Τα ξερουμε μωρε τα στραβα του Νολαν, οι σκηνες μαχης ναι, και το γεγονος οτι η αναπτυξη χαρακτηρων δεν ειναι το δυνατο του σημειο, οπως και το να γραφει γυναικες (αν και στην Οδυσσεια αυτο σαν να ξεπεραστηκε), το οτι δεν μπορει να αφηγηθει ιστορια προσωπικα δεν θα ελεγα οτι το βλεπω.
Στο Ινσεπσιον εγω, τελευταια σκηνη στο αεροδρομιο με την ΜΟΥΣΙΚΑΡΑ του Ζιμμερ (το Time) να παιζει, παντα βουρκωνω.
Αχετο αλλα υποψιαζομαι πως ο λογος που δεν ειδαμε κανεναν κεντρικο χαρακτηρα περα απο Μενελαο-Ελενη (ουτε καν το προσωπο του Αγαμεμνωνα δεν ειδαμε) ειναι πως εχει στην ακρη του μυαλου του να κανει και την Ιλιαδα. Μακαρι θα πω.
ντροπή μου και ντροπή σου ! λίγη κατανόηση στον Οδυσσέα που λείπει από την πατρίδα, δεν βλάπτει…
γελασα παντως
Τουλάχιστον dick move πάντως να μην αφήσεις ίχνη 
Μακάρι να μην το διανοηθεί καν θα πω εγώ 
Η Η̶Λ̶Ι̶Α̶Δ̶Α̶ Ιλιάδα είναι unfilmable
Εγω παλι γιατι νομιζω οτι θα του ταιριαζε ακομα περισσοτερο?
Helen says hello
Και ο Τιτανικός unsinkable
You tell me 
– Last night was a mistake
– And the night before? And the one before that?
– I’ve taken a lot of dick made a lot of mistakes this week
Καλά κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει την δύναμη των ταινιών του Nolan να φέρουν κόσμο στα σινεμά. Απλά σήμερα δεν με νοιάζει και τόσο αυτο.
Αλλά παραμυθά γενικά δεν μπορώ να τον πω. Βασικά η επιμονή του ίσως να ασχολείται με παραμύθια και να προσπαθεί να τους δώσεις ρεαλιστικές διαστάσεις είναι ίσως αυτό που με ενοχλεί πιο πολύ. Δεν δημιουργεί κόσμους ο Nolan, δημιουργεί epic στιγμές ίσως αλλά μέχρι εκεί.
Αλλά ναι γενικά ισχύει πως μου αρέσουν οι παραμυθάδες μια άλλης εποχής, είμαι σαφώς πολύ πιο ρομαντικός σε αυτό. Ίσως μπορώ να συγχωρέσω τα λάθη του James Cameron, του Peter Jackson, του Steven Spielberg πιο ευκολα, ακριβώς επειδή δημιουργούν κόσμους στους οποίους χάνομαι πιο άνετα από ότι στις ταινίες του Nolan.
Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Στο Blade Runner του Βιλνεβ χάθηκα εντελώς, απόλυτο immersion σχεδόν από την αρχή και ακόμα παραμένει το ίδιο κάθε φορά που το βλέπω. Στα Sci-fi του Nolan ούτε καν. Interstellar το είδα 2 φορές και με το ζόρι έφτασα μέχρι τέλος αλώβητος, τα ίδια και με Prestige, Tenet είναι ανεκδοτο, Inception μου άρεσε πολύ, ίσως να είναι και η αγαπημένη μου από Nolan αλλά και πάλι δεν μπορώ να μιλήσω για immersion στον κόσμο του. Επιμένω πως ο Nolan δεν μπορεί να δημιουργήσει κόσμους και χαρακτήρες που ανήκουν σε αυτούς.
Δεν με πτόησε ο “τραψωδος” και συνέχισα να διαβάζω, αλλά στη σύγκριση με ταινίες του Τσακι Τσαν λύγισα.
Ο τύπος παίζει να είδε την ταινία 7 φορές, μόνο κ μόνο για να γράψει αυτή την ανοησία
Γιατί είναι ανοησία;
Το κειμενο ειναι σαφως μια συρραφη απο ιντερνετικα σχολια, rage bait. Εχω πολλες και επι μερογς διαφωνιες, αλλα δεν θα επεκταθω. Αν εχεις δει την ταινια κ συμφωνεις με τον τυπο, με το καλο να καταθεσεις την αποψη σου και να συζητησουμε επ αυτου
Πρέπει να είναι αυτός που λέει περί θεωριών συνομωσίας σε εκδήλωση του “politics of liberation” με προκλητικό τίτλο “(Ίσως θα έπρεπε να) είμαστε όλοι ψεκασμένοι” …βρήκα και κάτι που μοιάζει ενδιαφέρον να ακούσω στο δρόμο.
Πριν λίγο καιρό ο αλγόριθμος μου είχε βγάλει βιντεάκι τύπου “Ένας υποστηρίζει πως όλες οι καλές ταινίες έγιναν μετά το 95 με χ άτομα γύρω του που διαφωνούν” fight! Και σκέφτηκα… δεν μπορεί… μας κοροϊδεύουν αυτοί εδώ. Θα έπρεπε για ελαφρά (!) προκλητικό να βάλουν… “Δεν υπάρχουν μεγάλοι σκηνοθέτες μετά τα 00s”. Γιατί βάλε τώρα π.χ. τον Νόλαν να κάνει ταινία όπως το Ikiru. Μιλάμε πως μόνο με κιάλι μπορεί να δει τέτοιες ταινίες αυτός ο “μεγάλος” σκηνοθέτης.
Αυτα που γραφεις βεβαια ειναι τελειως στη σφαιρα του υποκειμενικου. Αυτο μαλλον που δεν σου αρεσει ειναι οτι προκειται για εναν «ψυχρο» δημιουργο που νοιαζεται πιο πολυ για την εκτελεση μιας μεγαλης ιδεας, του μομεντουμ και οχι τοσο για τη ψυχοσυνθεση των ηρωων του. Ειναι αρκετα κλινικος ειναι η αληθεια, ορθολογιστης, εγκεφαλικος και το συναισθημα υποβοσκει ή ειναι «μαζεμενο». Και ο Κιουμπρικ καααπως ετσι ηταν χονδρικα (συγκρινω περισσοτερο το στυλ ε, οχι οτι τους βαζω πλαι πλαι). Εγω που δεν θα ειμαι ποτε φαν Νολαν παντως, τον γουσταρω που εχει την ταυτοτητα του και ειναι πολυ συγκεκριμενη. Και ταιριαζει με την εποχη του πολυ. Προσωπικα τον βαζω με το ζορι τοπ-40(μπορει κ να ειναι και too much) σε ενα ατυπο ranking καλυτερων σκηνοθετων εβερ.
Διαφωνω για Prestige, νομιζω μαζι με Memento ειναι οι καλυτερες του, και αν με πιεζες θα αφηνα στο νο. 1 το Prestige.
Και όμως το προσπαθεί συχνά. Στις περισσότερες ταινίες του έχει ιστορίες που προσπαθούν να βγάλουν το συναίσθημα, αλλά δεν του βγαίνει η έστω δεν σου μένει και τόσο. Είναι εντελώς προσηλωμένος στο τεχνικό κομμάτι που ξεχνάει εντελώς όλα τα υπόλοιπα. Δηλαδή μπορεί να μιλάμε για Cameron και Jackson και τον βαθμό που στα Avatar και Hobbit άρχισαν να δείχνουν πολύ μεγάλη προσήλωση σε νέες τεχνολογίες, αλλά δεν άφηναν ούτε το συναίσθημα, ούτε χαρακτήρες, ούτε το worldbuilding πίσω (τους διαλόγους στο σενάριο ναι).
Ο Nolan θαρρώ πως παίρνει άφεση πιο συχνά λόγω της τεράστιας προσήλωσης στα practical, ενώ από την άλλη έχεις τον κορεσμό των cgi που χρησιμοποιούνται σε πολύ συχνότερο βαθμό στα σημερινά blockbuster, που τον κάνει αυτόματα να ξεχωρίζει μόνο και μόνο για αυτό. Σε κάθε ταινία του θα δώσει μερικές jaw dropping σκηνές που θα μείνουν μεμονωμένα. Αλλά δεν ξέρω πόσες φορές κάποιος μετά από ταινία Nolan θα κάτσει να μιλήσει για τους χαρακτήρες του. Αυτή είναι η δική μου εντύπωση τουλάχιστον.
Ο Κιούμπρικ ήταν άλλη φάση εντελώς.