Dream Theater


#762

Δεν καταλαβαίνω αν το λες σοβαρά ή αν ψιλοτρολλάρεις όπως ο αγαπητός Παντελής παρακάτω:

Εγώ (θέλω να) πιστεύω ότι πάντα γυρνάει ο τροχός, εκτός αν είσαι ο Geoff Tate και το βαρέλι δεν έχει πάτο. Θα επανεκτιμηθούν οι Dream Theater πιο σωστά. Μέχρι το 2003-2005 ήταν οι αλάνθαστοι, οι απίστευτοι, οι γαμάτοι και τώρα είναι οι μέτριοι και οι αδιάφοροι. (edit: αυτό δεν είναι η δική μου άποψη, αλλά η “επικρατούσα” άποψη)

Εγώ, πέρα από τα αναμφισβήτητα 90’s, θεωρώ λίγο-πολύ αριστουργήματα τα πάντα μέχρι και το “Systematic Chaos” του 2007. Ακόμα και το “Octavarium” ωρίμασε πολύ καλά μετά από μία δεκαετία και κάτι. Μετά δεν… Δε νομίζω ότι ο κύριος λόγος είναι η απουσία του Portnoy, παρόλο που σαν προσωπικότητα λείπει, νομίζω όμως ότι δεν πρέπει να τους ξεγράψουμε ακόμα.


#763

Δεν τρολαρω καθόλου εφόσον δεν έχουν μέτριο δίσκο για εμένα… Αδιάφορους δεν τους λες ειδικά το τελευταίο δίσκο μόνο αδιάφορο δεν το λες


#764

Ούτε εγώ τους θεωρώ αδιάφορους, οι άνθρωποι έχουν κάνει απίστευτα πράγματα. Αλλά τα τελευταία δε με κράτησαν, ακόμα και το “A dramatic turn of events” στην αρχή με είχε ενθουσιάσει αλλά μετά το άφησα τελείως.

Θα δούμε τι σημαίνει αυτή η “επιστροφή στις ρίζες”…


#765

Κάθε δίσκος των Theater είναι διαφορετικός αυτό πάντα μου αρέσε,θα δείξει τι έχει να πει ο καινούργιος δίσκος πάντως κάθε φορά που βγάζουν δίσκο χρειάζεται χρόνο για τον αφομιωσεις…


#766
  • 1989: μετριος δισκος, ο ορισμος του μετριου, με αθλια φωνητικα
  • 1990-2000: Αριστουργηματα
  • 2001-2009: Πολυ καλοι δισκοι, χτιζουν στο legacy της μπαντας
  • 2011: Ευχαριστη εκπληξη που μαλλον συνεβη λογω της φυγης του Portnoy και εδωσε μια μικρη ενεση πεισματος και εμπνευσης
  • 2012-2016: Πατος. Ενας αδιαφορος και μετριος δισκος και ενας ΚΑΚΟΣ δισκος (το Astonishing)

#767

Μέχρι το 1999. Μετά έβγαλαν κι άλλους πολύ καλούς δίσκους, αλλά πλέον, έχουν ξεπέσει.

Όπως τα λέει ο Γιάννης βασικά.


#768

Έκανα edit αργότερα, απλώς παραθέτω την επικρατούσα άποψη έτσι όπως τα θυμάμαι. Μέχρι και το “Train of thought” υπήρχε καθολική αποδοχή. Για μένα και το “Octavarium” και ιδιαίτερα το “Systematic chaos” είναι δισκάρες, μετά άρχισε η κατηφόρα.

Ο Γιάννης να υποθέσω ότι είναι ο @QuintomScenario; :grinning:

Ναι, συμφωνώ μαζί του (και μαζί σου) σε γενικές γραμμές. Με την υποσημείωση ότι δε μου άρεσε το “Black clouds…” και ότι στο “A dramatic turn…” ο αρχικός ενθουσιασμός δεν κράτησε πολύ. Για τα μετέπειτα εντάξει, μάλλον όλοι τα ίδια λέμε.

Αλλά αυτό που βλέπω από συζητήσεις είναι ότι πλέον, χάρη στο μέτριο παρόν, παίζει μία ισοπέδωση του παρελθόντος. Έχω ακούσει από διάφορους ότι “σιγά το Train of thought” και “το Scenes from a memory ήταν αναμάσημα και safe”. Κάπου έγινε μόδα να ισοπεδώνουμε τους Dream Theater κι ελπίζω αυτό να αλλάξει με κάποιο καλό comeback.


#769

Κάθε φορά που βγάζουν νέο άλμπουμ οι dt ακούω το ίδιο σκηνικό απο το 2000.που τους παρακολουθω.

Μαπα το scenes… Σήμερα θεωρείται κορυφή.

Μια περίοδο μόνο το images και το awake θεωρούνταν κορυφή.

Δεν υπήρχε ποτε καθολική αποδοχη.

Το ίδιο και με όλα τα επόμενα άλμπουμ. Τώρα θεωρούνται μετρια ολα μετα το 2010. Σε 2-3 χρόνια θα λέμε τα ίδια και τα ίδια.


#770

Από το 99 είναι πάτος λέει ο άλλος χαχαχαχαχ. Ελπίζω να κάνει πλάκα γιατί αλλιώς πρέπει να πάει σε γιατρό . Όντως είναι μόδα να κράζεις πλέον Dt :sunglasses::sunglasses:


#771

Μετριοι ειναι μετα απο το train of thought. Οχι απλα εχουν βγαλει μετριους δισκους, εχουν βγαλει βαρετους δισκους.


#772

Οι DT για μένα είναι από τα συγκροτήματα που όταν τους άκουσα (το 1993), άνοιξαν νέοι ορίζοντες στο πως ακούω μουσική. Ήταν μεγάλη υπόθεση τότε οι συγκεκριμένοι και δικαιολογημένα αφού ήταν στην ακμή τους και οι δίσκοι τους άφησαν εποχή και δημιούργησαν Σχολή. Και βέβαια είχαν παλλαϊκή αποδοχή - από όσους ήταν του ήχου εννοείται, δεν μιλάμε για αυτούς που άκουγαν… νορβηγικό black metal (επίσης στα ντουζένια του τω καιρώ εκείνω).
Η αναγνώριση συνεχίστηκε ακόμη κι όταν η “απόλυτη τελειότητα” τους εμφάνισε ρωγμές (στο “Six degrees…” και πολύ περισσότερο στο “Train…”), κάτι που πολλοί το βλέπαμε αλλά δεν… το λέγαμε ανοιχτά!

Σταδιακά όμως, οι DT έγιναν ο ορισμός της μπάντας που παίζει εκ τους ασφαλούς. Δεν γίνεται να προσδιοριστεί επακριβώς η χρονική στιγμή, όμως εδώ και πολλά χρόνια κυκλοφορούν μουσική όχι για να εκπλήξουν, αλλά για να τέρψουν μια ήδη υποψιασμένη ομήγυρη ακροατών.
Αυτό φυσικά είναι κοινός τόπος, τίποτε το πρωτοφανές – το αντίθετο θα ήταν εξαίρεση – αλλά όταν μιλάμε για το σχήμα που επανέφερε θριαμβευτικά το progressive στο προσκήνιο, οπωσδήποτε κάνει χειρότερη εντύπωση. Το κακό είναι ότι ακριβώς τώρα που έγιναν τόσο συμβατικοί και προβλέψιμοι, απολαμβάνουν μεγάλης εμπορικής επιτυχίας, οπότε εκλείπει αυτό το κίνητρο για να αλλάξουν κάτι στην προσέγγισή τους.

Προσωπικά, συνεχίζω να τους παρακολουθώ, αν και τα τελευταία τους δεν τρέχω να τα πάρω την ημέρα που κυκλοφορούν. Όσο κι αν δεν μπορείς να τους προσάψεις κάτι, (εκτελεστικά είναι άψογοι, υπάρχουν ενδιαφέροντα σημεία κλπ), η κριτική και οι επιφυλάξεις δικαιολογούνται απολύτως.


#773

Εγω παλι που τους παρακολουθω απο το 1996, δεν εχω ακουσει ποτε και κανεναν να αμφισβητει το μεγαλειο του Scenes From A Memory, και ηδη απο το 2000 ο κοσμος το θεωρουσε ενα κλασικο πλεον τους αλμπουμ.

Προσωπικα το Train Of Thought το βρισκω το πιο μετριο απο την δευτερη δεκαετια της καριερας τους, και προτιμω ΑΝΕΤΑ και το Six Degrees, και το Octavarium, και το Systematic Chaos, και το Black Clouds.

Αυτο που περιγραφεις εγω δεν το συναντησα ποτε παντως. Κανενας δεν εκραζε καποιο αλμπουμ των Dream Theater για να κανει κωλοτουμπα μετα και να το αποθεωνει. Δεν εβγαλαν ποτε και κανενα αλμπουμ που να ειναι controversial και εντελως διαφορετικο, ωστε να συμβει κατι τετοιο.

Τα δυο τους τελευταια αλμπουμ (Dream Theater & Astonishing) δυστυχως θεωρουνται πολυ βαρετα απο την πλειοψηφια της παλιας φρουρας ακροατων Dream Theater, που τα εχουμε ακουσει αυτα απο την ιδια μπαντα πολλες φορες στο παρελθον, και σε πολυ ανωτερο επιπεδο, και δεν προκειται να αλλαξει η αποψη μας, δεν ειναι και τοσο δυσκολη μορφη τεχνης πια αυτα τα αλμπουμ. Παρωχημενα, αδιαφορα, επαναλαμβανομενα και βαρετα θα τα χαρακτηριζα.


#774

Εγω το ελεγα ανοιχτα ηδη απο το 2002 για το δευτερο CD του Six Degrees, και φυσικα για το Train Of Thought οταν βγηκε, γιατι δεν ημουν κοτα σαν εσας!

ΥΓ. Συμφωνω απολυτα με ολα τα υπολοιπα που γραφεις.


#775

Καλή LaBrie σήμερα παίδες.


#776

Ε ναι ρε πούστη μου. Πάντα ψιλοβαρετό το δεύτερο CD του 6DoIT, πάντα πολύ κουραστικό το ToT για μένα. Το Octavarium πολύ ευχάριστη έκπληξη, το SC ποτέ δεν το άκουσα προσεκτικά, το BCaSL μου είχε αρέσει αρκετά.


#777

Θεωρείς το Octavarium βαρετό δίσκο δηλαδή?? Με ποια κριτήρια το λες


#778

Το Octavarium κατ’εμε είναι από τις καλύτερες δουλειές της μπάντας. Μετά από χρόνια θεωρώ το Black Clouds πολύ μέτριο και αρκετά ξεχειλωμένο με διάσπαρτες καλές ιδέες.

Με τον Mangini σαφέστατα δεν είναι η ίδια μπάντα, και είναι ξεκάθαρο ότι στο τιμόνι είναι ο Petrucci με τους υπόλοιπους να συνεισφέρουν όπου μπορούν. Το Astonishing για μένα ήταν ένα πολύ ενδιαφέρον πείραμα και μια ανάσα φρεσκάδας, ένα τολμηρό βήμα που δεν περίμενα ποτέ σε αυτή τη φάση.

Προφανώς δεν ήταν κάτι που εκτιμήθηκε γι’αυτό που πραγματικά ήταν, και φαίνεται με το “heavier” approach που διαφημίζουν οι Theater για το επόμενο άλμπουμ.

Ας μην ξεχνάμε ότι μιλάμε για μια μπάντα 50ρηδων, οπότε προφανώς δεν μπορούμε να περιμένουμε πλέον κάτι ριζοσπαστικό και mindblowing.


#779

Εκεί βρίσκεται ίσως και η αλήθεια για την αλλαγή ύφους (αποτυχημένη για μένα). Μετά τη φυγή του Portnoy χάλασε το δίπολο, έμειναν πιο πίσω κ οι υπόλοιποι και το αποτέλεσμα είναι να γράφει ο Petrucci ένα Astonishing το οποίο ακούγεται σαν:

(το λέει στο 1:10)

Βέβαια με την πρόσληψη του Rudess ήδη είχαν έναν (ικανό) συνθέτη μείον.


#780

Πάντα ο Πετρούτσι ήταν η κινητήριος δύναμη συνθετικά. Ακούστε Liquid Tension Experiment και μετά Liquid Tension Trio όπου είχε αποχωρήσει ο Petrucci. Χαώδης διαφορά.

Παρόλα αυτά, οι υπόλοιποι μουσικοί συνεισέφεραν ιδέες και την προσωπικότητά τους πάνω στο δικό του στυλ και αυτό ήταν σημαντικό για την χημεία και την εξέλιξή τους.
Ούτε ο Kevin Moore θεωρώ ότι είναι σουπερ συνθέτης ούτε ο Portnoy αυτόνομα. Είχαν όμως προσωπικότητα και καλές ιδέες που επηρέαζαν τον ήχο.

Ο Rudess παρόλη την κριτική που ακούγεται γι’ αυτόν, για μένα ήταν εξαιρετική επιλογή για τους DT (βλέπε Liquid Tension το καλύτερο DT project).

Ο Mangini δυστυχώς έχει καταντήσει session. Ούτε γράφει μουσική ούτε συνεισφέρει.
Στο Dramatic Turns εντυπωσίασε με την τεχνική του. Στα επόμενα δύο τον έβαλαν απλά για συνοδεία, ούτε καν να αυτοσχεδιάσει τον άφησαν.

Συμπερασματικά, θεωρώ καλό συνθέτη τον Πετρούτσι, αλλά τώρα πλέον έχει γίνει δικτάτορας.


#781

Στο astonishing βοήθησε αρκετά και Rudess και για αυτό βγήκε αυτό το αποτέλεσμα… Ο δίσκος από την αρχή ως το τέλος είναι φανταστικός