Anathema


#501

Καταρχήν να το ξεκαθαρίσω ότι δεν τα λέω με αρνητικό πρόσημο, γουστάρω πολύ τους My dying bride από την πρώτη μέρα τους μέχρι στο σήμερα.

Ίσως να σου χτυπάει άσχημα η λέξη πισωγύρισμα (και με το δίκιο σου), ξέχνα την.

Δεν βλέπω όμως μουσικό πισωγύρισμα από το Symponaire μέχρι το 34,788%, όπως έγραψες αλλά στο light at the end of the world ως προς το 34% Πειραματίστηκαν αρκετά στο 34% με τα ηλεκτρονικά στοιχεία κλπ που έγραψα πριν (χωρίς να χάσουν ούτε 1% από την ταυτότητα τους όμως) και μετά βγάζουν το the Light of…

Ερώτηση…αν σου έλεγα να βάλεις δίπλα στο turn loose ή και στο as the flower…τον δίσκο που είναι πιο κοντα σε αυτά τα δύο (και δεν εννοώ από θέμα ποιότητας, γούστου κλπ αλλά μόνο από θέμα “ύφους”), θα έβαζες το 34%…ή το the light of the end of the world?

edit: Για να είμαι πιο ξεκάθαρος, όταν έγραψα την πρώτη φορά για μουσικό πισωγύρισμα δεν εννοούσα τίποτε άλλο πέρα από έναν ήχο πιο κοντινό στον αρχικό τους.


#502

Νομίζω ήταν ξεκάθαρο τι εννοούσες, πιθανότατα ο akefaloskavalaris απλά να παρανόησε την έννοια του “πισωγυρίσματος”.


#503

Ωπα σόρι, κατάλαβα τι εννοούσες. Ότι οι Anathema συνέχεια εξελίσσουν τον ήχο τους μέχρι σήμερα και δεν επέστρεψαν στο παλιό τους ύφος.
Συμφωνώ φυσικά. Μόνη παρατήρηση είναι ότι και οι MDB, αν εξαιρέσεις ίσως λίγο τα πολύ early stages τους και τα 34,788%, όλη η καριέρα τους είναι στο ίδιο ύφος. Και μέχρι και σήμερα βγάζουν κομμάτια που θυμίζουν ακόμα και τα early stages (π.χ. a chapter in loathing). Anyway, let’s go on!