Εντάξει, έχουμε πήξει λίγο στην… τιμιότητα (όπου “τίμιος” ο ευφημισμός για τον απλώς συμπαθή, αν όχι μέτριο, δίσκο) αλλά ο Udo είναι μεγάλη αδυναμία, ας συνεχίζει να βγάζει “τίμιους” δίσκους και στα 70 του, και αν θελήσει να κάνει άλλη μια αποχαιρετιστήρια περιοδεία όπου θα ερμηνεύει “για μια τελευταία φορά” τραγούδια των Accept (η πρώτη τέτοια περιοδεία του κράτησε, ούτε λίγο ούτε πολύ, τρία χρόνια!) εμείς πάλι εκεί θα είμαστε!
4 Likes
My two cents!
Πετσοκομα κανονικά! 
Totally agree though.
1 Like
Γατακι μπροστα στον Παυλαρα.
Τίμιοι ήταν ο Τάσος Πάντος, ο Χάρης Κοπιτσής κι ο Νίκος Κολομπούρδας.
Ο Στρατηγός είναι ο γαμιας του σύμπαντος. Σιγά μη σας ρωτήσει τι θα κάνει. Άντε πια…
1 Like
Χαίρε κόσμε, μετά από πολύ καιρό, μου έκατσε στο shuffle του Spotify το Teutonic Terror και ξαναπωρώθηκα με το συγκρότημα.
Εννοείται πως έχω λιώσει τους κλασικούς δίσκους, δεν έχω ασχοληθεί όμως ιδιαίτερα με το υλικό μετά το reunion του 2010.
Πέραν του Too Mean To Die που έχω ήδη ακούσει ολόκληρο και του Blood Of The Nations το οποίο απ’ όσο έχω καταλάβει έπρεπε να έχω ακούσει χθές, ποιους άλλους δίσκους προτείνετε να ακούσω από αυτή την ύστερη περίοδο του συγκροτήματος;
Σημειωτέον ότι έχω ακούσει μεμονωμένα κομμάτια από όλα τα άλμπουμ μετά το 2010 και μάλλον μου κάνει το κλικ το Blind Rage, με την πρώτη όσα κομμάτια του που έχω ακούσει μου κόλλησαν.
Επίσης, το Humanoid πως είναι ως άλμπουμ; Αξίζει τον κόπο; Δεν έχω ακούσει νότα από αυτό το δίσκο…
2 Likes
Όλα καλά είναι μετά το reunion αλλά τα καλύτερα είναι το blood of the nations και το blind rage, οπότε μια χαρά το πας.
Μετά πας στο Stalingrad που έχει εξαιρετικά κομμάτια.
Όσο για το humanoid μια χαρά κι αυτό αλλά ίσως το λιγότερο καλό τους από αυτή την περίοδο ή έστω αυτό που με κράτησε λιγότερο
1 Like
Eκτός από το τελευταίο, όλα τα υπόλοιπα είναι δισκάρες.
Και αυτά στα λέει ένας Ουντικός.
5 Likes
Ωραία κύριοι, σας ευχαριστώ για τις τοποθετήσεις σας…
Θα επανέλθω με τις οποίες εντυπώσεις μου
1 Like
Πάνε ήδη 15 χρόνια από την πρώτη εμφάνιση των ACCEPT στην Ελλάδα με τον νέο τραγουδιστή Mark Tornillo.
Ήταν σαν σήμερα, 13 Φεβρουαρίου 2011 και κάποιοι θυμόταν την θρυλική (λίγο μετά το πρώτο reunion με UDO) εμφάνιση τους στο Rodon, το Μάιο του 1993 (ένα μήνα πριν δούμε Metallica για πρώτη φορά, τότε μου φαινόταν απίστευτο να βλέπω δεύτερο μεγάλο live σε τόσο μικρό διάστημα!) ενώ άλλοι την αντίστοιχη επάνοδο τους όταν έπαιξαν στη Μαλακάσα το 2005.
Όταν λοιπόν το 2010 έβγαλαν το “Blood Of The Nations” μας έκαναν και πάλι να ασχοληθούμε μαζί τους και η δίψα για μια συναυλία τους αναζωπυρώθηκε. Το Gagarin τίγκα, μια εμφάνιση θρίαμβος, με έναν δίσκο που εντυπωσίασε, εξού και το Teutonic Terror παρέσυρε με τη μία τον κόσμο, αλλά και μετά που έπεσαν τα κλασικά και το πανηγύρι πήρε άλλες διαστάσεις, αν και η σαρδελοποίηση δεν επέτρεπε ευελιξία στο χορό 
και ένα βιντεάκι:
8 Likes
Προσυπογράφοντας τα όσα λες, καλά θυμόμουν ότι κάπου έχω παραληρήσει κι εγώ επί του συγκεκριμένου live. Ιδού:
1 Like