Πολύ εύστοχο 
Τους εναλλάσσει με Down στα ακουστικά του τους τελευταίους μήνες!
3 Likes
Ευτυχως εχω ακομα την ακοη μου και δεν ξοδευω ουτε δευτερολεπτο για καποια απο αυτες τις δυο μπαντες.
1 Like
Άψογη ποστάρα, με πέτυχες σε φάση που είπα να σκαλίσω λίγο παραπάνω την δισκογραφία τους. Πέρα από τα κλασικά, έχω ακούσει 1-2 δίσκους από 00ς και 10ς και διάφορα κομμάτια από τα 90ς. Έλεγα να ψαχουλέψω γιατί υπάρχει ζουμί.
3 Likes
Στον εαυτό σου την έκανες!
Ε ρε ό,τι και να βάλει καποιος απο το Unleashed εγώ το δέχομαι.
Άψογο post για την πολυαγαπημένη μπαντάρα.
Προσωπικά, τους θεωρώ ίσως την πιο τίμια μπάντα που έχω δει σε κλειστό χώρο. Και τους έχω δει σε όλα τα γνωστά μέρη.
Θα επανέλθω με τη δική μου λίστα, όταν τα καταφέρω. Μέχρι τότε:
3 Likes
Ναι, αλλα ενα σπετσοφαι λιστ με τα τραγουδια δεν εφτιαξες. Μισες δουλειες.
1 Like
Πολύ μ’ αρέσει που θεωρείται ψιλοδεδομένο ότι όλοι έχουν σποτιφάι 
1 Like
Νταξ, ας ειναι και στο ΒΟΧ, στο Τιντερ ή στο Ονλιφανς, καπου να υπαρχει μια λιστα ομως βρε παιδι μου. Ειμαι τεμπελης.
Θες να σου κάψω ένα σιντάκι?
5 Likes
Saxon πάει μόνο σε κασέτα
6 Likes
Siouxsie and the Banshees
Αν και θα μπορούσα να πω πολλά για την σημασία της Siouxsie στην ποπ κουλτούρα θα μείνω καθαρά στην μουσική πλευρα του συγκροτήματός της μέσα από τα αγαπημένα μου κομμάτια τους.
Η αρχική εντύπωση είναι ότι οι Banshees αποτελούν ένα από τα πιο γνωστά goth συγκροτήματα ever αλλά στην πραγματικότητα για τα 20 περίπου χρόνια καριέρας τους υπήρξαν πολλά πολλά παραπάνω. Οι punk ρίζες της μπάντας αντηχούν κάθε άλλο παρά διακριτικές στο οριακό για το post punk ντεμπούτο τους THE SCREAM (1978). Οι καινοτομίες ωστόσο που εισάγουν καθορίζουν τα χαρακτηριστικά μιας ολόκληρης σκηνής. Το μηχανικό στιλ παιξίματος στα ντραμς, ο πρωταγωνιστικός ρόλος του μπάσου που οδηγεί τις συνθέσεις σαν ρυθμική κιθάρα, η υπαρξιακή θεματολογία των στίχων, όπως και οι πολλές λογοτεχνικές και κινηματογραφικές αναφορές δείχνουν τον δρόμο σε πολλά νέα συγκροτήματα που ξεκινούν την ίδια περίοδο.To μόνο κάπως αρνητικό που μπορώ να του προσάψω είναι οι κάπως άγουρες ερμηνείες της Siouxsie καθώς δεν έχει ανακαλύψει ακόμη τα όρια της φωνής της. Το ιστορικό single ΗONG KONG GARDEN δεν βρίσκει θέση στο tracklist του album και ίσως είναι καλύτερα έτσι, καθώς ακούγεται πιο χαρούμενο από τα υπόλοιπα κομμάτια του ΤHE SCREAM. Για την λίστα μου λοιπόν διαλέγω ίσως το πιο τυπικό και χαρακτηριστικό κομμάτι, το παρανοϊκό JIGSAW FEELING, αλλά και το βραδυφλεγές κλείσιμο του δίσκου SWITCH.
Ο δεύτερος δίσκος που ήρθε σε λιγότερο από ένα χρόνο αναπόφευκτα δεν θα μπορούσε να είναι το ίδιο καλός με τον πρώτο. To JOIN HANDS (1979) είναι κατά κάποιον τρόπο ένα θεματικό άλμπουμ που σίγουρα έχει τους οπαδούς του, για εμένα όμως αποτελεί την πιο αδύναμη κυκλοφορία τους. Το ICON είναι ωστόσο ένα επικό κομμάτι που ξεχωρίζει στο λεπτό.
Και πάμε τώρα στην αγαπημένη μου περίοδο της μπάντας. Κοινώς όταν τον βασικό κορμό Siouxsie (φωνή) και Severin (μπάσο) συμπληρώνουν οι John McGeoch (κιθάρες) και Budgie (ντραμς). Πρώτο άλμπουμ με αυτήν τη σύνθεση : KALEIDOSCOPE (1980). Όπως το λέει ξεκάθαρα και ο τίτλος του, ένα μουσικό καλειδοσκόπιο ποικίλων ήχων και συναισθημάτων. Και φυσικά αποστασιοποιείται σε μεγάλο βαθμό από τα δύο πρώτα άλμπουμς. Ο μόνος τους δίσκος που όταν τον άκουσα την πρώτη φορά δεν συγκράτησα τίποτα, αλλά ήθελα να τον ξαναβάλω να παίξει γιατί είχα την αίσθηση πως όταν ξεκλειδώσει τα μυστικά του θα με κερδίσει ολοκληρωτικά. Όπως και έγινε. Δεν γίνεται να μην επιλέξω για την λίστα το εναρκτήριο HAPPY HOUSE με την τόσο κλασσική εισαγωγή, αλλά και το Goth Club Favorite CHRISTINE και τα δύο πετυχημένα singles της μπάντας. Βάζω και το PARADISE PLACE, το οποίο θα μπορούσε να βρίσκεται στο THE SCREAM, αλλά αυτόματα αντιλαμβάνεται κανείς την πρόοδο που έχει κάνει η Siouxsie στα φωνητικά της.
Για το JUJU (1981) που ακολουθεί τα λόγια είναι περιττά. Άνετα στους 10 αγαπημένους μου δίσκους όλων των εποχών και όλων των μουσικών ειδών. Εδω αρχίζει και η όλη κουβέντα για Goth-Godfathers κλπ. Τα πράγματα είναι απλά, τα αφεντικά Siouxsie και Severin αποφασίζουν να κάνουν έναν δίσκο με σκοτεινή θεματολογία, αλλά κυρίως να δώσουν το ΟΚ στον McGeoch να δείξει το τεράστιο ταλέντο του. Νομίζω ότι το JUJU είναι τοπ πιο guitar oriented άλμπουμ των Banshees και μιλάμε για πολλά κιλά κιθάρα. Tο ξεσηκωτικό SPELLBOUND δεν θα μπορούσε να μείνει εκτός λίστας, από εκεί και πέρα τι άλλο μπαίνει είναι θέμα τι γουστάρω την συγκεκριμένη στιγμή. Ας βάλουμε μέσα λοιπόν το μανιώδες HALLOWEEN και το καταιγιστικό προ-industrial ΜΟΝΙΤΟR και ας πούμε ότι είμαστε ΟΚ με έναν δίσκο που είναι όλοκληρος BEST OF.
Η συνέχεια στα ίδια υψηλά επίπεδα. Όμως κανένας δίσκος των Βanshess δεν είναι ίδιος με τον προηγούμενο. Στο A KISS IN THE DREAMHOUSE (1982) κυριαρχεί το πιο λυρικό κομμάτι της μπάντας με μεγάλη διαθεση πειραματισμού και εξάντλησης των δυνατοτήτων του στούντιο. Το MELT! είναι ένα τέτοιο κομμάτι. Η κιθάρα του McGeoch-όπου εμφανίζεται-μοιάζει να μάχεται στην κυριολεξία με την φωνή της Siouxsie για το ποια θα κυριαρχίσει. Στο εκπληκτικό PAINTED BIRD που απλά δεν χορταίνω να το ακούω, γίνεται ακριβώς αυτό. Μιλάμε για τον ορισμό του Gothic Rock. Πρέπει να είναι το αγαπημένο μου κομμάτι απο Siouxsie και αυτό δεν το λέω με ελαφρά καρδιά. Στην λίστα και το CASCADE, πάντα οι Banshees ξεκινούσαν τους δίσκους τους με σπουδαία τραγουδια, το συγκεκριμένο χτίζεται σταδιακά και κορυφώνεται ιδανικά.
Εκείνη την περίοδο όλοι τους κάναν καταχρήσεις οπότε φανταστείτε τι θα έκανε ο ΜcGeoch για να αναγκαστούν να τον βγάλουν από την μπάντα. Την κατάσταση έρχεται να μπαλώσει για λίγο καιρό ο Robert Smith που χρειαζόταν ένα διάλειμμα από την μπάντα του και δεν τον πείραζε καθόλουν να βρίσκεται στην σκιά της Siouxsie. To HYΑΕNA (1984) το μοναδικό άλμπουμ που βγήκε με αυτήν την σύνθεση είναι μάλλον άνισο με μερικές κορυφαίες στιγμές και κάποιες μέτριες. Το DAZZLE ανοίγει τον δίσκο με μεγαλοπρέπεια -ίσως η κορυφαία στιγμή της Siouxsie ως ερμηνεύτρια- και με υπέροχους στίχους - ανάθεμα αν καταλαβαίνω τι θέλει να πεί. Το πιο αλα Cure κομμάτι εδώ είναι το SWIMMING HORSES γιαυτό και μπαίνει και αυτό στην λίστα.
Ευτυχώς για όλους ο Robert αποχώρισε για να συνεχίσει τα δικά του με τους Cure. Σειρά στο συνεχιζόμενο φύγε σύ έλα σύ στους κιθαρίστες πήρε ο John Valentine Carruthers που η δουλειά του στο επόμενο άλμπουμ των Βanshees είναι το λιγότερο συγκλονιστική. Το TINDERBOX (1986) θεωρείται από πολλούς το κορυφαίο άλμπουμ της μπάντας, για εμένα είναι σίγουρα το πιο ώριμο. Το single CITIES IN DUST με το υπερκολλητικό ρεφρέν είναι πια κλασσικό, ενώ αν έπρεπε να ξεχωρίσω κάποιο άλλο κομμάτι από αυτόν τον τέλειο και ομοιογενή δίσκο θα είναι το ανατριχιαστικά όμορφο SWEETEST CHILL .
Από το άλμπουμ διασκευών ΤHROUGH THE LOOKING GLASS (1987) μου αρέσουν σχεδόν όλα. Η Siouxsie τα κάνει άνετα “δικά της” και αυτό φαίνεται περισσότερο απόλα στο ΕΠΙΒΛΗΤΙΚΟTATO cover του ΗΑLL OF MIRRORS των Γερμανών πρωτοπόρων Κraftwerk.
Με νέες αλλαγές στην σύνθεση της μπάντας αλλά πάντα σε δημιουργικό οιστρό οι Banshees κυκλοφορούν το PEEPSHOW (1988) το τελευταίο κατά την γνώμη μου σημαντικό τους άλμπουμ. Λιγότερο κιθαριστικό αλλά αυτό δεν μειώνει επουδενί την ποιότητα συνθέσεων όπως το μελαγχολικό ΤΗΕ LAST BEAT OF MY HEART που μου θυμίζει την θηλική εκδοχή του NEVER TEAR US APART των INXS. Kαι το RHAPSODY που κλείνει τον δίσκο και θα μπορούσε να είναι τραγούδι τίτλων τέλους ταινίας που έχει σαρωσει στα oscars.
Στα 90s και μέχρι την διάλυση τους οι BANSHEES συνέχισαν να έχουν επιτυχίες, με το πιο ποπ άλμπουμ που κυκλοφόρησαν SUPERSTITION (1991) να πλασάρεται και στα charts της Αμερικής, η μαγεία είχε όμως χαθεί. Το τελευταίο τους ΤΗE RAPTURE (1995) επιβεβαιώνει την παραπάνω παραδοχή. Μερικά όμορφα τραγούδια LITTLE SISTER και CRY από το SUPERSTITION και LOVE OUT ME από το ΤΗE RAPTURE απλά φανερώνουν ότι η Siouxsie και τον τηλεφωνικό κατάλογο να τραγουδούσε θα ήταν υπέροχη.
Αυτά προς το παρόν για την θεά Siouxsie και τους Βanshees της.
14 Likes
Blind Guardian
Για παμε, καιρο εχω να επισκεφτω αυτο το topic, το οποιο πολυ μου αρεσει. Τον τελευταιο μηνα βρισκομαι σε αδεια πατροτητας (το υπολοιπο που μου ειχε μεινει απο περυσι), και καπως συνειδητοποιησα οτι το μονο μεταλ που εχω ακουσει ειναι οι Blind Guardian. Επισης συνειδητοποιησα πως δεν εχουν ουτε ενα κακο αλμπουμ, απλα εχουν κανα 2-3 αλμπουμ που ειναι πολυ δυσκολα στο αυτι και τα οποια εχουν ομως ακομα πολυ καλες (εως εξαιρετικες στιγμες).
Αυτο το εγχειρημα ειναι πανδυσκολο, αλλα θα το καταφερω πιστευω. Θα μπορουσα να κλεψω μιας και ο περισσοτερος κοσμος θεωρει το Forgotten Tales παναξιο να αποτελει “κανονικο” τους αλμπουμ (και ειναι υπεροχο δηλαδη), αλλα δε θα το μετρησω. Μια ντουζινα δισκοι αρα, και 24 τραγουδια για αυτην την επιλογη.
CD 1 - The Classic Era
1. Trial By The Archon (μακαρι να εγραφαν ακομα μικρα υπεροχα instrumentals)
2. Majesty (δε θα μπορουσε να λειπει)
3. Follow The Blind (κερδισε τελικα την θεση του παναξια απεναντι στην Βαλχαλλα)
4. Traveler In Time (φανταστικη κομματαρα)
5. Lord Of The Rings (η καλυτερη τους μπαλαντα)
6. Time What Is Time (απο τα πρωτα τους τραγουδια που ακουσα, αιωνια αγαπη)
7. The Bard’s Song - In The Forest (η καλυτερη τους μπαλαντα)
8. Somewhere Far Beyond (το υπερλατρευω, μπονους οι γκαιντες)
CD 2 - The Peak Era
1. Imaginations From The Other Side (διχως υπερβολη, ενα απο τα τοπ 10 μεταλ τραγουδια εβερ)
2. The Script For My Requiem (ολοι μαζι: Take it all our gold, our home, our life…)
3. Bright Eyes (ισως το καλυτερο τους τραγουδι)
4. Nightfall (ανατριχιλες καθε φορα)
5. Mirror Mirror (σιγουρα το καλυτερο τους τραγουδι)
6. A Dark Passage (τι κομματαρες θυσιασα για να βαλω αυτο το υπερεπος)
7. Age Of False Innocence (τραγουδι για Γαλιλαιο + μελωδιαρες)
8. And Then There Was Silence (βαζει τα γυαλια σε “προγκ” μπαντες)
CD 3 - The Legacy Era
1. Fly (αδικημενη τραγουδαρα που ανηκει στο πανθεον τους)
2. Skalds and Shadows (η καλυτερη τους μπαλαντα)
3. Sacred Worlds (απο δισκαρα που δυστυχως βγηκε οταν ειχαν χασει μομεντουμ)
4. A Voice In The Dark (ακατεβατο δεκαρακι - αψογο απλα στα παντα του)
5. At The Edge Of Time (συγγνωμη ενατο κυμα και θαυματουργη μηχανη)
6. Beyond The Wall (τι εγραψες ρε Χανσι… πρεπει να τον ακουσω πιο πολυ αυτον τον δισκο)
7. Secrets Of The American Gods (θυμιζει εποχες Imaginations = μπαινει αυτοματα)
8. Blood Of The Elves (διχαστηκα μεταξυ αυτου και Destiny, μπηκε για την ρεφρεναρα)
Κι ενα ranking που δεν ζητησε κανεις, κυριως με βαση το replay value:
Τα αψογα
- Nightfall In Middle-Earth
- Imaginations From The Other Side
- Somewhere Far Beyond
Τα υπεροχα
- At The Edge Of Time (!)
- A Night At The Opera
- Tales From The Twilight World
- The God Machine
- A Twist In The Myth
Τα πωρωτικα
- Follow The Blind
- Battalions Of Fear
Τα λιγο δυσκολα
- Beyond The Red Mirror
- Legacy Of The Dark Lands
Τα τρια πρωτα ειναι αδιαπραγματευτα, αν και τα πρωτα δυο ειναι πραγματικα εντελως ισαξια και τελεια. Στις θεσεις 4-8 υπαρχει συχνο πανω-κατω, ενω τα 9-10 αν ειμαι σε φαση που θελω thrash/speed ανεβαινουν προφανως πολλες θεσεις.
12 Likes
Το καλυτερο τους τραγουδι ειναι σιγουρα το The Hobbit
1 Like
fixxxed
2 Likes
Αυτο εχει το καλυτερο ρεφρεν
Παιζει να ειναι τα 2 αγαπημενα μου αυτα εντωμεταξυ. Οταν ειχαν παιξει το Χομπιτ (Ροδον ηταν?) ειχα κοντεψει να παθω αποπληξια.
Very well written.
Obv. i am deeply biased αλλα ειμαι μεγαλος φαν του HYΑΕNA (1984).
Δυστυχως το αλμπουμ σαμποταριστηκε απο το ιδιο το συγκροτημα οταν το Μαιο του 84 ο Robert εστειλε ιατρικη γνωματευση οτι ή θα φυγει απο τους Banshees για να συνεχισει την περιοδεια του The Top ή θα εγκαταλειψει την μουσικη. Απο το νοσοκομειο που νοσηλευοταν εστειλε τα χαρτια και ως αντιδραση οι Banshees “κατεβασαν” τις κιθαρες στο τελικο μιξ. Έστω κ ετσι (και συμφωνω βεβαια οτι Dazzle/ Swimming horses κομματαρες) μπορει κανεις να ακουσει τις ριφαρες στα δυο επη της β πλευρας (Bring your house down και το προσωπικο αγαπημενο Bring me the head of the preacher man).
Αυτη η συνεργασια θα μπορουσε να ειχε κρατησει αλλα σκοπος των Banshees ηταν να “απορροφησουν” τον Smith και να διαλυθουν τελειως οι Cure. Το παραδεχτηκε μετα απο χρονια και ο ιδιος ο Severin. Τεραστιος μπασιστας αλλα , omg honey, εισαι τοσο μπλαζε μωρη.
Ό,τι εκαναν το 78-84 μαρεσει πολυ. Μετα, επιλεκτικα.
Προ διετιας στο Release η Ιερεια μας τρελανε ολους.
2 Likes
Πονεσα πολυ που δεν το εβαλα, εχει ιδιαιτερη θεση στην καρδια μου, αλλα νομιζω πως μπορω να βρω πολλα τους τραγουδια καλυτερα απο το Χομπιτ για τα δικα μου γουστα Καλα το Last Candle ουτε τοπ 70 δεν το βαζω. Βασικα με προχειρα μαθηματικα πρεπει να εχουν πανω απο 120 τραγουδια στην δισκογραφια τους, αρα δυσκολα μπαινει τοπ 100. Τρωει σκιπ καθε φορα.
Και για να κανω χατ τρικ στις διαφωνιες μας, το Βαλχαλλα στην στουντιο του εκδοση δε θα μπορουσε να μπει ποτε σε λιστα μου γιατι η φωνη του Χανσεν ειναι απο τα πιο cringe πραγματα που εχω ακουσει στην ζωη μου. Στην live εκδοση το τραγουδι σκοτωνει φυσικα.
1 Like