Για πείτε τι κρατάτε από πρώτο εξάμηνο.
Εννοώ, ακούγαμε νέα μουσική, σωστά; ε;
Αφήνω αυτό εδώ
και θα επανελθω με προσωπικά mid-year.
Για πείτε τι κρατάτε από πρώτο εξάμηνο.
Εννοώ, ακούγαμε νέα μουσική, σωστά; ε;
Αφήνω αυτό εδώ
και θα επανελθω με προσωπικά mid-year.
metal → έχω ακούσει 6/10, κρατάω μόνο το CRYPTIC SHIFT
rock → δεν έχω ακούσει κανένα
alternative → έχω ακούσει 5/10, μεγάλο “ναι” για STATION MODEL VIOLENCE, με έπιασε και το BACKENGRILLEN
Θα επανέλθω μέχρι τέλος του μήνα.
Karnivool, Non serviam, Immolation και Cryptic τσift από τα metal έχουν πάρει πολύ μεγάλο ποσοστό των ακροάσεων μου φέτος. Εξαιρετικά και τα 4. Επίσης Darkthrone, Hallas, At the gates, Megadeth πολύ ωραία άλμπουμ.
Ενω δεν του το ειχα καθολου, in fact ημουν ετοιμος να το αποκυρηξω ευκολα μετα τις πρωτες ακροασεις, το The Moth του Devin Townsend εν τελει με κερδισε και νομιζω θα το τοποθετησω μεσα στα καλυτερα του '26. Ειναι μεγαλο, ακουγεται same-y θαρρεις, καλο mixing δεν εχει (για μια ακομη φορα) παρολαυτα το ρημαδι λειτουργει με πολλες ακροασεις. Θελει να αφεθεις/βυθιστεις αλλιως δε λειτουργει.
Η δική μου mid year 20αδα. Θα δούμε πως θα αντέξουν μέχρι το τέλος της χρονιάς και τί πιθανές αλλαγές σε σειρά ή προσθήκες/αφαιρέσεις παίζει να γίνουν, αλλά ναι.
1:Karnivool - In Verses
2:Neurosis - An Undying Love For A Burning World
3:A Forest Of Stars - Stack Overflow In Corpse Pile Interface
4:Roman Candle - Unadulterated
5:Converge - Love Is Not Enough
6:Speglas - Endarkenment, Being And Death
7:Genesis Owusu - Redstar Wu & The Worldwide Scourge
8:All Them Witches - House Of Mirrors
9:Slift - Fantasia
10:Ok Goodnight - Stop/Go
11:Møl - Dreamcrush
12:Together To The Stars - Iridescence
13:Chamber - This Is Goodbye…
14:Modern Woman - Johnny’s Dreamworld
15:Akkajee - Pölynkerääjä
16:Hen Ogledd - Discombobulated
17:Poison The Well - Peace In Place
18:Fires In The Distance - Circadian Promise
19:Bosse-de-nage - Hidden Fires Burn Hottest
20:Darko US - Oni 2
Σε ένα κόσμο που οι Darkthrone (μεγάλη η χάρη Τους) αυτόματα κάθε φορά βγάζουν το δίσκο της χρονιάς, κάπως καταφέρνει να κυκλοφορεί ακόμη πολλή ενδιαφέρουσα μουσική.
Οπότε, με μικρή καθυστέρηση επειδή έτσι, αν εξαιρέσουμε το Pre-Historic Metal , αν έδινα 15δα τώρα στην αρχισυνταξία, μονο με δίσκους που κυκλοφόρησαν από 01/01 - 30/06, θα έδινα αυτή:
Από εκεί και πέρα, με το νο1 να είναι ότι πιο 2026 έχω ακούσει και έχω λιώσει, 35 άλμπουμ που κρατάω, έτσι χύμα, ξεκίνησα να τα βάζω σε σειρά προτίμησης αλλά βαρέθηκα στην πορεία. Δείγμα και το που κινούμαι ηχητικά εφέτο:
Ιούλιος έχει μπει (και βγει) με 1+1 άλμπουμ που με λύγισαν, αλλά η ραστώνη κυριαρχεί, όλα στην ώρα τους.
Ερημιά βλέπω, μάλλον μας έφαγαν τα δεινοσαυρικά λάιβ του καλοκαιριού…
Σε κάθε περίπτωση, 5+20 δίσκοι για το πρώτο μισό της χρονιάς, μαζί με ένα σύντομο σχόλιο.
ALTAR OF EDEN “The Grotto Screams II”:
Ό,τι κοντινότερο θα ήθελα στην κληρονομιά των CHRISTIAN DEATH, and then some…
CRYPTIC SHIFT “Overspace & Supertime”:
Μυθικό tech-deathrash που εκκινεί απ’ τους VOIVOD και κατακτά τον χωροχρόνο.
JUNON “The Golden Citadel of the Astral Sphere”:
Ανέλπιστα συμπαγές και με προσωπικότητα δυσαρμονικό blackmetal, μακριά από την αφόρητη τυποποίηση σχετικών κυκλοφοριών.
ROBBER ROBBER “Two Wheels Move the Soul”:
Εθιστικό κράμα post-punk και indie ηχοτοπίων.
SIYAHKAL “Corrupt / فاسد”:
Τρελαμένοι Ιρανοί της διασποράς (εκ του Καναδά συγκεκριμένα) εξαπολύουν σκισμένο hardcore με αναπάντεχα ηχητικά twists, για να ξεφύγουν απ’ τη μέγγενη του θεοκρατικού καθεστώτος τους αλλά και των εξωτερικών δυναστών που εποφθαλμιούν τον έλεγχο του λαού τους.
ARDENTI CRUCIS “Deeper the Thoughts, Darker the Fear”:
Mini κλεψιά μας και ψηφιακά κυκλοφόρησε πέρσι, δεν πειράζει, κρίμα να μείνει κρυφό αυτό το Τρύπες-on-speed πάνκικο μυδράλιο.
CROOKED MOUTH “Cosmic Folklore”:
Η πάντα χρειαζούμενη δόση neofolk για καλοκαίρια και φθινόπωρα, σε νοτισμένες εξοχές και με τη λιθουανική γλώσσα να δίνει ένα extra touch.
DEATH LENS “What’s Left Now”:
Μετά το pop (του Jameson Black Barell φελλού) δεν έχει στοπ, όλο το μπουκάλι και για συνοδεία νοσταλγικό πανκ για τις δύσκολες ώρες.
EGREGORE “It Echoes in the Wild”:
Βλέπεις MITOCHONDRION (στην περίπτωση μας τον Shawn Hache) → είναι καλο -στην περίπτωσή μας black/death που δεν διστάζει να θρασίσει, ακόμα και να χεβιμεταλλίσει οριακά πριν γίνει γραφικό.
ERBEET AZHAK “Only the Vile Will Remain”:
Καλπάζον, αφηγηματικό μαύρο μέταλλο από τον Corvus των WOLVENNEST, CULT OF ERINYES κ.α.
FINAL DOSE “Endless Woe”:
Συνέχεια της λυσαλέας μίξης πανκ και blackmetal, ακόμα πιο τσιτωμένης, μαύρης και άραχλης από το περσινό full-length.
FORTRESS “Death is your Master”:
Τόσο-όσο κλασικό heavy metal, από αυτό που πάντα ψάχνω και σπανιότατα πετυχαίνω.
IMARHAN “Essam”:
Λίγο τουρίστας εδώ σ’ αυτά μονοπάτια, αλλά το χωρίς φανφάρες μείγμα blues/rock και αλγερινής folk κάτι μου έκανε.
JOYCE MANOR “I Used To Go To This Bar”:
Ομοίως με το DEATH LENS.
LAIBACH “Musick”:
Electronica/Disco meets την αυθεντική φωνή που έγινε γνωστή από τη μίμηση του Lindemann → ![]()
MAI MAI MAI “Karakoz”:
Ένα φοβερό αρτιστικό concept από τα λίγα που δικαιολογούν τον όρο «πολιτικοποιημένη τέχνη», πειραματικό αλλά και άμεσο συνάμα.
NIGHTFEEDER/VERDICT “Död Åt Tyranner”:
Κλεψιά no 2, και αυτό όμως σε απτή μορφή κυκλοφόρησε φέτος, d-beat punk, hardcore κτλ βλέπω, δεν τα ξέρω και πολύ καλά αυτά, θα πω «σκληρό μπιλμπάο» που λέει κι ένας μύστης.
ORACULUM “Hybris Divina”:
Όρθοδοξο old-school death metal, συγκερνά επιτυχημένα διάφορες εκφάνσεις που κάποτε όρισαν το είδος.
ORDER OF PROMETHEUS, THE “Death Unknown”:
Απρόσμενη, ντόπια, δύσκολη αλλά υπερ-ποιοτική DIY κυκλοφορία που κινείται άριστα στους ασαφείς χώρους που δημιούργησαν κάποτε οι CELTIC FROST με το “…Pandemonium” και στη συνέχεια τους διεύρυναν διάφοροι οραματιστές στα mid-90s (βλ. TIAMAT, THERION (χωρίς ορχήστρες) μεταξύ άλλων).
PERVERSOS “Demo 2026”:
Όπως νομίζω είχα ξαναγράψει (στο περίπου) → Deathrash το σατανικό, το ορθόδοξο των εκ των SARCOFAGO εκπορευόμενο.
STATION MODEL VIOLENCE “Station Model Violence”:
Ίσως το καλύτερο post-punk που θα μπορούσαμε να ακούσουμε, εν έτει 2026.
THROAT “Beyond the Devil’s Shroud”:
To second wave bm που αντιστέκεται, που δεν παραδίδει τα όπλα, που έχει κάτι ακόμα να πει.
YOUTH AVOIDERS “Defiance”:
Άλλη μια περίπτωση σκισμένου hardcore που γραπώνει απ’ τα μαλλιά και δεν ξαγκιστρώνεται ούτε δευτερόλεπτο.
ZURA MAKHARADZE “The Tale Of The Bastard Child”:
Πέρσι ήταν ο συμπαίκτης της DARJA KAZIMIRA, φέτος οι ρόλοι αλλάζουν, αλλά ο experimental ζόφος (με λιγότερο ίσως folk μέσα του σε σύγκριση με το “Minotaur-Ananke”) παραμένει.
ΚΑΘΑΡΟΣ ΧΑΛΚΟΣ “Στρόβιλος Ειρμός”:
Εύγε στον @Aldebaran που το πρότεινε, εύγε και στα παιδιά που και το τόλμησαν και το κράτησαν μετρημένο το έργο τους, εθιστικό και χωρίς περιττούς πλατειασμούς.