Ωχ ΑΜΑΝ ΑΜΑΝ!!!οι νοιζ ψυχομανες απο το μακρινο σακραμεντο επεστρεψαν με τον οριτζιναλ τουσ τραγουδιστη σε ενα νοιζροκ οργιο που γυρναει σε 1999 εποχες.Ειναι μια χαραμαρα στα κρακς αυτου εδω του κοσμου που κατρακυλαει αδιακοπα.Δεν μπορω να γραψω τιποτα αλλα απο την στιγμη που οι ανσειν εχουν να βγαλουν δισκο απο τον καιρο του παππου μου.Σκοτεινο με κατι κιθαρες αναμεσα στον βουρκο και στην φθορα μασ αναγκαζουν σε ακομα ενα ταξισι εσωτερικης παρανοιας.ΝΑΙ ΡΕ ΠΟΥΣΤΗ ΝΑΙ Ο ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΗΣ ΕΠΕΣΤΡΕΨΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ!!!
Με τους Will Haven δεν έχω ασχοληθεί ιδιαίτερα, καθώς ό,τι είχα ακούσει δεν με είχε ενθουσιάσει.
Παρ’ όλ’ αυτά θα εμπιστευτώ stabbedfuneral και θα ακούσω τον δίσκο, καθώς και μια μικρή επανάληψη στα παλιά τους.
Επιστρέφω με εντυπώσεις.
Εγώ δε γνώριζα κάν την ύπαρξη τους! Το ακούω πάντως τώρα το αλμπουμάκι κι εγκρίνω, γαμώψυχα φωνητικά, κιθαρούλα όταν ξεχωρίζει, όντως ατμοσφαιρικό άν και προσωπικά θα το έκανα και λίγο πιο ψυχεδελικό…
Λοιπόν, τον άκουσα το δίσκο, άκουσα και τα παλιότερα και καταλήγω ότι με τους Will Haven δεν το έχω.
Τα πρώτα τους μου άρεσαν ένα κλικ περισσότερο, τα επόμενα, συν το φετινό, ωραίοι δίσκοι χωρίς όμως να έχουν κάτι ξεχωριστό. Για μένα πάντα.
