Μαρεσε πολυ η Οδυσσεια και με καθηλωσε 3 ωρες ασαλιωτα.
Ναι οκ ακουω τα θεματα με τη σκηνη των Ελληνικων, τον Κανενα …κλπ και εμενα θα μου αρεσε να εβλεπα καποια σκηνικα που εχουμε στο μυαλο μας απο τον κλασσικο μυθο, αλλα ΚΛΑΙΝ.
Περασα τελεια, μουσικη/ηχος ΤΣΙΜΕΝΤΟ και παραλληλα μοντερνο.
Αυτα που φοβομουν οτι θα με ξενερωσουν, τελικα τα προσπερασα και το απολαυσα.
Περιμενα δλδ το κλασσικο καστ των υπολοιπων 85% ταινιων που παιζουν , να με ενοχλουσε αλλα τελικα καθολου και επαιξαν και πολυ καλα (η Μια Γκοθ μονο μου φανηκε πολυ αγκουρι και 2η).
Τα χρωματα και η απουσια lore specific πανοπλιων και καραβιων ξερω γω… ΚΛΑΙΝ.
Ο μονολογος στο τελος ολα τα λεφτα, πολυ καλο build up ολη η ταινια.
Πατε ΙΜΑΧ, σειρα G ποπα.
11 Likes
Ήθελα να δω αρμονίες του Βερκμειστερ αλλά την πρώτη μέρα που μπορούσα είχε φύγει από τα Βόρεια. Κάπως έτσι είδα το “Γυναίκες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης” του Αλμοδόβαρ.
“Κωμωδία” είπαν πως είναι αλλά δεν μπορώ να πω πως γέλασα. Όμως έχει κάτι το ωραία πηγαίο, τοπικό γειτονιάς και ανάλαφρο 80s μέσα του. Χωρίς να χρειάζεται ιστορίες μέσα σε ιστορίες κλπ μπερδέματα που είχε π.χ. στο για’μενα απλά συμπαθητικό φετινό <<πικρές γιορτές>>.
Ανάλαφρο και ωραίο, ο,τι πρέπει για καλοκαιράκι. Μικρό κι’ολας σε διάρκεια, σφινάκι.
ΟΔΥΣΣΕΙΑ
Περί Οδύσσειας ο λόγος, λοιπόν, το πιο πολυσυζητημένο 6.5/10 των τελευταίων χρόνων. Νολανική περιπέτεια με μπρος πίσω, που δυστυχώς
μας έπρηξε στα flashback και πολλές φορές μου ήρθε απ’ τα cinemasins η ατάκα, “previously, on the same movie”. Το θέμα μου με την ταινία έχει να κάνει με αμφίβολες καλλιτεχνικές επιλογές, κι όσο περνάει η ώρα, τόσο περισσότερο σκέφτομαι ότι είναι το αποτέλεσμα πολλών διαφορετικών απαιτήσεων για το τελικό προϊόν. Δεν ξέρω τι όραμα είχε ο Νόλαν, ωστόσο νιώθω ότι μπλέκεται ένα έπος με όλο τον βαρύγδουπο διάλογο, ένα blockbuster παλιάς κοπής με επικές μάχες, λίγο USA army movie (“You lucky bastard” x2 γιατί απλά είναι ΤΟΣΟ καλή ατάκα), και λίγο john wick (βλ, Μνηστηροφονία). Έχεις έτσι απ’ τη μία τελείως καλλιτεχνικές ματιές στο έργο, που το κάνουν γεμάτο συμβολισμούς, βλ. Αγαμέμνονα/Darth Vader, αλλά σχεδόν σαν σκιάχτρο ακίνητο καθώς οι Αχαιοί εισβάλλουν στην Τροία, τους Λαιστρυγόνες σαν robocop, τον Δούρειο Ίππο / Αλογάκι της Ferrari (αναρωτιέμαι αν αυτό κλείνει το μάτι στον κανόνα των αγαλμάτων που λένε ότι αν το άλογο είναι στα πίσω πόδια δηλώνει ότι ο αναβάτης σκοτώθηκε στη μάχη), αλλά μετά τίποτε άλλο, αφού οι Σειρήνες ήταν στερεοτυπικά Σειρήνες, ο Πολύφημος στερεοτυπικά “τερατόμορφος” κοκ. Οπότε ο συμβολισμός μοιάζει να έμεινε σε ίχνη, ξεθωριασμένος απ’ τις παρεμβάσεις που θέλησαν κάποια πράγματα πιο στερετοτυπικά και οικεία.
Έπειτα, έχεις μία ιδιαίτερα ακανόνιστη πιστότητα στο κείμενο, απ’ τη μία είναι big deal ότι χρησιμοποιούν το όνομα “Odysseus” κι όχι “Ulysses”, απ’ την άλλη ακούμε ατάκες του στυλ “the bronze era is over”, που είναι εντελώς χαζές, σαν να ακούς κάποιον να λέει “είμαστε στο 1200 π.Χ”. Έχεις βαρύγδουπο διάλογο, και μετά “10 years on this fucking beach”.
Υποκριτικά, θα έλεγα ότι η Ζαντούγια παρέμενε το πιο αστείο πράγμα στην οθόνη, είχε την εκφραστική ικανότητα μίας βρεγμένης σανίδας. Το ότι κόσμο τον πέταξε εκτός η μαύρη Ελένη, αλλά όχι η ψημένη στον ήλιο, την άμμο, και το αλάτι Καλυψώ που ήταν μία κατάλευκη κι απαστράπτουσα Σαρλίζ Θερόν, με ξεπερνά. Μενέλαος κλασικός αμερικανοκάγκουρας, μέτριος. Ματ Ντέιμον, Αν Χάθαγουει, και Τομ Χόλαντ με ικανοποίησαν, μόνο η Αν ένιωσα ότι έκανε μία υπέρβαση.
Σκηνοθετικά, ρυθμικά, σκηνογραφικά σαφώς άψογη ταινία, με ένα ιδιαίτερο soundtrack που έπεφτε σαν αόρατο πέπλο πάνω στην ταινία (μόνο κρουστά θυμάμαι, δεν μου έμεινε κάποια συγκεκριμένη μελωδία). Η άλωση της Τροίας λίγο κλασικό μοντάζ πλιάτσικου και πολέμου, η φάση με τους μνηστήρες παρατράβηξε σε διάρκεια. Η μόνη σκηνή που ένιωθα ότι ήταν ειλικρινά καλογυρισμένη ήταν η αφήγηση του Μενέλαου μέσα απ’ τον Δούρειο Ίππο.
Οκ, είχε πράγματα να πιαστείς σε επίπεδο μηνύματος, όπως ο μετασχηματισμός του πολυμήχανου από “έξυπνου” σε “πανούργου”, κάνοντας τον Οδυσσέα μία τραγική φιγούρα απώλειας και αλλοτρίωσης μετά τον πόλεμο. Η σκέψη ότι το δηλητηριασμένο δώρο είναι αρχή κατάπτωσης του πολιτισμού πολύ καλή, όμως too on your nose, και με ατάκες “θα ξαναφτιάξουμε τον πολιτισμό μας”, “είμαστε μέρος του πιο πανίσχυρου πολιτισμού”, κοκ, είτε μπήκαν ως non-paper από την Μενδώνη, είτε σήκωσαν έμπνευση απ’ την καλύτερη ταινία του κόσμου.
Οπότε ναι, μία ταινία που πιο πολύ θαυμάζεις για το ρυθμό και τον καταιγισμό εικόνων, τα practical effects (Κίρκη ftw), και το μέγεθος της παραγωγής, παρά για όλα τα υπόλοιπα.
Μέσα σ’ όλα, έκανα και τρελό trip down memory lane, καθώς θυμόμουν 20+ χρόνια μετά αυτό το ΕΠΟΣ της παιδικής μου ηλικίας:
6 Likes
Έβαλα χθες να δω το backrooms. Μετά από λίγα λεπτά δεν το πάλεψα και το έκλεισα. Σταματάει ποτέ να είναι μια ζαλούρα;; Αν είναι να το παλέψω για 5 λεπτά και μετά να σταματάει οκ αλλιώς δεν πειράζει υπάρχουν και άλλες ταινίες.
Οι θεοί γενικά απουσιάζουν και η Ζεντάγια έγινε από Αθηνά απλά η προσωποποίηση των τύψεων του Οδυσσέα. Ο χαρακτήρας της Σαρλίζ Θερόν ως Καλυψώ είναι επίσης ~κενή και παίζει ρόλο χαλαρουϊτα new-age γκουρου που το μόνο που κάνει είναι να τονίζει το ptsd του κεντρικού ήρωα. Βασικά όλα μοιάζουν να γυρίζουν γύρω από το ένα και μόνο κεντρικό θέμα. Το οποίο μπορεί σε ένα επίπεδο να έχει μια αξία (ένα γενικόλογο αντιπολεμικό δεν-ξέρω-τι) αλλά είναι ρηχό ως σύνολο.
Μάλλον έπρεπε να ισορροπήσει ανάμεσα σε πολλά πράγματα και εύκολο δεν είναι. π.χ. ανάμεσα στην οριτζιναλ Οδύσσεια, στα δικά του κολλήματα, στο holywoodιανό υπερθέαμα και τις 3 ώρες χρονικό όριο. Αν το δει κανείς ως καλογυρισμένο χολιγουντιανό μπλοκμπαστερ τα πάει πολύ καλά, αν το σκεφτεί λίγο παραπάνω πάει.
1 Like
Ειδα κ γω Οδυσσεια σημερα κ μ αρεσε πολυ περισσοτερο απο οτι φοβομουνα
5 Likes
Έκλεισα ρε σατανάδες να τη δω σε 2 εβδομάδες.
Πάω με χαμηλές προσδοκίες. Θα σας πω εντυπώσεις.
2 Likes
Μετά τον Τρωικό πόλεμο ο Οδυσσέας ξεκιν…χαχαχαματιλεω 
…anyway 
, η ειδοποιός διαφορά της συγκεκριμένης (κατά Nolan) Οδύσσειας, από όλες τις άλλες κινηματογραφικές και τηλεοπτικές της μεταφορές (ακόμα και από εκείνες τύπου O Brother, Where Art Thou? που διασκευάζουν το πρωτότυπο κείμενο φιλτράροντας το υπό ένα σύγχρονο πρίσμα) είναι πως ο Nolan θέτει εξαρχής ως στόχο του να το “μεταφράσει” διαφορετικά – όχι πχ. προσαρμόζοντάς το στον Αμερικανικό Νότο και κρατώντας τα επιμέρους στοιχεία του έργου (θεματικές, χαρακτήρες κτλ) σχεδόν ανέπαφα, αλλά εν προκειμένω διαβάζοντάς το ως μια (πένθιμη) ιστορία για τον Δυτικό πολιτισμό και εκείνα τα χαρακτηριστικά του που αποτέλεσαν το θεμέλιο λίθο του.
Και για αυτό το λόγο, η συγκεκριμένη Οδύσσεια ξεκίνησε για εμένα το ταξίδι της με…ούριο άνεμο ( ) για εμένα – γιατί προσωπικά, εκτιμώ βαθύτατα προσπάθειες (επιτυχημένες, αποτυχημένες, ντεμί, δεν έχει σημασία) επαναπροσέγγισης και επανα-αφήγησης αρχετυπικών αφηγημάτων, τα οποία δεν αντιμετωπίζουν τον ίδιο το μύθο (ή και την ίδια την Ιστορία) σαν ένα απλό «υλικό αφήγησης» ή μένουν στα ψιλά γράμματα και κάπως προσπαθούν να διασκεδάσουν τις εντυπώσεις με μερικά φτηνά τρικ και υπεραπλουστευμένες αντιστίξεις και αντιστοιχίες του σήμερα με το τότε (μυθικό ή πραγματικό, βλ. πχ την Τροία του Petersen, με την παιδιάστικη προσπάθεια παντρέματος των γεγονότων της Ιλιάδας με τον πόλεμο σε Afghanistan and Iraq της εποχής).
Εδώ ο Nolan σκάβει εμφανώς πιο βαθιά και από ένα χειμαρρώδες κείμενο με εκατοντάδες πλοκές και υποπλοκές/θεματικές/χαρακτήρες/γεγονότα κρατάει την σκληρή ραχοκοκαλιά και σε εκείνη κάνει τη ρεβιζιονιστική του παρέμβαση (ενώ ταυτόχρονα αναδεικνύει με τον τρόπο αυτόν και την αθάνατή φύση του πρωτότυπου): από τα Ομηρικά κείμενα, αυτό που μένει σαν κεντρικό concept ας πούμε (αυτό που είναι η Οδύσσεια για τον ευρύτερο Δυτικό κόσμο, η pop σημασία της σα να λέμε) είναι ο νόστος, το ταξίδι του Οδυσσέα από την Τροία στην Ιθάκη και η επιθυμία του να βρεθεί ξανά με τη γυναίκα και το παιδί του.
Για τον Nolan, για να πετύχει αυτό το ταξίδι, ο δικός του Οδυσσέας πρέπει πρώτα να γίνει ξανά εκείνος ο άνθρωπος που θα μπορεί να επιστρέψει στην Ιθάκη.
Ο Οδυσσέας του Nolan δεν είναι ο πολυμήχανος, πλακατζής, φοβερός μαχητής και απόλυτα γοητευτικός απέναντι σε θεούς μάγισσες και πάσης φύσεως πλάσματα (πως άραγε θα δούλευε το 2026 ένα έργο με έναν τέτοιον, εντελώς 80s - 90ς λογικής πρωταγωνιστή; ): είναι αντιθέτως εκείνος που έχει επιβιώσει από κάτι φρικτό, το οποίο αφενός δεν μπορεί να το αφήσει πίσω του και αφετέρου δεν μπορεί να χωνέψει πως εκείνος ήταν ο πρωτεργάτης του.
«Το Άλογο» του δεν κέρδισε απλά μια μάχη, αλλά στο σύμπαν της ταινίας άλλαξε τον ίδιο τον Πολιτισμό, δημιουργώντας έναν νέο κόσμο, ο οποίος (όπως εντελώς αναχρονιστικά μας ενημερώνει και ο ίδιος ο πρωταγωνιστής προς το φινάλε, ως ένας χαρακτήρας που πλέον σαν να έχει αποκτήσει «με μαγικό τρόπο» ιστορική συνείδηση των πράξεων του) είναι έτοιμος να ξεπηδήσει από τα αποκαΐδια της παρούσας Χάλκινης εποχής (και πιθανότατα να βάλει φωτιά σε ότι δεν κάηκε ακόμα).
Αν ανατρέξει κανείς στη φιλμογραφία του σκηνοθέτη, θα δει παρόμοια arks κεντρικού πρωταγωνιστή παντού: στο Memento, ο πρωταγωνιστής θέλει να επιστρέψει σε μια αλήθεια που αδυνατεί να συγκρατήσει, στο Inception o Cobb βρίσκει στο μυαλό του τον τοίχο ανάμεσα στην επιστροφή στη δική του πραγματικότητα (τα παιδιά του) στο Dark Knight Rises o Bruce Wayne προσπαθεί να ξεμπλοκάρει από το τραγικό φινάλε της προηγούμενης ταινίας που τον κρατάει εγκλωβισμένο σε μια τεράστια έπαυλη κοκ… η εμπειρία μεταμορφώνει τον άνθρωπο και καθιστά την (σαφώς ήδη ρομαντικοποιημένη από τον ίδιο) επιστροφή του σε εκείνο που νοσταλγεί, πλέον αδύνατη.
Έτσι και ο Οδυσσέας κατά Nolan προσπαθεί να γυρίσει πίσω σε αυτό που επιθυμεί πιο πολύ από όλα – σε αντίθεση όμως με τους παραπάνω ήρωες, όχι διορθώνοντας το παρελθόν και ούτε ρομαντικοποιόντας με τη σειρά του τον τελικό προορισμό, αλλά μαθαίνοντας/βρίσκοντας τον τρόπο να κουβαλήσει μαζί του την εμπειρία του παρόντος.
Ένα μέρος της μνήμης του τον τραβάει στην Ιθάκη, το άλλο τον τραβάει πίσω στη Τροία. Η εστίαση στην ηθική ευθύνη της ίδιας του της ευφυΐας και όχι στην ευφυΐα αυτή καθαυτή είναι που πυροδοτεί μέσα στον κεντρικό χαρακτήρα της ταινίας το σοκ/PTSD που τον διατρέχει σε όλη τη ταινία.
H λήθη σταδιακά (και μοιραία) γίνεται ο μόνος τρόπος διαφυγής από την πραγματικότητα που τον κατατρώει (όπως πχ. και στο Inception) η ιστορική όμως μνήμη και η αποδοχή αυτής ως εργαλείο κατανόησης/αποδοχής/διαμόρφωσης παρόντος και μέλλοντος (και όχι ως ένα ιερό τοτέμ του παρελθόντος που δεν μπορεί να αγγιχτεί ή να ερμηνευτεί διαφορετικά) τον κάνει να ξεκινήσει τον δικό του τελικό νόστο προς την Ιθάκη - και ας μην είναι αυτή που θα ήθελε εκείνος να είναι (η σεκάνς που πυροδοτεί το παραπάνω btw, στον Άδη, είναι από τα καλύτερα πράγματα που έχω δει στο σινεμά τα τελευταία κάμποσα χρόνια).
Είναι ηλίου φαεινότερο πως ο Nolan εδώ ξετεντώνει τους προβληματισμούς του Oppenheimer σε μια ιστορία που είναι ιδανικός καμβάς για να αναπτύξει όλες σχεδόν τις θεματικές του συνόλου της φιλμογραφίας του (παρόμοιοι πρωταγωνιστές με το βάρος όλου του κόσμου στη πλάτη τους, υπόλογοι για τα δημιουργήματά τους, μνήμη, ανερμάτιστος χρόνος κτλ) εστιάζοντας ξανά, όπως και στην προηγούμενη του ταινία, στο πως η λογική δεν εγγυάται καμία ηθική.
Το γενικότερο concept/θεματική παίρνει…Ομηρικές διαστάσεις ( 
) - μιας και εν προκειμένω στην Οδύσσεια μιλάμε πλέον, όχι για μια Χιροσίμα ή ένα Ναγκασάκι αλλά για μια… Κοσμογονία (το φινάλε μιας μεταβατικής εποχής για τον άνθρωπο και τον ίδιο του τον κόσμο).
Η επιλογή επίσης πχ. των συγκεκριμένων κουστουμιών, η εισαγωγή από τον rapper – βάρδο κατά τη ταινία Travis Scott, η γλώσσα που χρησιμοποιείται στη ταινία (ο καθένας μιλάει όπως θέλει και με όποια προφορά ή slang επιθυμεί) και ένα σωρό άλλα στοιχεία έρχονται διαρκώς να υπενθυμίζουν διαρκώς/εξοικειώσουν όσο το δυνατόν πιο άμεσα τον θεατή, πως ότι παρακολουθεί είναι αναχρονιστικό επί τούτου – επιθυμεί σφόδρα και απροκάλυπτα να κοιτάει τόσο στο τότε, όσο στο σήμερα.
Είναι προφανές, με όλα τα παραπάνω (αλλά και με το αναμενόμενο γενικότερο ύφος του Nolan) πως το θεϊκό στοιχείο δεν έχει θέση στο σύμπαν της συγκεκριμένης Οδύσσειας όπως θα περίμενε κανείς διαβάζοντας το πρωτότυπο κείμενο…υπάρχει από την άλλη η Αθηνά (η οποία έχει έναν ωραίο μικρό ρόλο with a twist) ενώ ένα αόριστο θείο στοιχείο υπονοείται πολλάκις/αναφέρεται διαρκώς σε αρκετές περιστάσεις - δημιουργώντας μια περίεργη συνθήκη «εποχής φαινομενικής μαγείας», όπως μας ενημερώνει το opening tagline της ταινίας.
ΑΥΤΑ (και άλλα πολλά, όπως η σημασία της Τέχνης στην Ιστορία ή η διαρκής επίκληση στην έννοια της φιλοξενίας ως ένα βασικό ανθρώπινο γνώρισμα, το που βρίσκεται το Θείο στοιχείο στον άνθρωπο κτλ κτλ) είναι τα βασικά στοιχεία της Οδύσσειας κατά Nolan, μιας, όπως είπα και πριν, πένθιμης ιστορίας για το τέλος του κόσμου σε όρους blockbuster, από έναν αδιαμφισβήτητο auteur του είδους.
Σκεφτόμουν αυτές τις μέρες μαζί με όλα τα υπόλοιπα, τι έχω δει και είναι πιο εντυπωσιακό από τη συγκεκριμένη ταινία σε τεχνικό επίπεδο. Και όσο αν έχω πχ. λατρέψει την τεχνική αρτιότητα και την γεωμετρική σκηνογραφική αρμονία των ταινιών του Villeneuve, ή έχω μείνει με το στόμα ανοικτό στα τεχνολογικά θαύματα των Avatar του Cameron, ή έχω χάσει το μυαλό μου με τα κασκαντιλίκια του Fury Road, δεν νομίζω πως έχω ξαναδεί κάτι παρόμοιο σε όρους κλίμακας, μεγέθους και σκηνογραφίας. Δυσκολεύομαι ακόμα να συλλάβω το πως γυρίστηκε η εν λόγω ταινία με το 90%καιβάλε της σχεδόν, να αποτελείται από πρακτικά εφέ και πολλαπλά περίτεχνα οπτικά τρικ (πχ. διάβασα μετά πως η δίνη της Χάρυβδης ήταν κανονική δίνη που δημιούργησαν jet skies της παραγωγής και μονταρίστηκε εν συνεχεία αναλόγως/ρετουσαρίστηκε τόσο όσο με cgi για να μπει στη ταινία, με τον Πολύφημο είναι γνωστή πλέον η φωτογραφία με την τεράστια μαριονέτα στο σπήλαιο του Νέστορα – ενώ στη σκηνή με τους Λαιστρυγόνες, χρησιμοποιήθηκαν…απλά πολύ ψηλοί άνθρωποι και αντιστοίχως πολλοί κοντοί 
, όπου πάλι με καλό μοντάζ προέκυψε αυτό το τελικό αποτέλεσμα).
Είναι σοκαριστικό για εμένα το ότι γυρίστηκε μια τέτοια ταινία το 2026, με σκηνές στη θάλασσα που σου προκαλούν ναυτία (παρακαλούσα μέσα μου να τελειώσουν σε μια φάση) με πρακτικά εφέ (αυτά του Κύκλωπα και κυρίως της Κίρκης) που έχω να δω από τις χρυσές μέρες του Rick Baker και των 70s - 80s και φυσικά τοπία που εκτινάζουν το immersion στη στρατόσφαιρα.
Ασύλληπτη δουλειά σε κάθε επίπεδο ΚΑΙ θα πω εδώ και ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, ένα από τα «προβλήματα» που είχα πάντα με το «μεγάλο» σινεμά του Nolan, την απουσία δηλαδή iconic εικονογραφίας και «μεγάλων instant classic εικόνων», εδώ δεν το συνάντησα πουθενά.
Προφανώς, το όλο στοίχημα για να δουλέψει το παραπάνω είναι το μοντάζ – και ο Nolan ακολουθεί πιστά τον κανόνα που θέλει κάθε μεγάλο/η σκηνοθέτη και κάθε μεγάλη ταινία να χρειάζονται ένα αμιγώς γυναικείο άγγιγμα στην μονταζιέρα, με την Jennifer Lame (ίσως την κορυφαία στο χώρο της για τον 21ο αιώνα) να κάνει τα μαγικά της και ένα φοβερά ογκώδες και πολύ πυκνό σε πληροφορία οικοδόμημα να περπατάει με τέτοιο τρόπο (3 ώρες ταινία και νομίζεις πως βλέπεις μιάμιση). Στα τεχνικά, προφανώς Hoyte van Hoytema σε φωτογραφία συμβάλει τα μάλα στο τελικό αποτέλεσμα επίσης με μια αριστοτεχνική δουλειά (ειδικά στη σκηνή της Νέκυιας, αυτό που έχει φτιάξει είναι jaw dropping) ενώ ο Ludwig Göransson γράφει… το καλύτερό του soundtrack μέχρι στιγμής; δεν ξέρω αλλά είναι πολύ πιθανό – χωρίς ορχήστρα, αλλά χρησιμοποιεί αποκλειστικά αυλούς, φλάουτα, χάλκινα, λίγο synth, gongs κτλ με το τελικό αποτέλεσμα να φαντάζει φοβερά εντός εποχής της ταινίας και εντός του γενικότερου κλίματός της.
Από την άλλη, ενώ η ταινία μου άρεσε full, έχω τις ενστάσεις μου – κυρίως κατασκευαστικές/σεναριακές και (κάπως) αμιγώς πιο προσωπικού γούστου (όχι τόσο “αντικειμενικές” per ce δηλαδή):
Κατανοώ από τη μια, πως το πρωτότυπο κείμενο είναι χειμαρρώδες και το να το συμπτύξεις σε τρεις μόλις ώρες, φαντάζει άθλος. Η πληροφορία είναι όμως ανά στιγμές πολύ και ο ρυθμός τόσο καταιγιστικός, που ήθελα να ανασάνω και δεν μπορούσα… ΔΕΝ με πέταξε έξω ποτέ η ταινία, ούτε και σε εκείνα τα σημεία δυσανασχέτησα σε βαθμό που μου χάλασε συνολικά την εμπειρία, αλλά ίσως να προτιμούσα μια λιγότερο bombastic κατάσταση. Από την άλλη βέβαια, αυτό είναι το σινεμά του Christopher Nolan, μια συνεχόμενη επίθεση στις αισθήσεις και μια καλπάζουσα αφήγηση χωρίς φρένα – δεν λέω πως οι περισσότεροι δεν θα το ευχαριστηθούν ως έχει δηλαδή. Είναι καθαρά προσωπικό θέμα το συγκεκριμένο και αν και στο Oppenheimer δεν το ένιωσα ποτέ (μάλλον γιατί ταίριαζε και με το ύφος της εκείνης ταινίας, το πιο procedural δηλαδή) εδώ 2-3 φορές σα να ήθελα ένα φρένο.
Η άλλη μου ένσταση είναι πως οκ, κατανοώ ξανά ότι ο Nolan έχει συγκεκριμένο στυλ γραφής, αλλά θα ήθελα κάποια πράγματα να τα αφήσει βουβά, να τα επεξεργαστώ εγώ σαν θεατής μέσα μου και όχι να μου τα πει ο ίδιος μέσα από τη ταινία – και όχι πάντα με τον πιο διακριτικό τρόπο.
Είχε στιγμές σεναριακού κρεσέντου η ταινία (η μεγάλη στιγμή του Οδυσσέα-ζητιάνου προς το φινάλε, η Κίρκη, η αφήγηση του Μενελάου, προφανώς η όλη σκηνή του Άδη κτλ) αλλά είχε και στιγμές που έλεγα πως οκ, καταλαβαίνω εδώ τι γίνεται – δεν χρειάζεται όμως να μου το επαναλάβει κάποιος και μέσα από τη ταινία. Αααααπό την άλλη πάλι – όπως είπα και πριν, οκ αυτό είναι το στυλ του.
Δουλεύει έτσι 30 χρόνια και έχει διαμορφώσει σχεδόν μόνος του το auteur-ίστικο blockbuster σινεμά του 21ου αιώνα (με τον πχ. μονόλογο του Batman στο φινάλε του Dark Knight και άλλες παρόμοιες σεκάνς). Όλη αυτή η επεξηγηματική κορύφωση μέσα στις ταινίες του, πιθανότατα δεν είναι 100% του γούστου μου - είναι όμως ένα στοιχείο κατεξοχήν του σινεμά του που πλέον, αδιαμφισβήτητα ο κόσμος το αγαπά (δεν μιλάω τώρα για φτηνό exposition έτσι, νομίζω κ πάλι καταλαβαινόμαστε - μιλάω για το procedural διαλογικό κομμάτι των ταινιών του, που στο μεγαλύτερο μέρος τους είναι captivating ακόμα και αν δεν είναι το κατ’ εξοχήν στοιχείο του κάθε θεατή ως θεατή)
Τέλος, οι IMAX.
Η εμπειρία της IMAX, δεν συγκρίνεται με την απλή αίθουσα - τώρα μην αρχίσουμε τα μα και μου, μεγάλα παιδιά είμαστε, προφανώς γίνεται αντιληπτό ότι αν αφαιρέσεις 30-40% εικόνας από το κάθε πλάνο μιας ταινίας, δεν είναι ούτε η ταινία η ίδια, ούτε ίδια η εμπειρία θέασης αυτής.
Eπίσης η επιλογή να γυριστεί έτσι, αποκτά νόημα και εντός ταινίας - η θάλασσα πχ. ανοίγεται σε βαθμό οριακά μεταφυσικό μπροστά στον θεατή, όμως παράλληλα γίνεται και η φυλακή του κεντρικού ήρωα και ο ορίζοντας ένα όνειρο/εφιάλτης. Η ίδια η αίθουσα μετατρέπεται σε εμπειρία, κατ’ επέκταση της ίδιας της ταινίας.
ΓΑΜΩ ΤΙΣ ΦΑΣΕΙΣ, που το είδα σε IMAX (ή αυτό που έχουμε εδώ anyway) αλλά στον κόσμο έχει-δεν έχει 30 αίθουσες με αυτή τη τεχνολογία.
Μαλακία για τους υπόλοιπους, αντικειμενικά.
(Βέβαια από την άλλη, ακόμα και έτσι, ο κόσμος κυνήγησε την εμπειρία της αίθουσας, οπότε κάτι είναι και αυτό).
Τώρα για μερικές σεναριακές ατασθαλίες/»κακογραψιές» εδώ και εκεί, ή για μερικές σκηνές που μοιάζουν ελαφρώς ασύνδετες ή «άκομψα» ενταγμένες στο γενικότερο πλαίσιο (Λαιστρυγόνες πχ ή η μικρή παρουσία της Σκύλλας και Χάρυβδης) κλάιν πραγματικά – για εμένα προσωπικά δεν είναι τίποτα μπροστά στη γενικότερη εικόνα (btw ως σεκάνς αυτές καθαυτές λειτουργούν μια χαρά εντός ταινίας).
Για τον Damon τα έχω πει και αλλού ξανά, πως τον θεωρώ τον σπουδαιότερο μάλλον Αμερικανό ηθοποιό της γενιάς του - και εδώ κουβαλάει μια τεράστια παραγωγή στη πλάτη του λες και είναι ο μεγαλύτερος star του κόσμου (ενώ ταυτόχρονα είναι ο ιδανικός everyday man). Καμία έκπληξη, ιδανικός για τον συγκεκριμένο Οδυσσέα. Η εκπλήξεις ξεκινάνε από το υπόλοιπο cast, με μεγαλύτερη όλων τον Tom Holland, έναν ηθοποιό που δεν είχα ποτέ μου παρατηρήσει (λόγω spiderman και της όλης του Marvel-ο φάσης). Λοιπόν ο φίλος ήταν φα-ντα-στι-κός εδώ, ως η συναισθηματική πυξίδα της ταινίας – παίζοντας ένα παιδί που λαχταρά από τη μια να γνωρίσει τον πατέρα του και από την άλλη προσπαθεί να κάνει ένα coming of age σε ένα περιβάλλον πολύ δυσάρεστο για εκείνον.
Δίπλα του, σε μια πολύ μικρή χρονικά εμφάνιση, αλλά τεράστιας σημασίας για τη ταινία (και σταματάω εδώ) η ηθική πυξίδα της ταινίας, ο Elliot Page. Από το παρουσιαστικό του μέχρι τους διαλόγους και μονολόγους που έχουν γραφτεί για εκείνον, ο Page είναι το πιο καθοριστικό ίσως πρόσωπο της ταινίας – και το υποστηρίζει απόλυτα με την ερμηνεία του, κάτι που λέει πολλά για την ποιότητά της. Η Anne Hathaway επίσης εξαιρετική και πολύ μετρημένη σε όλα της (γενικά, παρένθεση εδώ, ο Nolan δεν έγραφε ποτέ ωραίους γυναικείους χαρακτήρες, αλλά εν προκειμένω εδώ είναι σαν να κάνει justice σε αυτούς για το σύνολο της καριέρας του – θα ήθελα πχ. παραπάνω Κίρκη αλλά overall τους μεταχειρίζεται εξαιρετικά) ενώ ο Pattinson (από τα highlights επίσης) παίζει φοβερά διασκεδαστικά έναν δολοπλόκο villain που όσο ζέχνει φθόνο, άλλο τόσο ζέχνει και κακομοιριά)… ο John Leguizamo ανέλπιστα εξαιρετικός, ενώ πολύ καλοί και οι Bernthal, Patel και Nyong’o (σε διπλό ρόλο που από τη μια βγάζει νόημα θεματικά εντός ταινίας, σε αντίστιξη με την δίδυμή της Κλυταιμνήστρα και τις επιλογές της κάθε μιας).
Οι μάλλον ριγμένοι είναι οι Theron (που δεν είναι κακή, απλά ο ρόλος της είναι αρκετά περιοριστικός) και η Zendaya (παίζει ελάχιστα και… είναι η Zendaya – που όμως δεν γίνεται τελικά η αναμενόμενη έντονη ερμηνευτική παραφωνία όπως πχ. στο Dune, λόγω και περιορισμένου screentime αλλά και ενός συγκεκριμένου γεγονότος εντός ταινίας, που το γενικότερό της παρουσιαστικό εξυπηρετεί ορθά).
Άφησα την Samantha Morton εκτός, καθώς είναι μάλλον το στανταράκι της ταινίας σε υποψηφιότητες Οσκαρικών βραβείων σε θέματα ερμηνειών (ίσως της κάνουν παρέα και οι Damon, Hathaway και Holland, αναλόγως πως θα κυλήσει η σεζόν). Όταν εμφανίζεται στην οθόνη ως Κίρκη, καταπίνει τα πάντα και όλους τριγύρω της – στην ομολογουμένως πιο γκροτέσκα και ψαρωτική σκηνή της ταινίας.
Γενικά αυτά (και πολλά άλλα που δεν μπορώ να αναφέρω) έχει η Οδύσσεια του Nolan για εμένα – μια όχι τέλεια ταινία, αλλά σίγουρα μια από τις αγαπημένες μου (μάλλον) 2-3 ταινίες του σκηνοθέτη μέχρι σήμερα και αδιαμφισβήτητα το blockbuster γεγονός των τελευταίων ετών.
Όσο περνάνε δε τα χρόνια, συνειδητοποιώ πως η τριλογία του Batman βυθίζεται ακόμα περισσότερο μέσα μου - και αντ’ αυτής αναδεικνύονται άλλες ταινίες που νομίζω πως ο Nolan νιώθει και πιο ελεύθερος μέσα σε εκείνες, αλλά κυρίως απορρέει από εκείνες ένας λιγότερο ψυχρός και περισσότερο συναισθηματικός Nolan. Το σινεμά του έχει την ψυχράδα του, δε λέω, ενώ είναι παράλληλα και ένα σινεμά για το κοινό του 21ου αιώνα - της υπέρμετρης πληροφορίας και της ορθολογικοποίησης των πάντων. Πιστεύω πάντως πως όσο περνάει ο καιρός, μέσα από αυτές τις “συμπληγάδες” του σινεμά του, ο Nolan ψάχνει να αναδείξει ως τελικό συναίσθημα κάτι πιο βαθύ και σίγουρα πιο πηγαία ανθρώπινο.
Όποιος κλασσικιστής anyway θέλει να δει την Οδύσσεια του Γυμνασίου σε ταινία, δεν θα την δει εδώ.
Όποιος θέλει να δει μια μεγάλη παραγωγή που διασκευάζει ένα κλασσικό έργο και υπηρετεί το δικό της όραμα (αποκλειστικά και μόνο) θα το βρει εδώ.
Ο Nolan δεν προσπάθησε να δημιουργήσει την «απόλυτη» Οδύσσεια (o Όμηρος παραμένει το θεμέλιο) αλλά έναν δικό του μύθο μέσω αυτής, για την εποχή της ενοχής, της βίας και της αδυναμίας του ανθρώπου να επιστρέψει πραγματικά εκεί από όπου ξεκίνησε/ την προσπάθεια συμφιλίωσης με όσα δεν μπορούν πλέον να αλλάξουν.
Με τα θεματάκια της εδώ και εκεί αλλά και μια αδιανόητη παραγωγή (το σινεμά είναι εμπειρία εικόνας πάνω από όλα και η εικόνα υπηρετεί 100% τον μύθο χωρίς δεν χάνεται στις blockbuster της καταβολές - όλα γίνονται συναίσθημα, ο Κύκλωπας τρόμος, οι Σειρήνες πειρασμός κτλ) ένα σενάριο που δεν είναι άψογο αλλά είναι σίγουρο στο τι θέλει να πει/κάνει (και φαίνεται να γνωρίζει και το πρωτότυπο υλικό καλύτερα από τον μέσο παπάρα του internet, που μας τα έκανε (και συνεχίζει να μας τα κάνει) zeppelin για την πιστότητα ή την ελληνικότητα της ιστορίας VS ταινίας) αμέτρητες σκηνές ανθολογίας (κάτι που δεν το έχω πει σχεδόν ποτέ για οποιαδήποτε άλλη ταινία του Nolan) και ένα φανταστικό τελευταίο μισάωρο/τρίτη πράξη/κορύφωση, για εμένα προσωπικά η Οδύσσεια του Nolan είναι (νομίζω) σίγουρα μια από τις 2-3 καλύτερές του ταινίες μέχρι σήμερα.
Επειδή ακριβώς προσπαθεί συνειδητά, μέσω της φιλμικής γλώσσας (και των αποκλειστικών δυνατοτήτων αυτής) να ερμηνεύσει ξανά μύθους που είναι ιδρυτικής σημασίας/παγιωμένης αντίληψης (ως προς τα επιμέρους τους χαρακτηριστικά) για την (ευρύτερη) Δυτική κουλτούρα, η Οδύσσεια αυτή είναι αυτομάτως ενδιαφέρουσα (για εμένα δλδ) και ο ρόλος αυτής, στον σύγχρονο χάρτη του μαζικού λαϊκού εμπορικού Δυτικού σινεμά, σημαντικός (έρχονται νέοι… Avengers τα Χριστούγεννα με επιστράτευση όλου του παλιού cast για προφανής λόγους ενώ ο Josh D’Amaro, CEO της Disney είπε τις προάλλες πως μπορεί να flop-αρε εμπορικά το Grogu and Mandalorian αλλά “…fueled other parts of our company” - τι να λέμε τώρα).
Αυτά, πάτε καμιά θάλασσα τώρα.
υγ. ας πω και εγώ αυτό που λένε όλοι - μα είναι αλήθεια: μετά τη σεκάνς με τον Πολύφημο και εκείνη της Κίρκης, προφανώς η ιδέα μιας ταινίας τρόμου από τον Nolan ακούγεται κάτι παραπάνω από εξαιρετική.
Από την άλλη, κάπου διάβασα πως μάλλον στα επόμενα (μακρινά) του πλάνα είναι κάτι το οποίο έχει σχέση με την βρετανική cult τηλεοπτική σειρά The Prisoner του '67. Επειδή έχω δει τη σειρά και δεδομένης της post covid πορείας του Nolan (αλλά και της γενικότερής του αύρας/ταυτότητας) εύχομαι μακάρι - χτες κιόλας!
25 Likes
Ωραία τα λες, θεωρώ ότι κάπου κάπου καταλαβαίνω ότι όντως επιχειρεί όσα γράφεις στην ανάλυσή σου, απλά η γνώμη μου είναι ότι δεν τα πετυχαίνει όπως σκοπεύει. Δηλαδή, βρίσκω την εκτίμησή σου ότι είναι στο τοπ3 ταινιών του Νόλαν πολύ γενναιόδωρη, αν και συνολικά μάλλον θα πήγαινε στο πάνω μισό της φιλμογραφίας του.
Από εκεί και πέρα, αυτό:
μου θύμισε πολύ αυτό που συμβαίνει στο 2:03 του παρακάτω βίντεο:
2 Likes
ας πω top5 καλύτερα, για να είμαι λίγο πιο δίκαιος απέναντι στις υπόλοιπες και στην ίδια - πρέπει να περάσει και ένα χρονικό διάστημα Χ για να κάτσει λίγο καλύτερα μέσα μου (και ίσως κάποια στιγμή να την ξαναδώ, να δω πως δουλεύουν και δε δουλεύουν όλα όσα μου άρεσαν και μη).
Πάνω πάνω ράφι για μένα πάντως
κλαίω
(σειράρα btw)
3 Likes
Στη φωνή του Σκρουτζ είναι ο Ντέιβιντ Τέναντ ή μου φαίνεται;
1 Like
ναι βρε - σου έχω ξαναπεί και παλιότερα να δεις το νέο DuckTales, είναι γαμάτο (ειδικά για πιο μεγάλους σε ηλικία fans του Barks, Rosa κτλ)
3 Likes
Χθες πήγα θερινό και είδα το Spiderman brand new day με παρέα από το γυμναστήριο.
Δεν είμαι καθόλου φαν των ταινιών spiderman αλλά μπορώ να πω ότι η συγκεκριμένη ήταν μια καλή ταινία, για μένα η καλύτερη από τις 10 (ξέρω γω πόσες) έχουν βγει και με τους 3 Πίτερ Πάρκερ (Μαγκουάιρ, Γκάρφιλντ, Χόλαντ).
Έλειπε το χαζό χιούμορ (καλώς), είχε μυστήριο, είχε ενδιαφέρον, κάποιες σκηνές δράσης έφεραν πολύ σε μάτριξ (καλό και αυτό), λίγο το μελό κούρασε στο τέλος αλλά η ώρα πέρασε ευχάριστα.
Μάλλον ετοιμάζουν και τη νέα Τζιν Γκρέυ για τις επόμενες ταινίες του MCU
Good luck with that 
Here we go again 
1 Like
Αδυνατώ να γράψω υπερσεντόνι, μετά την κατάθεση @Lupin για την Οδύσσεια, απλά το μόνο που έχω ν πω ειναι οτι θελει πολλη προσπάθεια να μην σου αρέσει αυτό το έπος. Από την πολλή γκρίνια δεξιά και αριστερά, πήγα με μετριασμενες προσδοκίες, αλλά έφυγα με το σαγόνι κάτω. Και ας μην την ειδα σε ΙΜΑΧ. Ο Νολαν κουβαλάει το σινεμα σχεδόν μονος, και έφερε τον κόσμο στις αίθουσες, και για αυτο τον ευχαριστούμε. Άνετα την ξαναεβλεπα. Φανταστική ταινία
8 Likes
NE TI 
και πήγα, και IMAX (lieMAX που λένε και στα reddit) και πολύ καλή ήταν δεν αντιλέγω, αλλά δεν ήταν και για να κάνω τούμπες.
δικά μου θέματα βέβαια με τα χολυγουντιανά μπλοκμπαστερ.
τα περισσότερα είναι πολύ φορτωμένα με υπερβολική δράση (πόσο μάλλον εδώ που έπρεπε να στριμωχτούν τόσα σε μόλις 3 ώρες), με εφέ, που δε σου δίνουν χρόνο να χαρείς πραγματικά το σινεμά. τουλάχιστον εδώ είχαμε πλάνα που να καταφέρουμε να απολαύσουμε κάπως την εκπληκτική φωτογραφία.
για το IMAX θα το ξαναπώ: αν μπορώ να τη δω σε IMAX όπως γυρίστηκε, οκ γύρνα την, αν το όπως γυρίστηκε μπορεί να προβληθεί μόνο κατ’εξαίρεση ε ντάξει χέσε μας ρε Νόλαν.
my 2cents 
3 Likes
δεν εχουν ειπωθει πιο ατιμωτικά λόγια.
Ο Ποσειδώνας θα σε τιμωρήσει για αυτή σου την ύβρι (να δεις τον Λιουμπισιτς δεκάρι, να βαζει γκολάρα και να περνάει τσουλου, ως δανεικός)
3 Likes
Είδα την Οδύσσεια (σχεδόν) as Nolan intended 
. Προφανώς και μιλάμε για τεχνικό άθλο. Ομως, όλη αυτή η ταλαιπωρια να γυριστεί το συγκεκριμένο έργο με σχεδόν αποκλειστικά αναλογικές πρακτικές προσωπικά θεωρώ ότι έγινε κυρίως for the sake of it, χωρίς να προσφέρει κάτι εξτραορντιναιρ στην ταινία. Και φυσικά, επειδή μόνο αυτος θα μπορούσε να το κάνει.
Για την ουσία της ταινίας, θα έλεγα ότι ο Νολαν έδωσε τόσο μεγάλη προσοχή στο πως θα ημερέψει το μαμούθ την IMAX και πως δεν θα πνιγεί κανένας δύσμοιρος ηθοποιός, που ξέχασε να προσθέσει τρίτη διάσταση στους περισσότερους από τους χαρακτήρες που παρουσιάζει (φωτεινή εξαίρεση ο γαματος Αντινοος του Πατινσον). Και φυσικά δεν συγκρίνω το σενάριο με το «πρωτότυπο», αλλά με άλλα εξαιρετικά σενάρια Χολιγουντιανών ταινιών.
Και πολύ μάσημα βρε αδερφέ, άσε και τίποτα να το καταλάβει το πόπολο από μόνο του, καλό θα του κάνεις
Υγ. Ζους (μπρεικινγκ δε) Λο λέμε!!
Υγ2. Άσε που διαισθάνομαι ότι η Χάλκινη εποχή μας σε λίγο παπαλα
2 Likes
δηλαδή δεν ένιωσες :
- τα αίματα να κυλάνε στα πόδια σου, στην άλωση της Τροίας;
- τα ρούχα σου βρεγμένα, σε όλες τις λήψεις της θάλασσας ;
- τα χειλη σου γεμάτα ζουμιά, στο τραπέζι της Κίρκης ;
- το στόμα σου γεμάτο άμμο, στα πλάνα με τις παραλίες ;
- την μπόχα του να είσαι κλεισμένος στον Δούρειο ϊππο, στη μύτη σου ;
Διαφωνώ πολύ με το σχόλιο - τουναντίον, ο Νολαν θεωρώ πως πάλεψε πολύ να φτιάξει μια πολύ ζωντανή ταινία, σε αντίθεση με την πλαστικούρα που τρώμε συνήθως στα μπλοκμπαστερ. 
Στη Χάρυβδη λενε πως χρησιμοποησε τζετσκι για να κανει τον κυκλώνα, και στους Λαιστρυγόνες, έβαλε πολύ ψηλούς ανθρώπους να μάχονται με πολύ κοντούς (και κυρίως γυναίκες), για να αποδώσει το “γιγαντες-ενάντιων-ανθρώπων”. 
Δεν πιστευω οτι υπάρχει στουντιο εκει έξω που θα ξοδέψει τόσα λεφτά απλά για να κάνει κάποιος την πλάκα του, ακόμα και αν αυτος ο κάποιος λέγεται Νόλαν. 
Από τις πιο “αληθινές” ταινίες που έχουμε δει στο σινεμά. 
1 Like
Και αν ξέρανε ότι θα βγάλουν τα έξοδα τους για την πλάκα (του Νόλαν );;