Anathema


#441

Καλα ρε ΒΕΒΗΛΟΙ, δε βαζετε μεσα το Kingdom που ειναι το καλυτερο κομματι εποχης Darren White;


#442

Πολύ δύσκολη επιλογή…

Mine Is Yours To Drown In (Ours Is The New Tribe)
We, The Gods
Sweet Tears
Shroud of Frost
A Silent Enigma

Ας δω την μούρη του Darren White από κοντά κ ας πεθάνω


#443

έτσι είναι, και στο live του 1999 γκρίνιες είχαμε θυμάμαι. το περίεργο βέβαια τότε ήταν ότι δεν έδωσαν έμφαση στο alternative για το οποίο και το tour αλλά στο eternity. αλλά εκείνη ήταν η πρώτη εμφάνιση τους εδώ και όλα ήταν μαγικά, ακόμα και το κενό ανάμεσα στα κομμάτια… ακόμα και η άκυρη διασκευή nirvana που έπιασε σε ακυρωσύνη το κλεισιμο των blind guardian με surfin usa (1997? καπου εκει) :smiley:


#444

Κανονικά ήθελα να βάλω και τα πέντε του πέντε(κοστ), αλλά είπα να βάλω μόνο ένα. Η αλήθεια είναι οτι κίνγκντομ - γκοντς έρχεται ισοπαλία και αυτή τη φορά στα πέναλτυ κέρδισε το δεύτερο.


#445

Ήταν που είχαν αφήσει πίσω αυτές τις εποχές μπλα μπλα μπλα


#446

Kαλά κάτσε να παιχτουν πρώτα τα κομμάτια, μην τρέφουμε κι ελπίδες πως θα παιχτούν όπως ήταν στους δίσκους, σίγουρα θα τα “προσαρμόσουν” στον σύγχρονο ήχο τους.


#447

Σοβαρα πιστευετε οτι υπαρχει 1% πιθανοτητα να ακουστει κομματι απο το Pentecost η το Serenades? Ειπαμε ο κοσμος ψηφιζει και η μεγαλη πλειοψηφεια των σημερινων τους φανς παιζει να μην ξερει καν την υπαρξη αυτων των δισκων. Ασε που το πειραμα των Μεταλλικα απεδειξε οτι ο κοσμος θελει να ακουσει χιτακια, δεν ενδιαφερεται να ακουσει “περιεργα” κομματια. Το πιο παλιο που εχει καποια πιθανοτητα να ακουστει ειναι κανα Dying Wish, απο εκει και περα Fragile Dreams, Empty και αγιος ο Θεος.


#448

Μπορούν πάντα να παίξουν “Everwake”, “J’ai Fait Une Promesse” και “Alone” χωρίς να χρειαστεί να προσαρμόσουν τίποτε στον σύγχρονο ήχο τους.


#449

Crestfallen
Kingdom
Shroud of Frost
…and I Lust
Under A Veil (Of Black Lace)

Και ελπίζω να μην ακούσουμε κάτι τέτοιο, αν και το φοβάμαι πολύ.


#450

Anathema-Eternity (1996)

Θυμάμαι σαν σήμερα να κυκλοφορεί το Serenades και να μου το πασάρουν σε μια αντιγραμμένη κασσέτα οι παλιότεροι μεταλλάδες της παρέας. Και λίγες μέρες αργότερα με κοροιδεύανε που στην ερώτηση ποιά τραγούδια μου άρεσαν, τους απαντούσα το J’ai fait une promesse(μαζί με Sweet Tears και Sleepless). Δεν είμουν μάλλον αρκετά σκληρός τότε. Ίσως να μην είχα και ενθουσιαστεί και τόσο πολύ. Και μετά βγήκε το The Silent Enigma… Άμεση αγορά, εκατοντάδες ακούσματα, παντοτινή συνοδεία σε άπειρες στιγμές. Αγαπημένος μου υποκειμενικά και κάποτε θα του κάνω κατάθεση ψυχής. Αλλά σήμερα θα υπενθυνίσω στον εαυτό μου τον αγαπημένο μου αντικειμενικά, το ‘‘Eternity’’, μια τελειότητα από μόνης της, όπως και να την γυρίσεις, όπως και να την κοιτάξεις, όσο και να το κατακερματίσω για να βρω μια ατελής λεπτομέρεια. Ίδια ομάδα με το ‘’ The Silent Enigma’’, ακόμα πιο δεμένη, πιο έμπειρη, πιο ώριμη. Και την 8 μέρα ο Θεός ξανάπιασε δουλειά και ιδού τα αποτελέσματα. Οι άνθρωποι δεν είναι για πάντα, η αψεγάδιαστη μουσική είναι.

Μερικές φορές δεν χρεάζεται να ακούσεις κάτι πολύπλοκο ή δύσκολο για να ενθουσιαστείς ή να σε αγγίξει. Λίγα πλήκτρα, καμμιά ακουστική κιθάρα, ένα παιδικό γέλιο ή κλάμα. Η τελετή κλήτευσης θλιμμένων αγγέλων διαρκεί μια ώρα και μια αιωνιότητα. Οι αδερφοί Cavanagh είναι η πεμπτουσία της μελαγχολίας, είτε στον τομέα της φωνής είτε στην μουσική. Τραβάει την φωνή του σαν να μην υπάρχει αύριο, θρηνεί για την ύπαρξη του, χύνει δάκρυα από το στόμα (’'The Beloved ‘’) . Ο άλλος είναι χειρότερος. Ματώνει τα δάκτυλα του πάνω σε συρμάτινες χορδές και αφήνει τις στάλες να πέσουν πάνω στον ενισχυτή του και να ακουστεί σαν ήχος, σαν μουσική μελωδία. Συμφορά σε όσους θέλουν να ακουστούν σαν τους Anathema του Eternity. Αδύνατο να ακουστείς τόσο απογοητευμένος και να το μετατρέψεις σε παλμούς, δονήσεις και συχνότητες. Τα πλήκτρα του (που τα μοιράζεται με τον Leslie Smith των Cradle Of Filth εποχής ‘‘Cruelty And The Beast’’) απαθλιώνουν ακόμα περισσότερο τον ψυχισμό σου, απορροφόντας ακόμα και την ελάχιστη ελπίδα για κάτι θετικό σε αυτή τη ζωή. Έχω ακούσει ακόμα μόνο 3-4 τραγούδια και ο χρόνος φαίνεται να έχει σταματήσει. Μόνο τσιμπήματα στην καρδιά, καρφώματα στο μυαλό. Και παραισθήσεις στο eternity part II, ένα γαλαξιακό ταξίδι με στάσεις μόνο στους πλανήτες Λύπη και Πόνο. Και συνεχίζουν να τραβούν αυτήν την συναισθηματική φόρτιση στα όρια με μια διασκευή στο ‘‘Hope’’ του Roy Harper (Whatever Happened to Jugula? 1985) που το μεταμορφώνουν σε ένα μουσικό δράμα. Είναι και αυτό το κιθαριστικό ναρκωτικό που σου προσφέρουν που δίνουν στην διασκευή ένα άλλο πρόσωπο. Πραγματική διασκευή, αναθεώρηση, βελτίωση.

Δεν υπάρχει λόγος να σταματήσεις σε κάποιο τραγούδι, να αγνοήσεις κάποια τους σύνθεση. Και εδώ μπαίνει στο παιχνίδι και ο Patterson μιας και έξι από τις συνθέσεις ανήκουν σε αυτόν. Μουσική ευφυία. Μπορεί το μπάσο του να μην πρωταγωνιστεί (οκ, το ‘‘Far Away’’ είναι εξαίρεση) αλλά το μυαλό του το κάνει με περίσσια χάρη. Οι δικές του συνθέσεις είναι ακόμα πιο χαρισματικές, πιο επίπονες. Η χασούρα, η ψυχεδέλεια και το κενό πρέπει να ήταν οι Μούσες του. Πάντως παρόλη τον βουκολικό τους ρυθμό και το νιώσιμο σαν αρνί που υα ευχαριστούσε να σφαχτεί, αρκετές φορές υπάρχει ένας πιο ζωντανός ρυθμικός τόνος με καίρια χτυπήματα. Και βροχή από κραυγές αγωνίας και πόνου. Χρονοπαγίδα. Με έστειλε πίσω 18 χρόνια, τότε που έπνιγα τις δύσκολες μου στιγμές στην μουσική και η Μουσική λειτουργούσε ώς Καθαρτήριο και είχε αποτέλεσμα. Τελικά είμαι πιο δυνατός από όσο νομίζω. Έφτασα στο ''Cries on the Wind ‘’ και παρόλο το πνιγηρό συναίσθημα που με έχει καταβάλλει, συνεχίζω να αφουγκράζομαι στους ήχους του. Λίγα λεπτά μείνανε και θα δραπετύω από την ζοφερότητα…Ευτυχώς ζωντανεύουν προς το τέλος. Ανάληψη προς τον Μουσικό παράδεισο… Δοκιμάστε το.


#451

Τόσα χρόνια νόμιζα ότι το “The silent enigma” ήταν το αγαπημένο μου, αλλά τελικά τη θλίψη που σου μεταφέρει το “Eternity” δεν ανταγωνίζεται με τίποτα.


#452

Σε σφαζει με το βαμβακι το γαμημενο, true.

Μεγαλο κολλημα εσχατως με το Pentecost III.


#453

Αν και δεν ειμαι φαν της μπαντας και δεν εχω ακουσει την πληρη δισκογραφια τους, εχω ασχοληθει μεχρι το Judgement και οχι πολυ επισταμενα, με αγγιξε το review του dargaard-79 και θεωρω οτι περιεγραψε αψογα την ατμοσφαιρα του δισκου.


#454

1.Silent enigma
2.Alternative 4
3.Serenades
4.Pentecost III
5.The Crestfallen


#455

Πέστε τα εσείς, πέστε τα, στην Ευρώπη παίζει αυτές τις μέρες η Resonance Tour με το κάτωθι setlist.

SUNSET OF AGE ΓΑΜΩ ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΤΣΑ


#456

Πως και δεν ερχονται κατα δω αυτη τη φορα??


#457

Εδω μονο ακουστικα και 90% απο τα 3 τελευταια.

Γαμω το σπιτακι μου.


#458

Μπαααα, θα τραβάς τα αυτιά σου, με τα φωνητικα του Vincent. Απο όλο αυτό κρατάς μόνο την εμφάνιση του Darren White στα κομματια του Serenades. Tα δίνει όλα…


#459

Όλα τα albums έχουν ιδιαίτερα κομμάτια. Δεν μπορώ να επιλέξω ένα. Τον Αύγουστο τους είδα για 2η φορά Αθήνα. Ήταν πολύ καλοί… όχι όσο την πρώτη φορά, αλλά ήταν καλοί. Βέβαια, δεν άκουσα κομμάτια που ήθελα… Lost control, A dying wish, etc.


#460

γενικως τα τελευταια χρονια επικεντρωνονται στα τελευταια αλμπουμ που οκ ειναι μεν καλα, αλλα δεν πλησιαζουν το παρελθον…