At The Gates


#101

Αν ήμασταν στο 1998 ή στα early 2000’s θα ήμουν πολύ ενθουσιασμένος


#102

#103

Συγκλονιστικο Daggers Of Black Haze.


#104

Απίστευτος δίσκος το “To Drink From The Night Itself”. Για μένα οτι καλύτερο έχουν βγάλει οι Σουηδοί, είτε σαν Haunted είτε σαν At The Gates μετά το Unseen. Τα δύο νέα The Haunted με τον Aro δεν με έπεισαν ενώ το At War With Reality ενώ είναι καλός δίσκος δεν με κράτησε όσο θα περίμενα.

Ο δίσκος δημιουργεί μια καταπληκτική ατμόσφαιρα με στοιχεία των πρώτων album των At The Gates ενώ όπου Hauntedίζει κολλάει απίστευτα. Τα τραγούδια είναι διαμαντάκια, ο δίσκος ακούγεται από την αρχή ως το τέλος (όπως θα έπρεπε ένας concept δίσκος να κάνει), ψήνομαι να αγοράσω και το special box αν και τσιμπημένο.

Υπέροχο Intro (Der Widerstand) και Outro (The Mirror Black) με βιολιά ακουστικές κιθάρες και εξαιρετική ενορχήστρωση, καταιγιστικό το To Drink From The Night Itself κολλάει άψογα με το A Stare Bound In Stone, Palace of Lepers ύμνος, Daggers of Black Haze - The Chasm άψογα, In Nameless Sleep ονείρωξη (το καλύτερο κομμάτι του δίσκου), The Colours of the Beast σκοτεινό βαρύ και ασήκωτο, A Labyrinth of Tombs - Seas of Starvation και In Death they Shall Burn απίστευτη τριπλέτα για κλείσιμο.

Ο Lindberg χωρίς να κάνει παπάδες παραδίδει μυαλά στο χέρι και κάνει την απουσία του Dolving από το χώρο λίγο μικρότερη. Με τέτοια δισκάρα πιστεύω πως θα αξίζει τα λεφτά της η συναυλία.

Πάντως γενικώς δεν ασχολείται πολύς κόσμος με το είδος πλέον. Μου κάνει εντύπωση πως δεν βρίσκω πουθενά lyrics για το album. Κρίμα. Επίσης φαίνεται πολύ ενδιαφέρον το ότι το concept του δίσκου βασίζεται στο The Aesthetics of Resistance του Peter Weiss το οποίο και αυτό θα ήθελα να το μελετήσω αλλά δεν το βρίσκω πουθενά ούτε για download ούτε σε φυσική μορφή (τουλάχιστον Ελλάδα).

Υ.Γ. Η παραγωγή μοιάζει λίγο θαμμένη αλλά νομίζω ότι αυτό το επιδίωξαν και σε μένα λειτουργεί γιατί βοηθάει στη γενικότερη ατμόσφαιρα.


#105

Τι παίχτηκε, πού και πότε;!;!1!


#106

εννοώ την απουσία του από τους haunted χαχα τον πέθανα


#107

Χαχαχα! Όχι εντάξει, κατάλαβα ότι δεν τον πέθανες, αλλά είναι άκυρη η σύγκριση. Καταρχάς για 'μένα οι Haunted ποτέ δεν παίξανε σαν τους At the Gates, και ας αποτελούνταν κατά κάποιο τρόπο από τους At the Gates. Δεύτερον, ο Lindberg ποτέ δε θα μπορούσε να είναι Dolving, κανένας δε μπορεί να είναι Dolving, εκτός από τον ίδιο τον Dolving, πόσω μάλλον ο Lindberg του 2018 που κάθε του φωνήεν συνοδεύεται και από ένα κοκοράκι (αλλά κάνουμε πως δεν το ακούμε)… Γενικά ο Lindberg είναι μονοδιάστατος, ενώ ο Dolving είναι ο ορισμός του πολυδιάστατου τραγουδιστή. Οπότε όλη μου διαφωνία έγκειται στο γεγονός ότι το κενό του Dolving δεν καλύπτεται από κανέναν γενικά, αν και όταν ακούω At the Gates φυσικά δεν ψάχνω να ακούσω τον Dolving.


#108

συμφωνώ ότι dolving μόνο ένας αλλά μετά τα δύο μετριοτατα haunted από το drink φαίνεται ότι υπάρχει ελπίδα και για αυτούς


#109

Ρε παιδιά, διαβάζω τις εντυπώσεις παραπάνω, διαβάζω και τα reviews που παίζουν, ακούω το δίσκο εδώ και κάμποσες μέρες και, πραγματικά, δεν καταλαβαίνω αν δεν πιάνω κάτι ή αν απλά πλέον ό,τι ακούγεται και έχει και 1-2 εντυπωσιακά κομμάτια (για παραπάνω ούτε λόγος), δηλαδή ενώ μιλάμε για ένα καθαρό 6-άρι ή 7-άρι, εμείς μιλάμε με διθυράμβους και με υπερβολές τύπου “εντυπωσιακό” κλπ. Sorry, αλλά δε θα πάρω. Μιλάτε λες και είναι το αδελφάκι του “Slaughter of the soul”. Νομίζω ότι έχουμε γίνει φοβερά μη-επιλεκτικοί πλέον (όχι μόνο με τις μεγάλες μας αγάπες τύπου At the Gates, Carcass κ.ά.), ενώ σε λίγο καιρό ούτε ένα riff δε θα θυμόμαστε από τέτοιους δίσκους. Και το “To drink from the night itself” και το προηγούμενο είναι απλά ΑΔΙΑΦΟΡΑ. Και αν γυρίσει κάποιος και μου πει: “ε και τι περίμενες, ρε φίλε, να βγάζουν συνέχεια “Slaughter of the soul”;”, θα του απαντήσω πως ναι, αυτό περιμένω! Τι να κάνουμε, δηλαδή; Γι’ αυτό λάτρεψα τους At the Gates, γιατί βγάλανε συνεχόμενα 2-3 δεκάρια, το ίδιο με τους Carcass, ακόμα περισσότερο με τους Paradise Lost, τους Amorphis, τους Metallica ή δεν ξέρω εγώ ποιον άλλον.Γιατί να κάθομαι να ακούω αναμασήματα; Ή, και πάλι, ας τα ακούμε, αφού κάποιοι γουστάρουν, αλλά μην τα συγκρίνουμε, ρε παιδιά, με περασμένα μεγαλεία, κι ας κρατάμε τους διθυράμβους και τις υπερβολές για πραγματικά ΜΕΓΑΛΟΥΣ δίσκους. Σε λίγο δε θα μπορούμε να ξεχωρίζουμε το εξαιρετικό από το καλό, και το καλό από το μέτριο γιατί όλα “γαμάνε, είναι συγκλονιστικά, είναι φοβερά” κλπ. κλπ.

Υ.Γ. Δυνατά riff έχει το ομώνυμο, το “A stare bound in stone” και το “Palace of lepers”. Δυνατά riff, όχι δυνατά σαν κομμάτια. Το μόνο κομμάτι που ξεχωρίζει είναι το “Seas of starvation” λόγω έντονης μελωδίας που παρόμοια δεν υπάρχει ΠΟΥΘΕΝΑ στο album. Τα ορχηστρικά intro και outro προσπαθούν να φέρουν κάτι το καινούριο, αλλά όποιος συγκινείται από τέτοιες μετριότητες μάλλον δεν έχει ακούσει πραγματικά καλά ορχηστρικά κομμάτια. Τσαπατσούληδες οι At the Gates σ’ αυτό, δεν το έχουνε. Κατά τ’ άλλα 12 κομμάτια πάλι, πόοοσο υτπερβολή πλέον, χαντακώνονται μόνοι τους.


#110

Δυστυχώς θα συμφωνήσω. Και εγώ τον άκουσα πολύ τον δίσκο κυρίως επειδή το προηγούμενο ενώ στην αρχή με είχε κερδίσει ξεφούσκωσε αρκετά. Δεν είναι κακό άλμπουμ αλλά δεν μένουν πολλά πράγματα μετά από πολλές ακροάσεις και αυτό δεν είναι ποτέ καλό. Προσωπικά μόνο το ομώνυμο μου άρεσε και ακούω μέχρι σήμερα σε κανένα youtube τα υπόλοιπα σε κάθε νέα ακρόαση μου φαίνονται συμπαθή μεν αλλά δεν μένει τίποτα μετά το τέλος.