Trail of Murder - Shades of Art (2012)

Έχει πάρει κανείς πρέφα αυτό το δισκίο και την μπάντα γενικότερα; Πρόκειται ουσιαστικά για ενός είδους συνέχεια των Tad Morose, με Daniel Olsson και Urban Breed στο line-up και μιας κι η μπάντα έχει να βγάλει δίσκο από κι εγώ δεν ξέρω πότε. Τα δείγματα με καράφλιασαν και η πρώτη ακρόαση επιβεβαιώνει την υπόνοια για ΔΙΣΚΑΡΑ.


Τον ακούω εδώ και μια εβδομάδα αυτόν (από youtube σε youtube σαν τσιγγάνος) γιατί κάποια ευγενική ψυχή με ενημέρωσε ότι το δίδυμο φωτιά του Modus Vivendi (Urban Breed και Olsson δηλαδή) συμπράττουν εδώ και αυτό για μένα είναι τεράστιο νέο καθώς είμαι τεράστιος φαν των Tad Morose. Επίσης βρίσκουμε τον drummer των (ΕΠΑΝΑΣΥΝΔΕΔΕΜΕΝΩΝ! πλιτς πλιτς) Morgana Lefay.

Δεν το συζητάμε ότι ο δίσκος είναι πολύ καλός. Εγγυημένα. Αυτό που με κάνει λίγο διστακτικό να αφρίσω και να αρχίσω τους σπασμούς από την πόρωση είναι η φλέβα hard rock και εύπεπτων σημείων-ρεφρέν, που μου φέρνουν στα Edguy παρόμοια, τα οποία περιττό να πω ότι δεν με ενθουσιάζουν. Το ρεφρέν του Lady Don’t Answer που ποσταρίστηκε πιο πάνω είναι ενδεικτικό. Δεν είναι offensive με την καμία (εκτός από το γιουρβίζιον ανέβασμα της σκάλας στο τέλος) αλλά θέλω το δάγκωμα του σκανδιναβικού power που απέχει από το τυρί.

Ο δίσκος δεν είναι τυρένιος αλλά φλερτάρει με το τυρί σε κάποια σημεία. Το οποίο όπως είπα, αυτό καθ’εαυτό δεν είναι κακό, λίγη τριβή και όλα είναι πολύ πιο όμορφα αλλά ας πούμε σε αυτό:

http://www.youtube.com/watch?v=3wdLBYUs_YA (Nightmares I Stole)

…έχουμε 100% καυλέ Tad Morose κουπλέ που με στέλνει σε θέση ετοιμοπόλεμου air guitarist. Το ρεφρέν με πάει εκεί που περιγράφω άνωθεν αλλά χωενεύεται μιας και η επανείσοδος στο κουπλέ είναι ακόμα πιο καβλέ. Αλλά πραγματικά δεν ξέρω τι σκέφτονταν στην μέση και μετά και αλλάζουν το κομμάτι. Κάτι τέτοια ξενερώνουν τον καλοπροαίρετο κάφρο μέσα μου.

That being said, το Mab είναι ΚΑΡΑΕΠΟΣ:

Θα περάσει από ενδελεχή, κανονική ακρόαση και θέλω να πιστεύω ότι θα με κερδίσει. Εδώ και μια εβδομάδα το γυροφέρνω όπως έλεγα γιατί με τραβάει ο θεάρας ο Urban Breed, τα γαμηστερά ριφ στα κουπλέ και η ξηρασία που επικρατεί στο ΚΑΛΟ power metal. Μένει να διαπιστώσω αν θα το φάω το τυράκι.

Ντάαααξει, το χαρντροκάδικο στοιχείο που λες το γουστάρω προσωπικά κάργα ως φαν του ήχου οπότε δεν με ενοχλεί διόλου. Τώρα το θέμα με τα ρεφρέν εδώ αλλά και γενικότερα είναι λίγο hit or miss, στις περισσότερες περιπτώσεις λειτουργεί καλά. Για το Nightmares I Stole θα συμφωνήσω ότι έχει αδύναμο ρεφρέν πάντως, αλλά το συγχωρούμε λόγω των φοβερών κιθάρων.

Από μερικές ακροάσεις που έπεσαν σήμερα πάντως, εκτός από τα προαναφερθέντα και ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ το Mab, ομώνυμο και CARNIVORE είναι επάρες!

Επίσης(δική μου σημείωση)πρέπει να σταματήσει κάποια στιγμή η φάρσα με κραυγή/αρμονία στην αρχή του κομματιού με τον τίτλο του κομματιού/βασικό στίχο ρεφρέν, εδώ λέγε με Child of Darkest Night.