Είδα την Πέμπτη τις “Αρμονίες Βερκμάιστερ” του Μπέλα Ταρ. Η ταινία μοιάζει με μία τεράστια αλληγορία για την άνοδο και την πτώση του φασισμού στην Ευρώπη. Ποικίλοι συμβολισμοί σε κάνουν να σκεφτείς τι πραγματικά συμβαίνει σ’ αυτή τη μικρή και άχρονη κοινωνία. Πρόκειται για μεταφορά του μυθιστορήματος “Η μελαγχολία της αντίστασης” του Λάσλο Κρασναχορκάι, κάτι που δεν ήξερα για την ταινία. Γυρισμένη με αργά πλάνα, με διάρκεια σχεδόν δυόμισι ώρες, σε κάνει να την παρακολουθείς με αμείωτο ενδιαφέρον. Κάτι που μου χτύπησε από την αρχή είναι πως η ταινία είναι εξ ολοκλήρου ντουμπλαρισμένη, δεν είναι γυρισμένη με φυσικό ήχο. Αυτό ήταν μία επιλογή, από ό,τι διάβασα, του σκηνοθέτη, που είχε πρακτική και καλλιτεχνική σκοπιμότητα.
Κατά τα άλλα, μου έκαναν εντύπωση οι λεπτομέρειες, όπως τα παμπάλαια σπίτια που βρήκαν για σκηνικό, όπως και τα αντικείμενα. Πρέπει να αφιέρωσαν μήνες ολόκληρους για να τα βρουν. Όλα αυτά δημιουργούσαν ένα κλίμα ότι βρισκόμαστε στον 20ό αιώνα, χωρίς κάποιο συγκεκριμένο χρονικό του σημείο, αφού είδαμε τόσο παλιακά πράγματα, δεκαετίας '50 και '60, όσο και μία τηλεόραση με βίντεο σε μία σκηνή.
Σκόρπιες σκέψεις για την Οδύσσεια (spoiler γιατί σεβόμαστε όσους θέλουν tabula rasa εμπειρία).
TLDR; Χαίρομαι που αγαπημένες σκηνές της παιδικής μου ηλικίας και της κουλτούρας μας αποτυπώθηκαν με έπικ, Χολιγουντιανό τρόπο στη μεγάλη οθόνη, όμως η ταινία μικραίνει μέσα μου όσο περνάνε οι μέρες, και νομίζω αποτελεί κυρίως αφορμή και μερική οπτική συνοδεία για να ξαναδιαβάσει κανείς και να ασχοληθεί με τον Όμηρο.
Οπτικά:
• έπικ, ωραίες εικόνες ως επί το πλείστον (αναμενόμενο με 250m budget)
• φοβερή μουντίλα στα χρώματα, ξενερωτικό, φτάνει ρε Χόλιγουντ με αυτό πραγματικά
• μεγαλύτερη απ’ ότι περίμενα ιστορική ανακρίβεια στο setting, ειδικά πανοπλίες, αλλά και σε κτίρια
• IMAX εμπειρία οκ, πολύ καλή όπως πάντα, αλλά τόσος ντόρος γιατί; Δεν την είδα σε true 70mm IMAX γιατί στην Ευρώπη είδα έχει μόνο σε Λονδίνο, Μάντσεστερ, Βρυξέλλες και Πράγα. Πολύ μάρκετινγκ θεωρώ, και ψιλοτζάμπα λόγω της έλλειψης διαθεσιμότητας, τουλάχιστον στην Ευρώπη. BTW οι Dolby Atmos αίθουσες θεωρώ έχουν και καλύτερο ήχο και πραγματικά μαύρα. Στην IMAX τα μαύρα είναι γκρι, και ειδική η σκηνή με τον Πολύφημο μας έβγαλε τα μάτια.
Ερμηνείες:
• Μετριότητα.
• Ματ Ντέιμον συναίσθημα μηδέν, πολύ κακός, άψυχος Οδυσσέας imo.
• Ζεντάγια απαράδεκτη, ήρθε απ’ το πλατό του Dune πιο δίπλα να μας πει καλησπέρα
• Χόλαντ, Πάτινσον, Σαρλίζ έπαιζαν νομίζω τους εαυτούς τους. Αν και στον Χόλαντ ταίριαζε λίγο γιατί ο Τηλέμαχος είναι και στο έπος ψιλοκακομαθημένο παιδάκι που “μεγαλώνει” μέσα στο έργο.
• Μενέλαος χάλια, χάλια.
• Ανν Χάθαγουέι θεωρώ έκανε καλή προσπάθεια
• Κίρκη ήταν φοβερή αν και λίγο forgettable face δυστυχώς.
Ουσία:
• Το all-star cast θεωρώ αφαιρεί πολύ από την ταινία. Εξηγώ: η επιλογή ηθοποιών δεν είναι ουσιαστικό κομμάτι της τέχνης του κινηματογράφου, παρόμοια με τα χρώματα που επιλέγει ένας ζωγράφου ή τα όργανα/παραγωγή ενός μουσικού. Το ότι διάλεξε, χωρίς απαραίτητα να εξυπηρετούν τον ρόλο, όλους τους σελέμπριτυ, πιστεύω δυσκολεύει το κοινό να δει τους ήρωες που παίζουν και μειώνει την ταινία και το immersion.
• Ταυτόχρονα, θα υπήρχε καλύτερο immersion αν δεν ήταν τόσο καθημερινός και καθημερινά αμερικάνικος ο λόγος. Το κείμενο του σεναρίου, θα μπορούσε να είναι πιο ποιητικό/επικό. Η ατάκα “10 years on this fucking beach” έγινε viral και είναι απλά η κορυφή του παγόβουνου σε μια σκόπιμη επιλογή οι ήρωες να μιλάνε καθημερινά και αμερικάνικα.
• Επίσης από άποψη immersion η ατάκα “Our Bronze Age is collapsing” με έστειλε για βρούβες. Το “Bronze Age collapse” είναι ένα ιστορικό φαινόμενο που σαν θεωρία αναπτύχθηκε πολύ πρόσφατα, προσπαθώντας να ερμηνεύσει την ταυτόχρονη παρακμή σε σημείο αφανισμού των μεγάλων πολιτισμών της εποχής του Χαλκού. Έλληνες, Αιγύπτιοι, Χεταίοι, Καναανίτες, Βαβυλώνιοι, Ασσύρριοι κ.λπ. αντιμετώπισαν δύο τεράστια προβλήματα: ξηρασία που οδήγησε σε λοιμό και συνεχείς εισβολές από νομαδικούς λαούς της θάλασσας (the sea peoples). Δεν μπορεί ένας τότε σύγχρονος άνθρωπος να χρησιμοποιεί αυτόν τον όρο, όση ποιητική αδεία κι αν θέλουμε να δώσουμε. Με έβγαλε εντελώς εκτός κλίματος.
• Παράλληλα με το από πάνω σχόλιο, υπάρχει συνεχής αναφορά στους λαούς της θάλασσας, σχεδόν υπερβολική άρα μάλλον έγινε σκόπιμα. Αυτό με εντυπωσίασε θετικά. Όταν το πλήρωμα του Οδυσσέα καίει το ελληνικό χωριό και ο χωρικός του λέει στα ελληνικά νομίζαμε είστε άνθρωποι της θάλασσας, σκίρτησα. Είναι μεγάλη ιστορική ακρίβεια και γαμάτο που το έβαλε ο Νόλαν. Τα θρυλικά ονόματα των μυστηριωδών λαών της θάλασσας που έχουν βρεθεί κυρίως σε αιγυπτιακές πηγές, φανερώνουν ότι μάλλον υπήρχαν ελληνικά φύλα. Denyen, Eqwesh, Karkisha, Lukka, Peleset, Shekelesh, Sherden, Teresh, Tjekker, Weshesh. Ποια μπορεί να ακούγονται οικεία και ελληνικά; 1…2…3… Denyen-> Δαναοί και Ekwesh-> Αχαιοί. Και άλλοι λαοί προέρχονταν λογικά από τη Μεσόγειο, Κρήτη, Σαρδηνία κ.ο.κ. και είναι ένα φοβερά μυστηριώδες και γοητευτικό κεφάλαιο της ιστορίας. Άρα Κρίστοφερ σκόπιμα ήθελες να αναδείξεις την ιστορική αυτή διάσταση και μπράβο σου.
• Παράλληλα με τα άλλα δύο σχόλια, στο ιστορικό κομμάτι, υπάρχει και σίγουρα μια πολύ θετική διάσταση. Όχι μόνο η επιφανειακή διάσταση, πως ναι ο Τρωικός πόλεμος έγινε για συμφέροντα και όχι για κάποια γυναίκα. Οι ιστορικοί επίσης θεωρούν απίθανο να έγινε ΕΝΑΣ τεράστιος πόλεμος την εποχή, αλλά μακροχρόνιες, μικρές συρράξεις, καθώς και τα βασίλεια της εποχής δεν είχαν τέτοια συγκρότηση και ομοιομορφία/συνεργασία μεταξύ τους. Αλλά η πιο ουσιαστική και ιστορικά ακριβής διάσταση της «κρίσης» του πολιτισμού και της -δυστυχώς- αναλλοίωτης φθοράς του πολέμου. Με την επιμονή στις τύψεις του Οδυσσέα για την υπερβολική βία κατά την καταστροφή της Τροίας, με την αναφορά στους λαούς της θάλασσας από ένα απλό νησιωτικό χωριό κάπου στο Αιγαίο, μέχρι και την επιστροφή των βασιλιάδων στα σπίτια τους όπου βρίσκουν ένα διοικητικό και συναισθηματικό χάος -Οδυσσέας γυρνάει σε ένα power vacuum, Αγαμέμνονας, ο μεγαλύτερος βασιλιάς της εποχής του Χαλκού δολοφονείται από τη γυναίκα του, Μενέλαος επιστρέφει επίσης σε παρακμή- πιστεύω αποδόθηκε και από την ταινία όσο μπορούσε μία από τις ουσιαστικές διαστάσεις του έργου και η «απάντηση» στην Ιλιάδα.
• Επίσης τα πήγε γενικά καλά στο να αποδώσει τον Οδυσσέα σχετικά πιστά. Όχι ως ήρωα, αλλά άνθρωπο, με λάθη, τύψεις, εγωισμό. Βέβαια παρέλειψε ένα μεγάλο μέρος του ταξιδιού του, που έτρωγε, έπινε και γαμούσε για χρόνια την Καλυψώ και την Κίρκη, ενώ η Πηνελόπη έραβε και ξήλωνε. Με την Καλυψώ είχε μια δικαιολογία έστω, τον λωτό.
Από αφαιρέσεις που δεν μου άρεσαν:
• Κρίμα που αφαίρεσε την συνάντηση του Οδυσσέα με τη μητέρα του στον Άδη. Συγκλονιστική σκηνή στο έπος, ακόμα θυμάμαι την κυρία Σμυρνή στο σχολείο να δακρύζει όταν μας μιλούσε για αυτό στο Γυμνάσιο (κυρία Σμυρνή να είστε καλά όπου και να’ στε, μου μεταδώσατε το πάθος σας για την ιστορία και λογοτεχνία).
• Όπως επίσης και στην σκηνή με τον Πολύφημο που δεν αναφέρεται το τέχνασμα του «κανένας». Όχι για τίποτα άλλο, αλλά κυρίως γιατί κάθε μία από αυτές τις σκηνές περιέχει τεράστιο συμβολισμό, και αυτή αναδεικνύει το πως ο «πολυμήχανος» ήρωας κερδίζει με το μυαλό, και όχι με τη βία.
• Οι Σειρήνες επίσης, πολύ λειψή σκηνή. Δεν της έδωσε καν πολύ χρόνο. Πάρε το ρίσκο και γράψε ένα τραγούδι ρε. Αναμετρήσου με τον Όμηρο. Όπως και με την ατομική βόμβα στο Όπενχαιμερ, επιλέχτηκε η ησυχία.
• Επίσης γιατί τελειώνει σαν το lotr με τα safe havens? Θυμόμουν ότι η Οδύσσεια δεν τελειώνει με το να φεύγει, και όντως έτσι είναι, αλλά σε ένα χαμένο έργο διαβάζω την Τηλεγονία, όντως φεύγει και δολοφονείται αργότερα από τον γιο του με την Καλυψώ. Λίγο αχρείαστο τέλος και μπερδευτικό, ειδικά για πιο επιφανειακούς θεατές.
• Αδιαφορώ πλήρως για το χρώμα της ωραίας Ελένης ή τους μαύρους, Ασιάτες και τρανς ηθοποιούς. Η ενέργεια μου καλύτερα να χρησιμοποιηθεί αλλού από τους ηλίθους και πλέον ντεμοντέ culture wars της Αμερικής. Ή απλά βαριέμαι να σχολιάσω τώρα τέλος πάντων.
• Τέλος, γενικά πιστεύω ότι ο Νόλαν στόχευε 100% στο ευρύ, mainstream κοινό. Τα λέμε εκ των υστέρων, όμως ίσως μια ταινία για ένα αρχαίο ελληνικό έπος με άγνωστους ηθοποιούς και χωρίς woke drama να μην γινόταν τόσο φαινόμενο. Και από αυτήν την έννοια το πέτυχε: στην παρέα μου ήταν ένας Ολλανδός που δεν ήξερε τίποτα για το έργο, σχεδόν απολύτως τίποτα (ολλανδικά σχολεία ξυπνήστε γτχς). Όμως του άρεσε και λέει θέλει να κάτσει να ασχοληθεί. Why not θα πω εγώ;
Άρα έχουμε καλό και κακό Χόλιγουντ μαζί, επικούρα, debates για κουλτούρα και αρχαιότητα, ωραίες αφορμές να συζητήσουμε για πραγματική ιστορία και για λογοτεχνία, count me in. Συνολικό πρόσημο θετικό, funnily enough όχι για την ταινία per se, αλλά για το όσα προκαλεί culturally η ταινία.
Spoiler fail 
Συμφωνώ απόλυτα φίλε μου.
Btw εμένα μου φαίνεται λίγο αστείο να μιλάμε για σπόιλερς όταν αναφερόμαστε στην Οδύσσεια, από την άλλη βέβαια υπάρχει κι αυτό που είπες με τον Ολλανδό (που με έκανε να θάψω τη μούρη στην παλάμη) και ποιος ξέρει αν υπάρχουν κι εδώ τέτοιες περιπτώσεις, οπότε σεβαστό να κρυφτούν τα πάντα.
“Όταν το πλήρωμα του Οδυσσέα καίει το ελληνικό χωριό και ο χωρικός του λέει στα ελληνικά νομίζαμε είστε άνθρωποι της θάλασσας, σκίρτησα.”
Αυτη την σκηνη την ειδα γιατι εχω εναν φιλο που μας τα χει πρηξει για το ποσο ανθελληνικη ειναι η ταινια. Μου την εδειξε γιατι ο χωρικος μιλαει σε ελληνικα και ο Οδυσσεας χρειαζεται μεταφραση. Δεν ξερω αν φταιει οτι μου δειξε το αποσπασμα απο πειρατικο, δεν προσεξα και πολυ την σκηνη γιατι μονιμως τσακωνομαι με αυτο τον φιλο γιατι τον θεωρω μεγα ψεκα, αλλα η αληθεια ειναι οτι αν οντως ειναι ετσι γυρισμενη ειναι δυνατο fail. Την ανεφερες και το θυμηθηκα.
Spoiler
Έτσι είναι γυρισμένη, την έχω βρει. Μιλάει ο χωρικός στα ελληνικά και μεταφράζει ο άλλος στα αγγλικά για να καταλάβει ο Οδυσσέας.
Όχι απλά fail, πιο fail είσαι σε ένα στούντιο της Τσινετσιτά στα 60ς και γυρίζεις ταινία peplum “βασισμένη” στην ελληνική μυθολογία 
Είναι αρκετά fail από αυτό το πρίσμα. Βέβαια, ιστορικά, ξέρουμε ότι οι λαοί της περιοχής συνεννοούνταν (είχαν και πολύ εμπόριο μεταξύ τους) αλλά δεν μιλούσαν απαραίτητα την ίδια γλώσσα. Έλληνες και Τρώες νομίζω ιστορικά θεωρείται ότι μιλούσαν άλλη γλώσσα (!). Οπότε είναι πολύ πιθανό σε ένα άκυρο νησί στο Αιγαίο να βρήκαν έναν λαό που να μιλάει άλλη γλώσσα από ελληνικά. Αν και… αυτά που μίλησαν στην ταινία ήταν… ελληνικά 
Spoiler
Στο μεταξύ λέει ο χωρικός στα ελληνικά, “νομίζαμε ότι ήσασταν άνθρωποι της θάλασσας” και μετά τη μετάφραση λέει στα αγγλικά ο άλλος του Οδυσσέα “όχι, Έλληνες είμαστε, από την Ιθάκη”
Βάλτε spoilers βρε ΓΑΜΗΜΕΝΟΙ
ωραίες οι καρδούλες - spoiler tags δεν βλέπω όμως και θα γαμηθεί καμιά παναγία μεσημεριάτικα 
Ωραια η ταινια, πολυ καλυ απεικονιση κατι που γενικως θεωρειται unfilmable και γενικως ωραιοτατη μεταφορα για συγχρονα κοινα.
Διαφωνω για τα παραπονα στις προφορες και το διαλογο. Αλληγορικο παραμυθι ηταν που διαδιδοταν απο στομα σε στομα για εκατονταδες χρονια μεχρι να γραφτει καπου. Πιστεουμε οτι δεν υπηρχαν αλλοιωσεις στη γλωσσα απο εκδοχη σε εκδοχη; Αυτη ηταν η εκδοχη του Νολαν στο 2026. Μαρεσε.
Ελαφρυ σποιλερ
Summary
Αμεσως μετα την προβολη, το δικο μου παραπονο ειχε να κανει λιγο με τις υποτιθεμενες επικινδυντες αναγνωσεις που μπορει να εκαναν τιποτα πιο “παλαιομοδιτες”, σε φαση οτι μπορει να δικαιολογει το οτι “ο αντρας πρεπει να κανει το ταξιδι του, πρεπει να κανει τη φαση του μεχρι να καταλαβει οτι πρεπει να γυρισει σπιτι”. Δεν εχω δει κανεναν να το συζηταει αυτο, οποτε μαλλον δικια μου προχειρη αναγνωση ηταν και σαν τη σκεφτομαι τρεις μερες τωρα την ταινια, δεν ξαναπαει προς τα εκει το μυαλο μου.
Σε γενικες γραμμες, η επιλογη του Νολαν να εξετασει και να προβαλει τα ρηγκρετς του Οδυσσεα - οτι εγω ξεκινησα την παρακμη του πολιτισμου με τις πραξεις μου στην Τροια - μου αρεσε επισης σαν μοντερνα αναγνωση του επους, μιας και δεν ηταν κατι που να θυμαμαι απο το Γυμνασιο. Ναι η υβρις, ναι η νεμεσις, αλλα αυτα ειχαν περισσοτερο να κανουν με τους θεους που προκαλουσε και οχι τοσο με την Τροια (ισως να μη θυμαμαι καλα κιολας, εχουν περασει αλλωστε εβδομηντατεσσερα χρονια).
That being said, καπου στη ροη των γεγονοτων τα παραπανω δεν κολλανε ιδιαιτερα. Σε φλασμπακ στο τελος μας δειχνει το χαος στην Τροια που εσφαζαν γυναικοπαιδα αβερτα, αλλα σαν να αργησε το PTSD να τον ακουμπησει. Υποθετω το high του πολεμου (και το γεγονος οτι η ιδεα σου εφερε τον δεκαετη πολεμο στο τελος του, ισως θολωνει λιγο την πραγματικη διασταση του τραυματος που βιωσε).
Η αφαιρεση του “Κανενας” επισης με εξεπληξε, αλλα στην τελικη δεν αλλαζε ιδιαιτερως κατι στην πλοκη, ειχαμε ηδη κανει establish οτι ειναι πολυμηχανος.
Ακραια χορρορ σκηνικα σε ταινια νολαν με την Κιρκη και τον Πολυφημο, πολυ δυνατα και επισης επικη κινηματογραφηση με τους Λαιστρυγονες.
Επισης μου αρεσε παρα πολυ η καρικατουριστικη απεικονιση του Αγαμεμνονα. Βγαλμενη απο μυθο πραγματικα. Και ποιος; Ο ΜΠΕΝΙ ΣΑΦΤΙ ρε παιδια
Σεναριακη ευκολια να μην μας πει λιανα για το κερατο που εριχνε στην Πηνελοπη, αλλα Νολαν εισαι, τα flaws του ήρωά σου δε θα ειναι ποτε σαρκικα.
Αυτα, το ξαναεβλεπα ευχαριστα
Σχολίασα σχεδόν αμέσως αφού την είδα οπότε μπορεί να βιάστηκα να βάλω πολύ θετικό πρόσημο. Σίγουρα επηρεάστηκα και από την φιλελε παρέα στην οποία ήμουν, οι οποίοι μιλούσαν για αριστούργημα και το πήγα μόνο ένα τσικ παρακάτω δηλαδή: 8/10.
Όσο την άφησα να κάτσει τόσο ξέφτησε μέσα μου π.χ. ο Οδυσσέας (και γενικότερα η ταινία) είναι περισσότερο ρηχός απ’οσο θα ήθελα (ξύλο και ptsd …και η Νολανική ταχύτητα όπως προ-έγραψα δεν βοηθάει τα πράγματα), τα ταξίδια είχαν και αυτά τις σοβαρές ελλείψεις τους. Το είχα γράψει αλλά είναι σοβαρότερες απ’οτι έγραψα αρχικά.
Απ’την άλλη μεριά το κομμάτι με την Κίρκη είναι πάρα πολύ όμορφα δοσμένο και έχει μείνει μαζί μου.
Τώρα εντάξει κάτι μικρό-παραφονίες εδώ και εκεί δεν με ένοιαξαν τόσο.
Επίσης και αυτό με τα IMAX αφού έμαθα πόσες IMAX 70mm υπάρχουν σε όλο τον κόσμο ξενέρωσα. Μεγάλη ελιτιστική μαλακία του Νόλαν.
Όσων αφορά τα culture Wars… ηλίθιους ναι αλλά δεν ξέρω γιατί τους λες ντεμοντε. Νομίζω πως από εκεί που έμοιαζαν ως κάτι παροδικό έχουν μάλλον εδραιωθεί ως ένα από τα κύρια πολιτικά συστατικά σε όλη τη Δύση.
Αλλά μάλλον αυτό είναι το σημαντικότερο:
ωραίες αφορμές να συζητήσουμε για πραγματική ιστορία και για λογοτεχνία, count me in. Συνολικό πρόσημο θετικό, funnily enough όχι για την ταινία per se, αλλά για το όσα προκαλεί culturally η ταινία.
Οι συζητήσεις για τα όρια της καλλιτεχνικής ελευθερίας και η αναβίωση της συζήτησης, ενδιαφέροντος για έργα του παρελθόντος κλπ έχουν αρκετή αξία από μόνα τους.
Για την φαση με
Summary
τον Κανενα, ο Νολαν ειπε οτι το δοκιμασανε αλλα δεν τους εβγαινε καθολου φυσικα ο διαλογος με το λογοπαιγνιο σε μοντερνα Αγγλικα οποτε το αφησανε στην ακρη. Δεν νομιζω οτι αλλαζει το νοημα ιδιαιτερα, παλι μεσω της εξυπναδας του Οδυσσεα γλιτωνουν.
Εμενα η ταινια μου αρεσε παρα πολυ και θεωρω οτι ηταν πολυ πιστη στο νοημα του εργου που για εμενα ειναι απειρως πιο σημαντικο απο τα κουστουμια. Επισης η πανοπλια του Αγαμεμνωνα σορυ αλλα γαμαει, και βασικα μαλλον ο Αγαμεμνωνας ειναι ενα projection της δυναμης και του δεους που εβγαζε σαν φιγουρα στον Οδυσσεα (μεσα απο τις αναμνησεις του τον βλεπουμε), μια απροσωπη μορφη απολυτης εξουσιας (δεν ειναι τυχαιο που δεν δειχνει ποτε το προσωπο του) στην οποια οφειλει απολυτη υποταγη και την φοβαται απεριοριστα. Για εμενα δουλευει 100%.
Πάντως
η ιδέα ότι ο Αγαμέμνων είναι μια απροσπέλαστη φιγούρα που προκαλεί δέος στους γύρω του δεν υπάρχει στον Όμηρο. Διαβάστε (ή ξαναδιαβάστε) την Ιλιάδα ειδικά και θα πάθετε την πλάκα σας με το κράξιμο που τρώει. Και όχι μόνο από τον Αχιλλέα, που ως γνωστόν ( ; ) η διαμάχη τους παραλίγο να φέρει την ολική καταστροφή του στρατού των Αχαιών, αλλά και από άλλους αρχηγούς/βασιλιάδες. Ω ναι, και από τον Οδυσσέα.
Από την άλλη υποθέτω ότι δεν έχουμε όλοι ενιαίο κριτήριο. Εγώ θέλω (κάποτε) να δω μια μεταφορά που να είναι πιστή στον Όμηρο. Όχι στο περίπου, π-ι-σ-τ-ή (θα με ρωτήσει κανείς, “γιατί είναι τόσο σημαντικό; Ερμηνείες” μπλαμπλαμπλά, και θα αντιρωτήσω, “στον Σαίξπηρ δηλαδή γιατί δεν τολμάνε να αλλάξουν ούτε σημείο στίξης;”).
Οι περισσότεροι φαντάζομαι θέλουν απλά να δουν μια διασκεδαστική ιστορία για το τέλος του Τρωικού Πολέμου και την επιστροφή του Οδυσσέα στην Ιθάκη. Που καταχρηστικά το λέμε αυτό “Οδύσσεια”.
Δεν οφειλει ομως ο Νολαν να κανει κατι τετοιο επειδη εσυ το θες, καταλαβαινεις πως το λεω.
Επισης κατα την γνωμη μου το αν ειναι κατι πιστο ειναι θεμα οπτικης, που εστιαζει ο καθενας. Για εμενα μια χαρα πιστο ειναι και αν ειχε ακριβεις πανοπλιες απο την εποχη του Χαλκου μπορει να μου φαινοταν και χειροτερο. Λες και ο Ομηρος που εγραφε οτι ειχε ακουσει απο προφορικη παραδοση για μυθους 500 χρονια πριν την εποχη του, ειχε στο μυαλο του ακριβεις πανοπλιες και κουρεματα της εποχης του Χαλκου. Νομιζω ψειριζουμε την μαιμου, αλλα οκ, προσωπικο ειναι αυτο, οπως εγραψα πιο πανω.
Επισης δεν αλλαζουν σημειο στιξης στον Σαιξπηρ? Απο που και ως που? 800 διασκευες εργων του εχουν γινει ρε συ.
Ανακοινώθηκε πάντως τηλεοπτική μεταφορά της Οδύσσειας, διά χειρός Karl Gajdusek (showrunner της 1ης σεζόν του Stranger Things μεταξύ άλλων).
Δεν ξέρω πόσο πιστοί θα μείνουν στο πρωτότυπο υλικό, ελπίζω (αν τους πάει καλά) να βγάλουν και την Ιλιάδα (αν και το Troy: Fall of a City πριν μερικά χρόνια στο Netflix είναι κάτι παραπάνω από αξιοπρεπές).
Ontopic, αύριο βράδυ θα έχω την πρώτη επαφή με την ταινία!
Ναι, προφανώς. Γι’ αυτό είπα “κάποτε” (που δεν πιστεύω ότι θα γίνει ποτέ btw αλλά τέλος πάντων). Σε κάθε περίπτωση, οι liberties που παίρνει ένας σκηνοθέτης σε ένα κλασικό έργο θα υπόκεινται σε κριτική. Σε άλλους θα αρέσουν, σε άλλους όχι, άλλους δεν θα τους πολυνοιάζει.
Για μένα τουλάχιστον δεν τίθεται θέμα πανοπλιών και γενικώς look (μάλιστα απ’ όσο έχω δει μέχρι τώρα οι πανοπλίες μού φαίνονται πολύ ωραίες), η πιστότητα έχει να κάνει με το πνεύμα του έργου και όχι με τις λεπτομέρειες.
Δεν αναφέρομαι φυσικά σε ταινίες ή σειρές που είναι ρητά “διασκευές” υπό την έννοια ότι απλά εμπνέονται από το σαιξπηρικό έργο για να πει ο τάδε δημιουργός κατά βάση τη δική του ιστορία, αλλά στις δεκάδες (αν όχι εκατοντάδες, δεν το 'χω ψάξει κιόλας) ακριβείς μεταφορές, με το σαιξπηρικό κείμενο αυτούσιο ή σχεδόν αυτούσιο κ.λπ. Και σχεδόν πάντα γίνεται λόγος απλά για σεβασμό στο πρωτότυπο. Εκεί βέβαια φαίνεται και η αντίληψη Βρετανών, Αμερικάνων κ.λπ. για το τι εστί σεβασμός όταν μιλάμε για τη Χ και την Ψ περίπτωση. Και προφανώς δεν το λέω αυτό σε καμία περίπτωση από μια σκοπιά “οι ανθέλληνες του Χόλιγουντ θέλουν να καταστρέψουν τον πολιτισμό μας”.
Τρελή μούφα
Obsession (spoiler free άποψη)
Είδαμε λοιπόν την άλλη ταινία τρόμου που φέτος, μαζί με τα Backrooms, απειλεί τη βιομηχανία του σινεμά τρόμου, ενώ υπόσχεται ταυτόχρονα να της δώσει νέα πνοή. Γυρισμένη από τον YouTuber Curry Barker, με μπάτζετ μόλις 750 χιλιάδες (ως τώρα έχει αποφέρει μισό δις), το ελληνιστί “Εμμονή” είναι ένα καλογραμμένο διαμαντάκι τρόμου. Η δύναμη της πλοκής είναι ότι έχει πολύ βασικά συστατικά: τέσσερις φίλοι, ένα friendzone, μία δόση υπερφυσικού. Όταν ο Μπερ σπάει ένα κλαδάκι από μαγαζί με χαϊμαλιά και μαγικά ξόρκια, που του υπόσχεται την πραγματοποίηση μίας ευχής, ο κόσμος του αλλάζει συθέμελα, αφού το crush του, η Νίκι, τον ερωτεύεται παράφορα.
Αυτό που μου άρεσε στην ταινία είναι ότι ποντάρει στην ένταση, κι ενώ έχει jumpscares, δεν νιώθεις ποτέ ότι σε ξεγελάει για να εκβιάσει την αντίδραση. Τα comic relief που έχει μου φάνηκαν μαεστρικά τοποθετημένα, κι ίσως επειδή πολλά απ’ αυτά δεν ήταν εσκεμμένα. Ο Barker λέει ότι στα screenings που κάνανε δεν περίμενε τέτοιες αντιδράσεις, οπότε μιλάμε για δυνατές σκηνές σουρεαλισμού και αμηχανίας που σε οδηγούν στο να γελάσεις για εκτόνωση. Η προσοχή στο σενάριο βρίσκεται σε μικρά πραγματάκια όπως το foreshadowing με τη γάτα ότι κι ο Μπερ θα πεθάνει με χάπια, οι διάφορες αναφορές σε τζίνι (η ερώτηση στο game night στο bar, το “GenieLM” chatbot που χρησιμοποιεί ο Μπερ) που κλείνουν το μάτι στον κανόνα των τζίνι ότι δεν μπορείς να κάνεις κάποιον να σε ερωτευτεί, ή η ιστορία της Νίκι γύρω απ’ τα αδέρφια Χάνσελ και Γκρέτελ, που παραπέμπει στην αδελφική αγάπη που είχε για τον Μπερ, και μία αρκετά γραμμική εξέλιξη της πλοκής που απλά άφηνε τα πράγματα να ξετυλιχθούν, χωρίς να το κουράζει. Η αποφυγή lore (σ’ αντίθεση με τα Backrooms), μου φάνηκε πολύ σωστή ιδέα. Κάπου κάπου ένιωσα ότι αισθητικά επικοινωνούσε και με το Weapons, βέβαια, αλλά that’s just me.
Θα ήθελα να πάω σ’ ένα rant γύρω απ’ την κουλτούρα των incel, την αντικειμενοποιητική στάση της σύγχρονης αντίληψης του “ιδιοκτησιακού” έρωτα, το double entandre της του posession ως “κτήση” και ως “δαιμονισμό”, και της εμμονής τόσο για την Νίκι όσο και για τον Μπερ, αλλά θα έρθει ο @Ktn και θα μου πει πάλι “it’s just a talking dog”.
All in all, φανταστικό horror, απλό και to the point, με πολλές ανατριχιαστικές στιγμές που θα σε κρατήσουν σε αγωνία με τη σκέψη “τι στον πούτσο συμβαίνει τώρα”, και που παράλληλα έχει μεγαλύτερο βάθος απ’ όσο δείχνει.