Bad Religion


#1

Fuck Armaggedon, This Is Hell

Αυτοί είναι στίχοι από το ομότιτλο τραγούδι του πρώτο άλμπουμ των Bad Religion, ή αλλιώς, ενός από τα σημαντικότερα (αν όχι το σημαντικότερο, πλάι στους Ramones) γκρουπ του αμερικάνικου punk ήχου. Η επιδραστικότητα τους σε όλη την punk σκηνή των ‘90s, αλλά και στον hardcore και τον ευρύτερο ροκ και alternative ακόμα ήχο είναι πραγματικά πελώρια. Και είναι από εκείνες τις περιπτώσεις punk συγκροτημάτων που κατορθώνουν να συνδυάζουν τόσο ορμητικά τραγούδια από τη μία, που είναι όμως και τόσο μελωδικά παράλληλα. Και αυτό σε συνδυασμό με ορισμένους από τους εξυπνότερους στίχους που έχουν γραφτεί ποτέ από συγκρότημα…

Σχηματίστηκαν στις αρχές της δεκαετίας του ’80 και κυκλοφόρησαν το ομώνυμο EP τους υπό την αιγίδα της Epitaph Records, εταιρία που ανήκε στην ουσία στον κιθαρίστα τους, Brett. Ένα χρόνο μετά κυκλοφόρησε ο πρώτος δίσκος τους, με τίτλο How Could Hell Be Any Worse. Ωμός, ακατέργαστος, χάλια παραγωγή, αλλά κάποια πρώιμα δείγματα αυτού που έμελε να ακολουθήσει, με τραγούδια όπως ο ύμνος ‘’We’ re Only Gonna Die”. Η επιτυχία του άλμπουμ ήταν μεγαλύτερη απ’ ότι περίμεναν και οι ίδιοι, και απέκτησαν έναν πρώιμο πυρήνα οπαδών.

Η συνέχεια έμελε να είναι εντελώς απροσδόκητη και παραμένει μοναδική στην ιστορία τους. Μιλάμε φυσικά για το δεύτερο άλμπουμ τους, με τίτλο Into The Unknown. Το νεοαποκτηθέν synthesizer του Greg Graffin (τραγουδιστή και βασικού – μαζί με τον Brett – συνθέτη του γκρουπ) οδήγησε σε έναν prog-folk-rock δρόμο, με μακρόσυρτα σε διάρκεια τραγούδια και έντονη παρουσία των πλήκτρων, με αποτέλεσμα έναν δίσκο που δεν έχει καμία, μα καμία σχέση με punk. Η αλήθεια είναι πως δεν είναι καθόλου κακός σαν δίσκος, με καλύτερη ίσως παραγωγή ποιος ξέρει… Όπως και να χει, είναι γεγονός πως δυσαρέστησαν όλους τους οπαδούς τους και τελικά η μπάντα διαλύθηκε, πριν καλά καλά αρχίσει! Το άλμπουμ, το οποίο δε βρίσκεται στα δισκοπωλεία, αποτελεί πλέον συλλεκτικό αντικείμενο.

Το 1984 τα μισά μέλη είπαν να ξαναφτιάξουν τη μπάντα και κυκλοφόρησαν το EP Into The Known, το οποίο σηματοδότησε την «επιστροφή» τους στις πανκ φόρμες με τις οποίες είχαν ξεκινήσει και όρισε τον δρόμο που θα ακολουθούσαν τελικά στη συνέχεια. Το EP αυτό ονομάστηκε επίσης ''the slow record'', λόγω του ότι απουσίαζαν οι υψηλές ταχύτητες που αποτελούν ένα από τα χαρακτηριστικά του ήχου τους.

Τελικά τα παλιά μέλη της μπάντας επέστρεψαν, έτοιμοι να παραδώσουν πια ορισμένα από τα σημαντικότερα άλμπουμ στην ιστορία της πανκ σκηνής… Και το όνομα του πρώτου έμελε να είναι Suffer, και κυκλοφόρησε το 1988. Ό,τι και να πω γι’ αυτόν τον δίσκο είναι λίγο. Η επιδραστικότητα του σε ΟΛΗ την πανκ σκηνή των ‘90ς είναι τεράστια.

Και η συνέχεια ήταν το ίδιο καταιγιστική, με άλμπουμ όπως τα No Control (1989), Against The Grain (1990) και Generator (1992). Άλμπουμ με τραγούδια-ύμνους, που όσο επιθετικά και αν ήταν, συνδυάζονταν από πολύ πιασάρικες φωνητικές μελωδίες παράλληλα, ένα από τα χαρακτηριστικά του ήχου τους (δεν είναι τυχαίο που η αγαπημένη μπάντα του Brett είναι οι Beatles). Και φυσικά οι στίχοι του συγκροτήματος, από εκείνες τις περιπτώσεις που το στιχουργικό περιεχόμενο των τραγουδιών βρίσκεται στο ίδιο επίπεδο με τη μουσική. Είναι εξάλλου και κάτοχοι πανεπιστημιακών τίτλων. Στίχοι που δεν απευθύνονται στο συναίσθημα, του τύπου «σπάστε τα όλα», και τέτοια, αλλά στη σκέψη, θίγοντας μεγάλα και σοβαρά ζητήματα, απο μακροκοινωνικά ως προσωπικά ζητήματα. Έχει ενδιαφέρον πως, σε μια συναυλία τους στο L.A., βλέποντας ο Greg ότι το κοινό τσακώνεται, εκνευρίστηκε και τους κατηγόρησε για έλλειψη ευφυίας! Αυτά είναι!

Sometimes Truth Is Stranger Than Fiction

Το Recipe For Hate του 1993 (δισκάρα και αυτή) αποτέλεσε το τέλευταίο άλμπουμ τους με την Epitaph (εταιρία που στο μεταξύ είχε γιγαντωθεί, με γκρουπ όπως οι Offspring και οι Rancid), και το Stranger Than Fiction του 1994 υπήρξε το πρώτο τους άλμπουμ στην Atlantic, μια πολυεθνική εταιρία δηλαδή. Το γκρουπ είχε πλέον γιγαντωθεί. Αν και κατηγορήθηκαν για ξεπούλημα από αρκετούς οπαδούς για την κίνηση τους να συνεργαστούν με την πολυεθνική, είναι γεγονός πως ο δίσκος αυτός είναι ένας από τους καλύτερους τους, αληθινό διαμάντι, και σημείωσε μεγάλη επιτυχία.

Ωστόσο ο κιθαρίστας Brett εγκατέλειψε το γρουπ, του οποίου η μουσική και οι στίχοι έγιναν σε μεγάλο ποσοστό πλεόν υπόθεση του Greg. To 1996 κυκλοφόρησαν το The Grey Race, γραμμένο εξ’ ολοκλήρου από τον Greg και το 1998 το No Substance και το πολύ καλό The New America του 2000. Η δημοτικότητα τους πάντως μετά την αποχώρηση του Brett είχε αρχίσει να πέφτει.

Αυτό όμως δε θα κρατούσε πολύ ακόμα. Το 2001 εγκατέλειψαν την πολυεθνική, επέστρεψαν στην Epitaph, και μαζί επέστρεψε στο γκρουπ και ο Brett. Παράλληλα προστέθηκε στη σύνθεση του γκρουπ ο – ως τότε – ντράμμερ των Suicidal Tendencies, Brooks Wackerman. Το αποτέλεμα αυτών ήταν οι δισκάρες The Process Of Belief (2002) και The Empire Strikes First (2004), άλμπουμ που αναγνωρίστηκαν από οπαδούς και κριτικούς. Και το 2007 πλέον, κυκλοφόρησαν το 14ο άλμπουμ τους, με τίτλο New Maps of Hell.

Αυτά τα ολίγα, πάρτε τώρα και μερικά βιντεάκια! (τι κομματάρα που είναι το American Jesus, ε? To μόνο τραγούδι που γράφτηκε μαζί από τους Brett και Greg).

http://youtube.com/watch?v=-lOcRI37cu0 American Jesus

http://youtube.com/watch?v=43rgB93AvSM Los Angeles is Burning

http://youtube.com/watch?v=NPSJTVB3UAA Infected

http://youtube.com/watch?v=GtytnTs5z7A 21st Century Digital Boy


#2

Απλα, η καλυτερη punk μπαντα που βγηκε απο τις ΗΠΑ μετα τους Dead Kennedys (χρονικα εννοω)…


#3

Τι κορυφαίο συγκρότημα!!!
NO CONTROOOOOOOOOOOOOL!!!


#4

το stranger than fiction είναι τρελή δισκάρα ! τσεκάρετέ το !


#5

+χιλια εις την νιοστη!!!


#6

επίσης τσεκάρετε τα δύο παρακάτω. χρόνια λατρεύω αυτή τη διασκευή.

πρωτότυπο

διασκευή


#7

[QUOTE=ellanor;310930]Fuck Armaggedon, This Is Hell

Αυτοί είναι στίχοι από το ομότιτλο τραγούδι του πρώτο άλμπουμ των Bad Religion, ή αλλιώς, ενός από τα σημαντικότερα (αν όχι το σημαντικότερο, πλάι στους Ramones) γκρουπ του αμερικάνικου punk ήχου. Η επιδραστικότητα τους σε όλη την punk σκηνή των ?90s, αλλά και στον hardcore και τον ευρύτερο ροκ και alternative ακόμα ήχο είναι πραγματικά πελώρια. Και είναι από εκείνες τις περιπτώσεις punk συγκροτημάτων που κατορθώνουν να συνδυάζουν τόσο ορμητικά τραγούδια από τη μία, που είναι όμως και τόσο μελωδικά παράλληλα. Και αυτό σε συνδυασμό με ορισμένους από τους εξυπνότερους στίχους που έχουν γραφτεί ποτέ από συγκρότημα?


Τελικά τα παλιά μέλη της μπάντας επέστρεψαν, έτοιμοι να παραδώσουν πια ορισμένα από τα σημαντικότερα άλμπουμ στην ιστορία της πανκ σκηνής? Και το όνομα του πρώτου έμελε να είναι Suffer, και κυκλοφόρησε το 1988. Ό,τι και να πω γι? αυτόν τον δίσκο είναι λίγο. Η επιδραστικότητα του σε ΟΛΗ την πανκ σκηνή των ?90ς είναι τεράστια.

Δισκάρα με καταιγισμό απίστευτών τραγουδιών που σε ξεσηκώνουν από το Land of Competition έως και το Suffer καθώς και από το What can you do έως το Pessimistic Lines μιλάμε για ένα συνεχόμενο παραλλήρημα το οποίο με πορώνει απίστευτα και όπως ανέφερες πρίν ακροβατεί αναμέσα στη μελωδιά και το γνωστό Punk ήχο αριστοτεχνίκα… Πιστεύω (ίσως και με κάποιο ίχνος υπερβολής αφού είμαι φανατικός ότι ανήκει μέσα στους 10 essential Punk δίσκους)[B]

Και φυσικά οι στίχοι του συγκροτήματος, από εκείνες τις περιπτώσεις που το στιχουργικό περιεχόμενο των τραγουδιών βρίσκεται στο ίδιο επίπεδο με τη μουσική. Είναι εξάλλου και κάτοχοι πανεπιστημιακών τίτλων. Στίχοι που δεν απευθύνονται στο συναίσθημα, του τύπου «σπάστε τα όλα», και τέτοια, αλλά στη σκέψη, θίγοντας μεγάλα και σοβαρά ζητήματα, απο μακροκοινωνικά ως προσωπικά ζητήματα. [/B]

Στίχοι από μερικοί από τα αγαπημένα μου τραγούδια:

Punk rock song
10 million dollars on a losing campaign
20 million starving and writhing in pain
big strong people unwilling to give
small in vision and perspective
one in five kids below the poverty line
one population runnin’ out of time

sorrow:
When all soldiers lay their weapons down,
Or when all kings and all queens relinquish their crown,
Or when the only true messiah rescues us from ourselves…

let them eat war:

Who never stole from the rich to give to the poor
All they ever gave to them was a war
And a foreign enemy to deplore
Here comes another ration (feed them death)
Cause they’re the finest in the nation (feed them death)
When there’s nothing left to feed them
When it’s freedom or it’s death

The answer:

Dont tell me about the answer,
cause then another one will come along soon,
I dont believe you have the answer,
Ive got ideas too,
But if youve got enough naivite,
And youve got conviction,
Then the answer is perfect for you

American jesus που το ανέφερε και ο Ellanor :
I feel sorry For the earths population
cuz so few Live in the u.s.a.
At least the foreigners Can copy our morality
They can visit but they cannot stay
Only precious few
Can garner the prosperity

[QUOTE=ellanor;310930]

Γενικά από τα αγαπημένα μου (αν όχι το αγαπημένο Punk συγκρότημα) με απίστευτες δισκάρες που κατά την άποψη μου προσφέρουν μια πιο σοφιστικέ Punk. Ο ellanor με το post του να πω ότι με κάλυψε πλήρως απλά διαφωνώ ότι η αξία του Empire strikes first αναγνωρίστηκε πλήρως αφού θυμάμαι reviews του τύπου άλλο ένα αναμάσημα ιδεών κλπ ενώ μιλάμε για πολύ καλό δίσκο!!!

Ως καλό 21st century digital boy το τραγούδι αποτελεί έναν ύμνο για εμένα:p

Μου προκαλεί απογοήτευση ότι στην Ελλάδα τους ξέρουν ελάχιστοι καθώς και ότι δεν παίζει να τους δω live ποτέ λόγω της χαμηλής δημοτικοτητάς τους εδώ… αλλά τι να κάνουμε αυτά έχει η ζωή…:?

Να κάνω μια ερώτηση ένας προσωπικός δίσκος που έχει βγάλει ο τραγουδιστής λέει η τσου??? Νομίζω αν δεν
απατώμαι ότι τραγουδάει blues oπότε αν το έχει ακούσει κανείς ας μου πει γνώμη…:slight_smile:

Το καινούργιο πάντως αν και είχε μερικα μεμονωμένα κομμάτια που ήταν απίστευτά, ως σύνολο δεν με ξετρέλανε:-k


#8

ΟΙ BAD RELIGION ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΑ ΘΕΟΙ!!!
Το πρώτο τραγούδι που είχα ακούσει ήταν το American Jesus!Έχω τους 5 πρώτους δίσκους τους και ο πρώτος είναι γεμάτος κομματάρες ενώ το Generator έχει κι αυτό θεικά κομμάτια : Fertile Crescent,No Direction,Generator,Tomorrow,Heaven Is Falling,Atomic Garden!!!


#9

To μόνο group του είδους (άντε και οι Ramones) που μου αρέσει!
Και αρκετά μάλιστα!

Το Generator, το κομμάτι, είναι μεγάλο έπος! :drunk:


#10

Μπανταρα με δυνατα κομματια & πιασαρικες μελωδιες. Ενω γενικα δε πολυγουσταρω πανκιες (mainstream & μη), τρεφω ιδιαιτερη αδυναμια για δαυτους.

All Ages. Μπομπα συλλογη και προτεινομενη.


#11

Το ξερεις οτι σε παω εσενα ε!

Παρτε και μια live εκδοχη του:


#12

Και γαμω της μπαντες μαλλον οι δευτερη αγαπημενοι μου μετα τους Ramones


#13

Είναι μια απο τις αγαπημένες μου διασκευές των Anathema βασικά… Απλά τέλειο, τόσο το πρωτότυπο όσο και η διασκευή.


#14

The Gray Race…πόλεμος !!!


#15

Eκτός του ότι είναι κιε γαμώ τα γκρουπς, τους γουστάρει και ο Πετρόζας:

η φώτο είναι από το Extreme Aggression Tour.

Επίσης το περσινό τους άλμπουμ είναι όπως πρέπει.


#16

μολις ειδα τους στιχους του better of dead και ειπα … ρε παιδια μην τα λετε τοσο χυμα


#17

απλά η καλύτερη punk rock μπάντα ever. τελεία και παύλα.


#18

Ναι ρε γμτ, και μένα μου άρεσαν πολύ τα τελευταία 2 τους άλμπουμ.

Αφήστε που τις προάλλες ξεφύλλιζα μια παλιά ανταπόκριση απο το φεστιβάλ Rock Of Gods (προάγγελο του rockwave), αν θυμάμαι καλά το 1996… Όταν είχαν έρθει Ελλάδα (και έπαιζαν την ίδια μέρα με τους Paradise Lost και νομίζω με Iggy Pop!!!). Και είχα ακούσει πως ήταν φοβερή συναυλία.

[SIZE=“2”]Γιατί να μην ακούω τέτοια μουσική τότε???[/SIZE] :cry: :razz:

(ήμουν ακόμα στη φάση “ελληνικό ροκ”)


#19

debatable

αν και απο τα πιο μοντερνα συγκροτήματα ναι. Ίσως χάνουν λίγο από Anti-Flag κατα τη γνώμη μου που έχουν πιο έντονο το κλασσικό Punk στοιχείο.


#20

Ενας απο τους αγαπημενους μου punk δισκους ολων των εποχων.Και το the new america επισης ειναι δισκαρα.