Γεια σας φίλοι, μετά από 5 μέρες μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, θα γράψω μια μικρή σύνοψη του πρόσφατου ταξιδιού μου σε Cardiff - Bristol - μονοήμερης σε Stonehedge και Cotswolds (Συνδυασμένα με τη συναυλία των Jimmy eat World - Rise Against - The Get Up Kids - Jay Som στο μεν και το Arctangent Festival στο δε. Για τις συναυλίες, θα γράψω στο αντίστοιχο θρεντ)
Το ταξίδι ξεκίνησε με κάποια δυσκολία , αφου το κατάλυμα που είχα κλείσει στο Bristol (μια βραδια για να κοιμηθω, επομενες δυο μερες εμενα στο Cardiff και μετά άλλες τρεις στο ίδιο μέρος στο Bristol) μέσω booking είχε ακυρώσει και δεν είχα λάβει ειδοποίηση, κι ευτυχώς αναρωτήθηκα γιατί δεν είχα λάβει οδηγίες για το πως θα παω και επικοινώνησα. Με την ψυχή στο στόμα στο αεροδρόμιο ευτυχώς με εξυπηρέτησαν άμεσα από το booking και βρήκα και κατάλυμα και πήρα και τα λεφτά μου πίσω, όλα αυτά ενώ περίμενα στον έλεγχο του αεροδρομίου. Πράγμα που ίσως τελικά μου βγήκε σε καλό αφού έκλεισα σε ένα τέλειο ξενοδοχειάκι στο πανέμορφο Cliffton hill.
Μισό βράδυ ύπνος, τρένο για Κάρντιφ. Περιπλανήθηκα λίγο στην πόλη αλλά το υπόλοιπο το έβγαλα νεκρή στο κρεβάτι. Την επόμενη μέρα όμως κίνησα πρωι πρωι, πήρα το λεωφορείο μου, μπήκα σε μια στοά, βρήκα το πιο ανεξάρτητο βιγκαν καφε (δεν είμαι βίγκαν αλλά μου αρέσει να στηρίζω τέτοια κιούτσι μέρη που το παλεύουν μόνα τους), πήρα φαΐ καφέ και περιπλανήθηκα για ένα καλό τετράωρο στο ιστορικό κέντρο της πόλης, ύπο τους ήχους του soundcheck των Jimmy που θα έκαναν τη συναυλία τους μέσα στο κάστρο του Cardiff. Δεν πήγα στο Cardiff bay (την περιοχή που βλέπει θάλασσα και απέναντι το Bristol), θεώρησα θα ήταν πολύ overwhelming για μια γεμάτη μέρα μόνο στην πόλη σύν συναυλία. Αντ’ αυτού διάλεξα το μουσείο του Cardiff το οποίο είχε μέσα μια τεράστια συλλογή από τα πάντα, με δωρεάν είσοδο (ντάξει άφησα μια δωρεά εννοείται αλλά αν κάποιος ζορίζεται οικονομικά είναι πολύ καλή επιλογή). Όταν λεω τα πάντα, εννοώ φυσική ιστορία, ιστορία τέχνης, προιστορία (τεράστια συλλογή από απολιθώματα), θαλάσσια ζωή, έκθεση με τα στάδια της περιοχής της ουαλίας ανά όλες τις γεωλογικές περιόδους, και ένα project φωτογραφίας μόδας, αυτό είχε είσοδο μία λίρα ή ό,τι παραπάνω θέλεις. Για μένα άξιζε τα λεφτά του, ήταν φωτογραφίες παιδιών με ρούχα υψηλής ραπτικής με χρωματική συνάφεια ανά γκρουπ φωτογραφιών, στις εργατικές όμως γειτονιές τους Cardiff. Πολύ ωραία αντίθεση.
Μερικές φωτό από Cardiff:
τα υπόλοιπα για εκείνη τη μέρα, στο συναυλίες εξωτερικού.
Γυρνώντας από Cardiff στο Bristol, προφανώς πέφτω σε ματς Arsenal και Manchester City, η πόλη ξεχειλίζει από οπαδούς ήδη μεθυσμένους στις 11 το πρωί και το μισό κέντρο είναι κλειστό κι εγώ με τη βαλιτσούλα μου σουλατσάρω (ευτυχώς τα εισιτήρια του τρένου ήταν ανοιχτής επιστροφής και δεν είχα άγχος με την ώρα). Καιρός μέχρι τώρα ήταν βρετανικό καλοκαίρι - ιδρώνεις από την υγρασία χωρίς να έχει πολλή ζέστη και κρυώνεις από τον αέρα ταυτόχρονα.
Το Bristol τώρα, να μην τα πολυλογώ, το ερωτεύτηκα, κάτι που ψιλοήμουν σίγουρη ότι θα συμβεί. Δυστυχώς απότι έμαθα είναι η πιο ακριβή πόλη της Αγγλίας για να νοικιάσεις. Ευτυχώς υπήρξα συνετή έχοντας στο μυαλό μου ότι έπεται φεστιβάλ, κι έτσι την πρώτη μισή μέρα γύρισα μόνο λίγο τη γειτονιά του ξενοδοχείου και πήγα να προμηθευτώ σουπερμάρκετ για το φεστιβάλ.
Την επόμενη όμως, γύρισα όλο το κέντρο του Cardiff ποδαράτο. Πανέμορφες θέες στο Cliffton hill που πρέπει να είναι το ακριβό προάστιο / περιοχή της πόλης όπως το έκοψα, βόλτα στο νησάκι, κυνήγι των πιο εύκολα προσβάσιμων έργων του Banksy, ανάβαση στο Cliffton observatory και κατάβαση στη σπηλιά από κάτω με την τέλεια θέα στη γέφυρα, αμέτρητα γραφικά σημεία και θέες, ανάβαση στο Cabot tower. Μερικές φωτό:
Τελευταία μέρα πριν το φεστιβάλ την είχα οργανώσει καλά με τουριστικό ταξίδι και μικρό βανάκι, καθώς ήταν ταξίδι που ονειρευόμουν χρόνια. 9ωρη περιήγηση στο Stonehenge και σε ιστορικά χωριά της περιοχής Cotswolds, με ντόπιο οδηγό που πραγματικά ο άνθρωπος γνώριζε απίστευτες λεπτομέρειες για την περιοχή και είχε οργανώσει και playlist θεματική με τα μέρη που πηγαίναμε, πολύ ευχάριστη εμπειρία. Πρώτη στάση στο μνημείο που τι να λέμε, είναι μεγαλειώδες. Ήμασταν τυχεροί και το πετύχαμε με πολύ λίγο συγκριτικά κόσμο. Τα λεωφορεία κάνουν όλα στάση στο μουσείο και μπορείς από εκεί είτε να πας στο μνημείο με λεωφορείο που πηγαινοέρχεται συνέχεια, είτε να πας / γυρίσεις με τα πόδια. Προτείνω το πας με ποδια / γυρνάς με λεωφορείο για να απολαύσει κανείς τη βόλτα αλλά να μην κουραστεί κι εντελώς γιατί είναι ένα 25λεπτάκι ποδαροδρομος γεμάτο, σε ειδυλλιακές βρετανικές φάρμες, γεμάτες προβατάκια. Το μνημείο το προσεγγίζεις γύρω γύρω πίσω από λεπτό σύρμα - τις ισημερίες όμως είναι ανοιχτό εντελώς και γεμάτο κόσμο μέχρι το πρωι - ο οδηγός μας πρότεινε να το επισκεφτούμε παρ όλα αυτά σε κάποιο ηλιοστάσιο γιατί τότε τα ηλιοβασιλέματα πέφτουν ακριβώς στις σωστές θέσεις μεταξύ των “πορτών”. Ξεροκαταπίνεις όταν βρίσκεσαι σε αυτό το μέρος πραγματικά, και το επισκέφθηκα και με τον ιδανικό βρετανικό καιρό (συννεφιά μη ήπια ζέστη χωρις βροχή).
Το ταξίδι συνεχίστηκε στα χωριά Avebury, Lacock και Castle Combe, όλα με δική τους αρχιτεκτονική και στιλ. Πως γίνεται δέκα σπίτια γύρω από ένα τετράγωνο να έχουν τέτοια ταυτότητα, δεν μπορώ να το διανοηθώ. Το πρώτο είναι γνωστό για μια μεγάλη τάφρο που το περιβάλει και παλαιοληθικές πέτρες τοποθατημένες γύρω του όπου μπορείς να περιηγηθείς, ενώ έχει και πολλά μαγαζάκια που πουλάνε βιβλία, ματζούνια, κρυστάλλους και διάφορα τοπικά προϊόντα, όλα σαν ψεύτικα απέξω. Το Lacock πάλι είναι γνωστό καθώς εκεί έχουν γυριστεί αρκετές σκηνές του Harry Potter αλλά και αμέτρητων άλλων σειρών / ταινιών. Το Castle Combe που ήταν και το αγαπημένο μου, είναι απλά μια σελίδα παραμυθιού σε 3d, ένας καταπράσινος λόφος με ρυάκι και πετρόχτιστα σπίτια που αν διάλεγα που θα ήταν οι τελευταίες μέρες μου, θα έπαιζαν μεταξύ αυτού του χωριού κι ενός σπίτιού σε πρότερα ακατοίκητο ελληνικό νησί. Αξέχαστη εμπειρία που νομίζω μπορεί να επαναληφθεί με πάρα πολλές παραλλαγές επίσκεψης σε χωριά με τη βοήθεια ή χωρίς τουριστικής εκδρομής - υπάρχει συγκοινωνία για όλα τα χωριά αλλά θέλει πολύ καλύτερη οργάνωση και ως μοναχική ταξιδιώτης με συγκεκριμένο μπάτζετ δεν ήθελα να πάρω αυτό το ρίσκο (του να χάσω πχ λεωφορείο και να ξεμείνω σε ένα χωριό στο πουθενά). Μερικές φωτό:
Όσο περισσότερο ταξιδεύω εκτός Λονδίνου, τόσο περισσότερο αγαπώ την Αγγλία εν τω μεταξύ, σε όλα αυτά τα μέρη οι άνθρωποι βγαίνουν από το δρόμο τους για να σε βοηθήσουν (τυχαίο παράδειγμα, ήμουν σε ένα πάρκο και χάζευα και με πλησίασε μια κυρία με το σκύλο της απλά για να με ρωτήσει αν έψαχνα τη στάση του λεωφορείου γιατί πολύς κόσμος μπερδεύεται στη συγκεκριμένη γειτονιά), κι αυτό συνέβαινε σε πάρα πολλές περιπτώσεις. Επίσης θετικότατη εντύπωση, πως όλα τα μνημεία / μουσεία / τουριστικά μέρη που πήγα, απασχολούσαν άτομα ΑμεΑ, σε θέσεις από ρεσεψιόν, φύλαξης έργων, και πολλά ακόμη - πότε θα πάρουμε κι εμείς μπροστά ότι οι συνάνθρωποι μας με αναπηρία ενδεχομένως να μην μπορούν να κάνουν κάποιες εργασίες αναλόγως την αναπηρία τους αλλά μπορούν κανονικότατα να εργαστούν σε αμέτρητες άλλες, αμήν και πότε.
Για το τι συνέβη στο Arctangent, διαβάζετε στο rocking 