Είδα εχθές τα Backrooms. Ειλικρινά καλή ταινία, αν και είχε τα (κάμποσα) ψεγάδια της. Όμως, από άποψη προσφοράς στο horror, μπορούμε να μιλάμε για κάτι που πιάνει έναν παλμό που ως τώρα δεν είχαμε πιάσει τόσο. Found footage είχαμε απ’ το Blairwitch και απ’ το Paranormal Activity, αλλά δεν είναι καν αυτό που φτιάχνει την ταινία. Μπορούμε να μιλήσουμε πολύ για το θεωρητικό της υπόβαθρο: απ’ το dead future του Fisher, την μεταμοντέρνα κατάσταση (η οποία έχει συνδεθεί θεωρητικά και με το αρχιτεκτονικό χάος, βλ. Frederic Jameson), τα xerox of a xerox, τα liminal spaces και την ανασφαλή μετάβαση σε μία εποχή χωρίς τελετουργικά, το γραφειοκρατικό ολοκληρωτισμό (Κάφκα κι έτσ’), μέχρι πίσω στη ζωγραφική του Escher, και θεωρίες γύρω απ’ το ασυνείδητο και την ψυχανάλυση.
Τα κάνει όλα αυτά μαεστρικά; Όσο δεν επιχειρεί να τα εξηγήσει, ναι. Βρήκα φανταστική την ιστορία όσο ακόμη γίνονταν διάφορα μπακακάο, αλλά την τρίτη πράξη την βρήκα αδύναμη, επιπέδου Stephen King αδύναμη, με την παροιμιώδη ανικανότητά του να κλείσει τις ιστορίες του με τρόπο που να διατηρεί τον τρόμο, αντί να τον κάνει καρικατούρα.
Γενικά, όμως, έμεινα πολύ ικανοποιημένος απ’ την ταινία.
Spielberg storytelling όπως μάθαμε από τα παλιά.
Ωραίο story, αφήγηση και σκηνοθεσία.
Καλό καστ και δυνατές ερμηνείες από όλους. Ίσως ο Κόλιν Φέρθ να ήταν λίγο πιο επιτηδευμένος από όσο θα ήθελα.
Εδωσε μαγεία ο Spielberg, εγώ όμως ήθελα λίγη ακόμα. Σε οποιοδήποτε σημείο της ταινίας και αν ήταν αυτό (αρχή, μέση η στο φινάλε). Εύχομαι πραγματικά το Blu Ray να έχει πρόσθετες σκηνές.
Με ξενισαν κάποιες σεναριακές ευκολίες, αλλά τίποτα που να μου χαλάσει την θετική εικόνα.
Το CGI απo τα ζώα θα μπορούσε να είναι καλύτερο αλλά δεν θα τα βαψουμε και μαυρα.
8.5/10
Ταινία για σινεμά, ειδικά για τους άνω των 40.
ΥΓ. Η IMAX δινει εξτρα ποντους στην συνολικη εμπειρια.
Μπορεί να ακουστεί πολύ εύκολη δικαιολογία ή ίσως και pretentious, αλλά για εμένα είναι μια ταινία που πρώτα και κύρια την νιώθεις, την βλέπεις για αυτό που είναι. Προσωπικά έφαγα μεγάλη ήττα, βασικά δεν έχω ξανανιώσει έτσι με ταινία. Τελείωσε και δεν μπορούσα για κάποια ώρα να κάνω switch out, δεν μπορούσα να ξυπνήσω, δεν μπορούσα να ξεαγχωθώ. Όταν μπήκα στο αμάξι για να φύγω ήταν λες και ξύπνησα από όνειρο.
Εννοείται πως μπορείς να συζητήσεις πολλά αν διαβάσεις ανάμεσα στις γραμμές, ήμουν όμως τόσο εκεί και τόσο αναστατωμένος που ούτε είχα το capacity ούτε την όρεξη για δεύτερες αναγνώσεις.
Καλά, ναι, προφανώς, είχα πάει υποψιασμένος και επειδή με ενδιαφέρει το horror να κάνει κάποια πράγματα διαφορετικά απ’ την πεπατημένη έψαχνα ενεργά να δω από πού εμπνέεται. Αλλά φυσικά μου έφυγε η μαγκιά σε πολλά σημεία.
Η σύντροφός μου, ωστόσο, που δεν είναι ΚΑΘΟΛΟΥ του horror και ήρθε απλά επειδή βρήκαμε προσκλήσεις και δεν είχε καμιά άλλη ταινία, τα είδε όλα. Τη στρέσαρε πολύ, χωρίς απαραίτητα να τρομοκρατείται. Αλλά π.χ. στην σκηνή με το Χριστουγεννιάτικο δέντρο απλά είχε κατεβάσει το βλέμμα και περίμενε να τελειώσει, γιατί ήταν too much. Και παρ’ όλο που δεν της αρέσουν τέτοιες ταινίες, έφυγε πολύ ικανοποιημένη που το έζησε, γιατί δεν ήταν απλό jumpscare.
Επίσης, ήταν ίσως η πρώτη φορά που ήξερα και περίμενα εκ των προτέρων πως θα δω μια ταινία του τώρα που θα αιχμαλωτίζει το zeitgeist της εποχής μας, θα είναι κάτι πραγματικά σύγχρονο. Όλη η έννοια του liminality (σαν αυτοσκοπός εννοώ, όχι πως δεν έχουν χρησιμοποιηθεί liminal spaces στον τρόμο χρόνια τώρα) είναι τόσο μα τόσο συγκαιρινή που είμαι σίγουρος πως σε κάποια χρόνια θα κοιτάμε πίσω στο Backrooms και θα ανιχνεύουμε καθαρά πολλά στοιχεία (πολιτισμικά και σαν τάσεις του τέχνης του Φανταστικού αλλά και ευρύτερα) των 20ς.
Disclosure Day σημερα και για μενα απο τις χειροτερες ταινιες που θυμαμαι να εχω δει τα τελευταια χρονια. Κακογυρισμενες σκηνες ειδικα δρασης, και ηλιθιοι χαρακτηρες. Στο 1/3 περιπου γυρναω σε μια φιλη διπλα κ σκεφτομασταν το ιδιο πραγμα. Οτι θελαμε πραγματικα να σηκωθουμε να φυγουμε. Υπηρχαν σκηνες που με επιανε μεχρι κ νευρικο γελιο κ κραταγα αναπνοη για να μην ενοχλησω κοσμο. Πολυ λαθος ολο το εγχειρημα κατα την ταπεινη μου αποψη
E καλα οι κριτικοι δεν ειναι και οτι πιο αξιοπιστο γενικα. Πηγα χωρις να ξερω τιποτα και με καλες προθεσεις μιας και ειμαι φαν του προτερου βιου του Spielberg. Ειμασταν 6 ανθρωποι με καλη εμπειρια στον κινηματογραφο και ποικιλια στα γουστα. Οι 5 το βρηκαμε κακιστο και ο ενας μετριο. Δεν λεει απαραιτητα κατι, απλα θελω να σου πω την ατμοσφαιρα που επικρατησε.
Συμφωνώ σε όλα, δεν έχω δει την ταινία, με τη διαφοροποίηση ότι υπάρχουν καλοί κριτικοί εκεί έξω και δη στο ίντερνετ . Φυσικά μπορεί να τους αρέσει η ταινία κ να μην αρέσει σε εμένα κ εσένα κ τούμπαλιν
Βραδιά Obsession εχθές και θυμήθηκα τώρα αυτό το τραγουδάκι των Army of Lovers από τα τρυφερά εφηβικά μας χρόνια.
Φτάνοντας στο σινεμά είμασταν σαν την μύγα μέσα στο γάλα ανάμεσα στα πολλά νέα παιδιά που πήγαν να δουν προς τι όλο το viral της ταινίας. Εν μέρη κατανοητό, το Obsession αφορά κυρίως την Gen Z και τις ανησυχίες της, αλλά θα έλεγα ότι αξίζει και σαν εμπειρία θρίλερ για εμάς τους παλιούς φαν του είδους. Αφήνοντας στην άκρη τις υπερβολές το δίωρο κυλά χωρίς να το καταλάβεις.
Τα tropes του είδους είναι έντονα εδώ, νομίζω ότι ειδικά στα θρίλερ βλέπουμε τις ίδιες δέκα - είκοσί υποθέσεις σε παραλλαγές. Το Obsession μεταφέρει στην ουσία την πλοκή του Monkey’s Paw στην σύγχρονη εποχή, όπου μπορεί κανείς να κανει μια ευχή αλλά η κατάληξη της δεν θα είναι ακριβώς η προσδοκόμενη. Φανταστείτε το Bedazzled του Brendan Fraser αλλά με αψυχολόγητες τσιρίδες κάθε πέντε λεπτά. Αν πας να δεις καθαρά ταινία τρόμου δεν θα καλυφθείς, ο τρόμος εδώ είναι ελάχιστος, κυριαρχεί ωστόσο μια συνεχής ανησυχία , ένα άγχος που υποβόσκει και που μεταδίδεται στον θεατή. Και μια κριντζιά σε ορισμένες σκηνές, που σε κάνει να γελάσεις ενώ δεν βλέπεις κάτι ακριβώς αστείο.
Η πρωταγωνίστρια, η κοπέλα δηλαδή που παίζει την Νikki, θα έλεγα οτι σηκώνει την ταινία στους ώμους της. Η ερμηνεία της, η εσκεμμένη σύγχυση στην διάκριση του θύματος και του θήτη και το ικανοποιητικό τέλος δίνουν το τελικό θετικό πρόσημο στην ταινία.
Δείτε το κατά προτίμηση με το έτερον σας ήμισυ, θα ακολουθήσει στάνταρ κουβεντούλα μετά…
Όταν δεν βαριέμαι θα δω τι λέει και ο Σπίλμπεργκ για να επιβεβαιώσω. Δεν έχω διαβάσει ακομα ούτε review, είχα καταφέρει να μην δω ούτε το trailer. Είχα δει μόνο τις τεράστιες διαφορές στο ποσό αρέσει η ταινία. Τα αστεράκια που έβαζε ο κόσμος και οι κριτικοί.
…ΑΛΛΑ υποψιάζομαι πως πολλοί υποτιμούν τον σκηνοθέτη / δημιουργό.
Θα έλεγα πως η ταινία είναι με ιδιότυπο τρόπο
σαν ένας καθρέφτης.
Επίσης, το τέλος θυμίζει A house of dynamite …πράγμα που αναμφίβολα θα ξενίσει πολλούς.
Είναι ένα ερώτημα ποσο θα αφήσει ο θεατής να τον συνεπάρει. Ο παραμυθάς μας ο Σπίλμπεργκ στην αρχή κάνει τα δικά του με αρκετή επιτυχία,
το θέμα είναι σε πιο σημείο θα αρχίσει ο καθένας να απομακρύνεται από την μαγεία και θα έχει αμφιβολίες.
Υποπτεύομαι πως άνθρωποι που δεν θα το αντιληφθούν… Όσο περισσότερο facts and logic, κατά των ψεκ, ψείρες κλπ κλπ είναι τόσο πιθανότερο να χάσουν ας πούμε τον δρόμο τους από νωρίς.
Προφανώς και θα επιστρέφαμε στο σινεμά για ένα ακόμη Toy Story, όμως μπορώ να πω ότι το “5” είναι μακράν το πιο αδύναμο της σειράς. Παρ’ όλο που έχει ένα εξαιρετικό premise (“τι κάνουμε με τα παλιά παιχνίδια σε μία εποχή που η ψυχαγωγία διαμεσολαβείται απ’ τις οθόνες”), δεν το εξερευνά καθόλου ικανοποιητικά. Και εξηγούμαι: Εν τέλει, ούτε οι γονείς, ούτε το παιδί, ούτε το framing της ταινίας ιδιαίτερα παίρνουν κάποια στάση απέναντι στο φαινόμενο “οθόνες”. Ή μάλλον, η ταινία δίνει μία μεσοβέζικη λύση του “η αλλαγή είναι αναπόφευκτη”, χωρίς όμως να εξετάζει τι σημαίνει και σε τι πλαίσιο γίνεται. Αντί να προτείνεται η αλλαγή στη σχέση μεταξύ παιδιών και τεχνολογίας, αλλάζει η συσκευή, δηλαδή μετανοεί η “κακιά” Lilypad, η οποία όμως δεν έφταιγε για το cyber-bullying. Δηλαδή, το πρόβλημα που βρίσκει η ταινία στην τεχνολογία (ο εξοστρακισμός απ’ την παρέα), δεν είναι πρόβλημα της τεχνολογίας. Γι’ αυτό δεν αλλάζει τίποτα στην οικογένεια της Bonnie ως προς την τεχνολογία, αλλά μόνο στην πρόσβαση που έχει η μικρή στα μηνύματα. “Κάτσε παίξε στη λιμνούλα με τα βατραχάκια μόνη σου”, της λένε. Ε και μετά απλά βρίσκει φίλη, η οποία επίσης δεν έχει φίλες, ούτε virtual ούτε πραγματικές. Σε ένα άλλο σενάριο που οι συμμαθήτριές της Bonnie δεν ήταν σκατόψυχες, δεν θα άφηνε το Lilypad, γιατί θα έβρισκε όντως τη σύνδεση από εκεί, κι αυτό είναι το μεγάλο μειονέκτημα της ταινίας: αν δεν μπορείς να βρεις τι εξυπηρετεί για ένα παιδί η τεχνολογία σε ένα σύγχρονο πλαίσιο, τότε δεν μπορείς να το κριτικάρεις ουσιαστικά.
Από εκεί και πέρα, η ταινία ήταν ευχάριστη, με διάφορα ωραία αστεία, κάποια καλύτερα από άλλα, προφανώς. Ο Γούντυ λίγο δευτερεύων χαρακτήρας, αλλά οκ, ενώ το όλο Buzz Lightyear arc που απαντάει σε ένα παλιό plothole της σειράς, ήταν έξυπνο και πολύ διασκεδαστικό. Κάποιες λύσεις στην πλοκή φάνηκαν τρομερά διευκολυντικές ή απλοϊκές, και έκανε την ταινία ένα τσικ πιο παιδική απ’ τις προηγούμενες, ενώ 30 drone να πετάνε κρατώντας παιχνίδια που μιλάνε και φιλιούνται για κάποιο λόγο είναι πολύ οκ να συμβαίνει στη μέση του αυτοκινητόδρομου.
Γενικά, είναι απ’ τα λίγα Nostalgia franchises που δεν έχω κανένα πρόβλημα να συνεχίζονται. Ήμασταν δύο τριαντάρηδες σε μία αίθουσα κατάμεστη με γονείς και πεντάχρονα (γονείς κωλόζωα βαριούνταν και έκαναν σκρολ στο κινητό ξργ), αλλά περνάω πάντα καλά με αυτή τη σειρά.
