστη ερμηνεία από την Bush κι εδώ. Να τα (ξανα)λέμε αυτά.
Το “Under Ice” είναι η κατάλληλη εισαγωγή για ό,τι ακολουθεί: κάπως απειλητικό, κάπως μυστήριο, σαν κάτι αδιόρατο να κινείται κάτω από τον πάγο και να περιμένει την κατάλληλη στιγμή…
…η οποία είναι ξεκάθαρα στα δικά μου αυτιά το “Waking the Witch”. Απίθανη και «άρρωστη» τραγουδάρα, πειραματική κι εξερευνητική μέχρι τα μπούνια. Γενικά, δεν ξέρω πώς να περιγράψω αυτό το μουσικά μεγαλοφυές που συμβαίνει εδώ, πέραν του να πω ότι από τη μία λυπάμαι σφόδρα που κρατάει ένα τετράλεπτο μόνο, αλλά από την άλλη χαίρομαι κιόλας για τον ίδιον λόγο, γιατί δεν είμαι σίγουρος ότι μπορεί ν’ αντέξει κανείς παραπάνω το παρανοϊκό του μεγαλείο.
Κι ευτυχώς που έρχεται το υπέροχο “Watching You Without Me” να σβήσει κάπως ό,τι προηγήθηκε. Όχι ότι υστερεί ιδιαίτερα σε έμπνευση και πρωτοπορία και το συγκεκριμένο, συνεχίζοντας τον εντελώς διαφορετικό δρόμο που έχει πάρει για τα καλά το δεύτερο μέρος του δίσκου. Κάπου εδώ σ’ έχει κολλήσει ήδη στον τοίχο ο όλος ακουστικός οργασμός.
Αλλά όχι… Έχει κι άλλα καλντερίμια ο δίσκος. Πόσο folk αντέχεις στο “Jig of Life”; Όσο πιο καταπληκτικό μπορείς να μου δώσεις, παρακαλώ. Πανέμορφο τραγούδι, πραγματικά, και είναι ν’ απορεί κανείς πώς γράφει κάτι τέτοιο ένας άνθρωπος στα σκάρτα 30 και το ερμηνεύει με τόσο πάθος. Όπως λέει και ο στίχος: “Time in her eyes is spawning past life”.
Στο “Hello Earth”, πωωωω… μέχρι και δάκρυα… Τι κάνει η τύπισσα εδώ πέρα, ρε; Χώνει παραδοσιακά Γεωργιανά θέματα μέσα (διαβάζω ότι πρόκειται για το παραδοσιακό “Tsintskaro”, λέει, που ακουγόταν και στο Nosferatu του Herzog/δεν το θυμάμαι αυτό, πάντως, αλλά έχω να το δω και κάτι αιώνες). Άλλο ένα εξαιρετικό τραγούδι, πάντως, γεμάτο ενδιαφέρον.
Και πάρε την ντρίπλα ολκής μετά, για το τέλος, με όλο το σκότος και το έρεβος να κάνει χώρο για το λυτρωτικό “The Morning Fog”. Εντάξει, για να ακριβολογούμε, για πρωινή ομίχλη πρόκειται, αλλά ας είναι… Κι αυτό πανέμορφο είναι, δεν ξέρω, δηλαδή, τι άλλο θα περίμενε κανείς. Επίσης, η βασική μελωδία του θα μπορούσε να είναι και το πιο soothing ringtone ever.
Επαΐοντα της δισκογραφίας και της όλης φάσης της Kate Bush σίγουρα δεν με λες, αλλά δεν είμαι βέβαιος -από αυτά τα ολίγα που κατέχω- ότι θα μπορέσει κανείς να εντοπίσει έργο της με μεγαλύτερο βεληνεκές και ισχυρότερη επιρροή από το “Hounds of Love”. Και ίσως αυτό αφορά μάλλον και το καλλιτεχνικό εκτόπισμά του. Ιδιοφυές πόνημα, συλληφθέν κι εκτελεσθέν από μια γυναίκα με άστρο. Ναι, «γέρασε» σπουδαία το “Hounds of Love”. Για εμένα, από την άλλη, δεν παίρνω όρκο, αλλά θαρρώ πως κάπως το μαζεύω το πράγμα με συντρόφους κάτι τέτοιους μουσικούς ογκόλιθους.
11 Likes