Στο τέλος από τη βαρεμάρα μου θα πάω να το δω στο θερινό. Τις ψιλοβαριέμαι αυτού του είδους τις ταινίες, αλλά βαριέμαι και να κάθομαι σπίτι. 
2 Likes
Τις μεταφορές Ομήρου στο σινεμά;
Και τις πέντε; 
1 Like
ΟΛΕΣ (δεν έχω παρακολουθήσει καμία)
Ε, όλες αυτές, τύπου “Σπαρτιάτες”, “Τροία” κ.λπ…
Δεν ξέρω τέτοια ταινία, μόνο τα τσουτσέκια του Κασιδιάρη. 300 μήπως; 
2 Likes
Ποιες ειναι οι 5?
THIS IS SPARTA!!!
Ένα νούμερο είπα μωρέ, δεν θυμάμαι πόσες είναι
Σίγουρα λίγες πάντως
Κάτι σκηνοθετών που τελειώνουν σε -οφσκι!
2 Likes
Και αυτό δεν πιάνεται καν, γιατί είναι μίνι σειρά υποτίθεται!
1 Like
Αν είναι φσκι, σειρά ξεσειρά, θα είναι καλό!
Πέρα από την πλάκα τώρα, η Οδύσσεια του Κοντσαλόφσκι, παρότι προφανώς έχει αρκετά προβλήματα, έχει και κάμποσα θετικά στοιχεία. Θα έλεγα δηλαδή ότι από τις ομηρικού περιεχομένου προσπάθειες που έχουν γίνει κατά καιρούς, τουλάχιστον με αγγλοαμερικάνικο καστ, είναι μάλλον η μόνη που κάπως βλέπεται
έντιτ
Διόρθωση, υπάρχει και εκείνη η προπέρσινη Επιστροφή με τον Ρέιφ Φάινς ως Οδυσσέα που επίσης είχε το ενδιαφέρον της
1 Like
Εντάξει, δεν περιμένω να δω πίστη αναπαράσταση του Ομήρου. Απλά στην περίπτωση του Νόλαν είναι σαν να επέλεξε ηθοποιούς που θα κάνουν ντόρο αντί να εστιάσει αλλού.
Για την Ιλιαδα ειναι λιγες ακομα κι αν συμπεριλαβουμε τις μικρου μηκους και τις βουβες απο πριν εναν αιωνα και βαλε. Για την Οδυσσεια, ειναι αρκετες.
Οι πιο σημαντικες μεταφορες παντως ειναι οι εξης:
Τα κατωθι peplum films (λιγοτερο ή περισσοτερο), δηλαδη οσα ειναι ιταλικες παραγωγες (εστω εν μερει) και εστιαζουν στην αρχαιοελληνικη και ρωμαικη ιστορια με πολυ σπαθι και θεατρικο διαλογο.
- Ulysses (1954) με τον Κερκ Νταγκλας και τον Αντονι Κουιν, του Μαριο Καμερινι
- Helen of Troy (1956) του Robert Wise
- Ulysses Against the Son of Hercules (1962) του Μαριο Καγιανο
- The Fury of Achilles (1962) του Μαριο Ριζολαμι
- The Odyssey (1968) με την Ειρηνη Παππα, του Φρανκο Ροσσι (μινισειρα)
Οι μεταφορες στην περιοδο 1995-2010:
- The Odyssey (1997) με τον Αρμαν Ασαντε, του Κοντσαλοφσκι, απο τα αγαπημενα μου (μινισειρα)
- Helen of Troy (2003) με την Σιεννα Γκιλορι, επισης μινισειρα
- Troy (2004) το διασημο μπλοκμπαστερ με τον Μπραντ Πιτ, ταινιαρα
- Odysseus and the Isle of the Mists (2008) του Τερρι Ινγκραμ, καπως low budget
Τα συγχρονα:
- The Return (2024) με τον Feines, πρεπει να το δω καποια στιγμη
- The Odyssey (2026) του Νολαν.
Το ιδιαιτερο:
- Nostos: The Return (1989) του Φρανκο Πιαβολι, απο τις πιο ομορφες ταινιες που εχω δει
1 Like
Λοιπόν αυτό δεν το ξέρω αλλά από τον τίτλο ΚΑΤΙ ΜΟΥ ΛΕΕΙ ότι δεν θα πρέπει να λογαριάζεται ως μεταφορά του ομηρικού έργου στον κινηματογράφο
2 Likes
Καλα, ειστε ασΚετοι απο τεχνη και αφηνετε εκτος τις πιο επικες (pun) ταινιες. Αυτη του 1994 χανει λιγο σε μονταζ, αλλα κερδιζει σε κοστουμια. Και γυρισμενη στην Ελλαδα, ενω ο Νολαν μας θυμηθηκε το 2026.
2 Likes
Οδύσσεια (2026) village ανευ IMAX.
Κλασσικό Νολανικό μπρος-πίσω μνήμη ptsd χρονικό αλλά σε αυτή την περίπτωση χωρίς να χρειάζεται να διαβάσεις αναλύσεις για να δεις αν κατάλαβες το ίδιο με τους άλλους. Ταξίδι επιστροφής με δυνατή horror αισθητική που βοηθάει το γενικότερο αντι-πολεμικό μήνυμα περί φρίκης του πολέμου κλπ.
Καταλαβαίνω πως αυτό είναι μέσες άκρες το συνηθισμένο tempo του Νόλαν αλλά προσωπικά θα ήθελα σε πολλά σημεία να έριχνε λίγο την ταχύτητα. Ένιωσα πως το πήγαινε στο 1,5 speed ενώ θα έπρεπε να είναι στο 1. Σαν να μην έδινε αναπνοές πουθενά, αναπνοές τις οποίες πιστεύω πως χρειαζόταν. Επίσης, λίγο περισσότερη ώρα στις περιπέτειες στη θάλασσα θα την ήθελα. Βέβαια αυτό μπορεί να έγινε και για να μην καταλήξει να είναι 4 ώρες η ταινία.
Δεν τρελάθηκα με την τελική μάχη, παράγινε λίγο νομίζω. Ήταν και μονότονη.
Ο Matt Damon ως Οδυσσέας έκανε τρομερή δουλειά, δεν του το’χα.
Όπως και να’χει… γενικά αξιοπρεπές+ αποτέλεσμα. 8/10.
5 Likes
Μπορεί να μην είδα ακόμα επιστροφή βετεράνου Οδυσσέα από το Ιράκ για να γυρίσει στη φάρμα του, αλλά όταν έχεις τη δυνατότητα να δεις αυτό το έπος, βλέπεις αυτό το έπος, και μετά κάθεσαι σε μια γωνιά να το απορροφήσεις, μιας και τα πόδια σου κόβονται κάθε φορά σαν να είναι η πρώτη φορά. Αιωνιότητα.
3 Likes
πηγα ειδα Οδύσσεια χθες και εγω Imax… Bγηκα απο τον κινηματογράφο με μια ευχάριστη αίσθηση αλλα οσο περναει η ωρα η ταινια γίνεται grow μεσα μου…
Εφαγα τρελο σκάλωμα με το soundtrack το οποιο το θεωρώ πικ!
Αλλα αυτη δραματικότητα στη βαση της μελωδίας που εχουν τα περισσότερα τραγούδια
(Telemachus / Sirens /Menelaus /Odysseus με αγαπημενα μου τα Sirens και Odysseus) μου ειχε κολλήσει και δεν μπορουσα να θυμηθώ απο που μεχρι πριν λιγο.
Οχι??
PS παιζει δυνατα να ξανα παω να την δω και σε μια απλη αίθουσα. Το εχω κανει με το one battle. που την ειχα δει imax και μετα στην μερα κινηματογράφου σε μια απλη και ενω ειχα πει οτι ηταν απλα οκ η εμπειρία της IMAX, καταλαβα ποσο μερα με την νυχτα ειναι…
2 Likes
Πρώτη έξοδος σε θερινό για φέτος και είδαμε τον “Ξένο”, βασισμένο στο βιβλίο του Καμύ. Δεν έχω διαβάσει το βιβλίο, οπότε η ταινία ήταν για μένα η πρώτη επαφή με το έργο. Ο σκηνοθέτης επέλεξε τη μη γραμμική αφήγηση, αφού ξεκινάει από το τέλος περίπου και μετά παρουσιάζει όσα έγιναν. Στο πρώτο μέρος της ταινίας ακολουθούμε τη ζωή του ήρωα, που περιλαμβάνει διάφορες επιμέρους ιστορίες, με βασικότερη την κηδεία της μητέρας του. Στο δεύτερο μισό της ταινίας παρακολουθούμε τον ήρωα να δικάζεται, χωρίς να μιλάμε για μια συνηθισμένη δίκη, αφού δικάζεται για τον ίδιο τον τρόπο που υπάρχει. Τελικά η ταινία σου θέτει πιο πολύ υπαρξιακά ερωτήματα παρά σου δίνει ένα ικανοποιητικό τέλος. Προς το τέλος της βλέπουμε τον ήρωα να εκφράζει τις σκέψεις του και παίρνουμε μία γεύση από το βιβλίο, αν και δεν νομίζω πως μία ταινία μπορεί να αποτυπώσει με απόλυτη λεπτομέρεια ένα βιβλίο. Εάν είχε περισσότερα κομμάτια όπως αυτό το τελευταίο, ίσως η ταινία να με κέρδιζε περισσότερο. Παρόλα αυτά μας έδωσε να καταλάβουμε την ψυχοσύνθεση του ήρωα-αντιήρωα που τον χαρακτήριζε.
Στα θετικά της ταινίας η εξαιρετική - ασπρόμαυρη - φωτογραφία και τα σκηνικά που σε βάζουν στο κλίμα της εποχής.
4 Likes