Δεν είναι το μόνο τους για το οποίο ισχύει αυτό, αλλά ειδικά το συγκεκριμένο όποτε συμβεί να παίξει καρφώνεται στο μυαλό για μέρες - εκτός από hilarious είναι και γαμάτα πιασάρικο το άτιμο.
Αναγκαστικά λοιπόν μπαίνει στο repeat.
Πριν από 41 χρόνια οι Accept κυκλοφορούσαν την τρίτη στη σειρά δισκάρα τους που είχε να επιδειξει, εκτός από την heavy metal ολομέτωπη επίθεση, και κάποιες πανέμορφες μπαλάντες που πλέον είχε αναλάβει αποκλειστικά ο Udo ο Dirkschneider, αποδεικνύοντας ότι με αυτή την φωνή και αυτό το παρουσιαστικό γίνεται να ακουστείς… συναισθηματικός και ευάλωτος!

The shape of genesis
In the wilderness of mind

Βλέπεις κάτι, σκάνε άκυροι συνειρμοί και τελικά καταλήγεις αντί να ακούς αυτά που είχες σκοπό να ακούσεις, να ακούς κάτι τελείως διαφορετικό (αλλά πολύ καλύτερο όμως
)
Τώρα γι’ αυτό θα έπρεπε να έγραφα σε κάποιο άλλο θρεντ αλλά δεν ξέρω σε ποιο.
Όπως ο καθένας νομίζω, έχω κενά σε πράγματα που θεωρητικά ανήκουν στο πεδίο δράσης μου, ακόμα και σχετικά επιφανή.
Δεν πα να ακούς για χρόνια 60s-70s, δεν τελειώνουν ποτέ οι μπαντάρες και οι δίσκοι που θα έπρεπε αλλά δεν άγγιξες ποτέ πραγματικά. Μπορεί να έχω ακούσει δεκάδες φορές τα Ancient Grease και Gomorrha, κι όμως ποτέ δεν άκουσα προσεκτικά Trapeze. Κι έρχεται μια μέρα που λες “ας ασχοληθώ”. Ακούς το ντέμπουτο, καλές στιγμές αλλά άγουρο, καμία ένδειξη μεγαλείου.
Bάζεις όμως καπάκια το Medusa και λες “θεέ μου τι ακούω”. Απερίγραπτος δίσκος, μέσα σε λιγότερο από ένα χρόνο. Ενώνει τον κόσμο των Free και Paul Rodgers (με λίγο Rod Stewart στην ερμηνεία από τον Hughes και πολύ Kossoff στο κιθαριστικό σόλο του Galley στο Black Cloud) με αυτό των Purple MK III και early Whitesnake, με κάποιες στιγμές ασύλληπτα heavy για 1970. Aυτό το Jury όπως σωστά είπε φίλος θα έμπαινε σε κλασικούς δίσκους Zeppelin και Sabbath και θα ήταν από τις κορυφαίες στιγμές. Συναίσθημα απαράμιλλο, funk τερτίπια, σκληρές στιγμές που προοιωνίζονται μέχρι και τους συνειδητοποιημένους Priest. Δεν έχω λόγια.





