Μαρεσε πολυ η Οδυσσεια και με καθηλωσε 3 ωρες ασαλιωτα.
Ναι οκ ακουω τα θεματα με τη σκηνη των Ελληνικων, τον Κανενα …κλπ και εμενα θα μου αρεσε να εβλεπα καποια σκηνικα που εχουμε στο μυαλο μας απο τον κλασσικο μυθο, αλλα ΚΛΑΙΝ.
Περασα τελεια, μουσικη/ηχος ΤΣΙΜΕΝΤΟ και παραλληλα μοντερνο.
Αυτα που φοβομουν οτι θα με ξενερωσουν, τελικα τα προσπερασα και το απολαυσα.
Περιμενα δλδ το κλασσικο καστ των υπολοιπων 85% ταινιων που παιζουν , να με ενοχλουσε αλλα τελικα καθολου και επαιξαν και πολυ καλα (η Μια Γκοθ μονο μου φανηκε πολυ αγκουρι και 2η).
Τα χρωματα και η απουσια lore specific πανοπλιων και καραβιων ξερω γω… ΚΛΑΙΝ.
Ο μονολογος στο τελος ολα τα λεφτα, πολυ καλο build up ολη η ταινια.
Πατε ΙΜΑΧ, σειρα G ποπα.
9 Likes
Ήθελα να δω αρμονίες του Βερκμειστερ αλλά την πρώτη μέρα που μπορούσα είχε φύγει από τα Βόρεια. Κάπως έτσι είδα το “Γυναίκες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης” του Αλμοδόβαρ.
“Κωμωδία” είπαν πως είναι αλλά δεν μπορώ να πω πως γέλασα. Όμως έχει κάτι το ωραία πηγαίο, τοπικό γειτονιάς και ανάλαφρο 80s μέσα του. Χωρίς να χρειάζεται ιστορίες μέσα σε ιστορίες κλπ μπερδέματα που είχε π.χ. στο για’μενα απλά συμπαθητικό φετινό <<πικρές γιορτές>>.
Ανάλαφρο και ωραίο, ο,τι πρέπει για καλοκαιράκι. Μικρό κι’ολας σε διάρκεια, σφινάκι.
ΟΔΥΣΣΕΙΑ
Περί Οδύσσειας ο λόγος, λοιπόν, το πιο πολυσυζητημένο 6.5/10 των τελευταίων χρόνων. Νολανική περιπέτεια με μπρος πίσω, που δυστυχώς
μας έπρηξε στα flashback και πολλές φορές μου ήρθε απ’ τα cinemasins η ατάκα, “previously, on the same movie”. Το θέμα μου με την ταινία έχει να κάνει με αμφίβολες καλλιτεχνικές επιλογές, κι όσο περνάει η ώρα, τόσο περισσότερο σκέφτομαι ότι είναι το αποτέλεσμα πολλών διαφορετικών απαιτήσεων για το τελικό προϊόν. Δεν ξέρω τι όραμα είχε ο Νόλαν, ωστόσο νιώθω ότι μπλέκεται ένα έπος με όλο τον βαρύγδουπο διάλογο, ένα blockbuster παλιάς κοπής με επικές μάχες, λίγο USA army movie (“You lucky bastard” x2 γιατί απλά είναι ΤΟΣΟ καλή ατάκα), και λίγο john wick (βλ, Μνηστηροφονία). Έχεις έτσι απ’ τη μία τελείως καλλιτεχνικές ματιές στο έργο, που το κάνουν γεμάτο συμβολισμούς, βλ. Αγαμέμνονα/Darth Vader, αλλά σχεδόν σαν σκιάχτρο ακίνητο καθώς οι Αχαιοί εισβάλλουν στην Τροία, τους Λαιστρυγόνες σαν robocop, τον Δούρειο Ίππο / Αλογάκι της Ferrari (αναρωτιέμαι αν αυτό κλείνει το μάτι στον κανόνα των αγαλμάτων που λένε ότι αν το άλογο είναι στα πίσω πόδια δηλώνει ότι ο αναβάτης σκοτώθηκε στη μάχη), αλλά μετά τίποτε άλλο, αφού οι Σειρήνες ήταν στερεοτυπικά Σειρήνες, ο Πολύφημος στερεοτυπικά “τερατόμορφος” κοκ. Οπότε ο συμβολισμός μοιάζει να έμεινε σε ίχνη, ξεθωριασμένος απ’ τις παρεμβάσεις που θέλησαν κάποια πράγματα πιο στερετοτυπικά και οικεία.
Έπειτα, έχεις μία ιδιαίτερα ακανόνιστη πιστότητα στο κείμενο, απ’ τη μία είναι big deal ότι χρησιμοποιούν το όνομα “Odysseus” κι όχι “Ulysses”, απ’ την άλλη ακούμε ατάκες του στυλ “the bronze era is over”, που είναι εντελώς χαζές, σαν να ακούς κάποιον να λέει “είμαστε στο 1200 π.Χ”. Έχεις βαρύγδουπο διάλογο, και μετά “10 years on this fucking beach”.
Υποκριτικά, θα έλεγα ότι η Ζαντούγια παρέμενε το πιο αστείο πράγμα στην οθόνη, είχε την εκφραστική ικανότητα μίας βρεγμένης σανίδας. Το ότι κόσμο τον πέταξε εκτός η μαύρη Ελένη, αλλά όχι η ψημένη στον ήλιο, την άμμο, και το αλάτι Καλυψώ που ήταν μία κατάλευκη κι απαστράπτουσα Σαρλίζ Θερόν, με ξεπερνά. Μενέλαος κλασικός αμερικανοκάγκουρας, μέτριος. Ματ Ντέιμον, Αν Χάθαγουει, και Τομ Χόλαντ με ικανοποίησαν, μόνο η Αν ένιωσα ότι έκανε μία υπέρβαση.
Σκηνοθετικά, ρυθμικά, σκηνογραφικά σαφώς άψογη ταινία, με ένα ιδιαίτερο soundtrack που έπεφτε σαν αόρατο πέπλο πάνω στην ταινία (μόνο κρουστά θυμάμαι, δεν μου έμεινε κάποια συγκεκριμένη μελωδία). Η άλωση της Τροίας λίγο κλασικό μοντάζ πλιάτσικου και πολέμου, η φάση με τους μνηστήρες παρατράβηξε σε διάρκεια. Η μόνη σκηνή που ένιωθα ότι ήταν ειλικρινά καλογυρισμένη ήταν η αφήγηση του Μενέλαου μέσα απ’ τον Δούρειο Ίππο.
Οκ, είχε πράγματα να πιαστείς σε επίπεδο μηνύματος, όπως ο μετασχηματισμός του πολυμήχανου από “έξυπνου” σε “πανούργου”, κάνοντας τον Οδυσσέα μία τραγική φιγούρα απώλειας και αλλοτρίωσης μετά τον πόλεμο. Η σκέψη ότι το δηλητηριασμένο δώρο είναι αρχή κατάπτωσης του πολιτισμού πολύ καλή, όμως too on your nose, και με ατάκες “θα ξαναφτιάξουμε τον πολιτισμό μας”, “είμαστε μέρος του πιο πανίσχυρου πολιτισμού”, κοκ, είτε μπήκαν ως non-paper από την Μενδώνη, είτε σήκωσαν έμπνευση απ’ την καλύτερη ταινία του κόσμου.
Οπότε ναι, μία ταινία που πιο πολύ θαυμάζεις για το ρυθμό και τον καταιγισμό εικόνων, τα practical effects (Κίρκη ftw), και το μέγεθος της παραγωγής, παρά για όλα τα υπόλοιπα.
Μέσα σ’ όλα, έκανα και τρελό trip down memory lane, καθώς θυμόμουν 20+ χρόνια μετά αυτό το ΕΠΟΣ της παιδικής μου ηλικίας:
5 Likes
Έβαλα χθες να δω το backrooms. Μετά από λίγα λεπτά δεν το πάλεψα και το έκλεισα. Σταματάει ποτέ να είναι μια ζαλούρα;; Αν είναι να το παλέψω για 5 λεπτά και μετά να σταματάει οκ αλλιώς δεν πειράζει υπάρχουν και άλλες ταινίες.
Οι θεοί γενικά απουσιάζουν και η Ζεντάγια έγινε από Αθηνά απλά η προσωποποίηση των τύψεων του Οδυσσέα. Ο χαρακτήρας της Σαρλίζ Θερόν ως Καλυψώ είναι επίσης ~κενή και παίζει ρόλο χαλαρουϊτα new-age γκουρου που το μόνο που κάνει είναι να τονίζει το ptsd του κεντρικού ήρωα. Βασικά όλα μοιάζουν να γυρίζουν γύρω από το ένα και μόνο κεντρικό θέμα. Το οποίο μπορεί σε ένα επίπεδο να έχει μια αξία (ένα γενικόλογο αντιπολεμικό δεν-ξέρω-τι) αλλά είναι ρηχό ως σύνολο.
Μάλλον έπρεπε να ισορροπήσει ανάμεσα σε πολλά πράγματα και εύκολο δεν είναι. π.χ. ανάμεσα στην οριτζιναλ Οδύσσεια, στα δικά του κολλήματα, στο holywoodιανό υπερθέαμα και τις 3 ώρες χρονικό όριο. Αν το δει κανείς ως καλογυρισμένο χολιγουντιανό μπλοκμπαστερ τα πάει πολύ καλά, αν το σκεφτεί λίγο παραπάνω πάει.
1 Like