All right then, I stand corrected
Note to self
Never… Try… To… Outsmart… Proper… Extreme… Metal… Fans…
1 Like
Βασικά είχαμε χωριστεί στα δύο, οι πριν την ερχομό τoυς το γενάρη του 92, που είχαμε νιώσει “άβολα” και όσοι τους άκουσαν πρώτη φορά, που το λάτρεψαν κατευθείαν. Όμως δεν ήμασταν δα και τόσοι πολλοί, σκέψου πως το Ρόδον ήταν μισοάδειο και οι περισσότεροι είχαν πάει για Rage
1 Like
Αποφάσισα (διστακτικά) να γράψω κι εγώ, έπειτα από πολλές ακροάσεις. Και λέω “διστακτικά”, γιατί νομίζω είμαι ο πρώτος που δεν θα γράψει διθυραμβικά σχόλια (ΟΚ και ChrisP απ’ έξω-απ’ έξω). Μάλιστα προβληματιζόμουν μήπως κάτι χάνω ή έφταιξε το ότι πριν βάλω το “Dissonance theory” άκουσα μονοκοπανιά όλη τη δισκογραφία, αλλά μετά έτυχε να διαβάσω την κριτική του Aldebaran στο site και διαπίστωσα πως, αν και δεν τη λες “αρνητική κριτική”, σε σημεία αφήνει κάποιες διακριτικές αιχμές. Οπότε θα πιαστώ από αυτές:
αν περιμένεις το γκρουπ να συνεχίσει όντας σε θέση πρωτοπορίας, έχεις βάλει τον πήχη υπερβολικά ψηλά
Αν όμως συγκρίνεις τους νέους Coroner με την συντριπτική πλειοψηφία του υπόλοιπου σημερινού metal, οι Ελβετοί υπερισχύουν με άνεση, με αίγλη, με τρομακτική αρχοντιά.
Προσωπικά (και το έχω γράψει και στο παρελθόν αυτό) ποτέ δεν μ’ έπειθε μία νοοτροπία προς τα αγαπημένα μας συγκροτήματα που περνάνε ήδη τη 2η-3η δεκαετία τους ή επανέρχονται μετά από χρόνια, πως «δεν πρέπει να έχουμε και πολλές απαιτήσεις» ή «αν περνάνε τη βάση, είναι ΟΚ». Όταν ακούω έναν νέο δίσκο Paradise Lost θέλω να μου τινάξει τα μυαλά στον αέρα σαν το “Draconian times”, δεν με νοιάζει αν έχουν ασπρίσει τα μούσια του Mackintosh. Και το ίδιο ισχύει και για τους (κάθε) Coroner. Και θεωρώ ότι κι αυτή είναι μία ειλικρινής στάση που θα εκτιμούσε και ο ίδιος ο δημιουργός, δηλαδή δεν πιστεύω ότι θα ήταν κολακευτικό γι’ αυτόν να προωθεί τη νέα του δουλειά λέγοντας: «ΟΚ, παιδιά, “Grin” δεν μπορούμε να βγάλουμε, αλλά κοιτάξτε μας συγκριτικά με τους [βάλτε οποιοδήποτε μέτριο όνομα της αρεσκείας σας]!». Οπότε ναι, αναμένοντας το νέο Coroner (και πόσο μάλλον διαβάζοντας όλα τα παραπάνω post), περίμενα ότι θα συνέχιζαν σε θέση πρωτοπορίας. Το να τους συγκρίνω με την συντριπτική πλειοψηφία του υπόλοιπου σημερινού metal μού είναι αδιάφορο. Ποτέ δεν πήγαζε από εκεί η απόλαυση της ακρόασης ενός δίσκου -και δεν θα έπρεπε να πηγάζει από εκεί.
Οπότε πάω στο 2ο point:
οι Coroner εδώ ακούγονται σαν ένα σχήμα που θα ηχούσε εντελώς φυσικά στα συμφραζόμενα των πρώιμων ‘00s.
Δεν αρνούμαι ότι ο δίσκος είναι καλοπαιγμένος. Με τα ωραία του τα θέματα, τις ισορροπημένες δόσεις thrash-ίλας και mid-tempο ταχυτήτων, με την τεχνική αλλά και groovy πλευρά του, γενικά όλα τόσο καλά υπολογισμένα που… απλά καταντάει βαρετό με την έννοια του μη-αναπάντεχου. Και ο Aldebaran νομίζω ότι εντόπισε επακριβώς το άρωμα που αποπνέει: «πρώιμα 00’ s». Θα μπορούσε πολύ εύκολα το “Dissonance theory” να ήταν ένας δίσκος-συμπύκνωση τού προς τα που πήγε ο εμπορικός extreme metal ήχος εκείνη την περίοδο, εννοώντας ότι εγώ εκεί μέσα ακούω πολύ Nevermore, αρκετούς Gojira, στιγμές που πάνω τους βασίστηκαν ολόκληρες «δεύτερες καριέρες» τύπου Kreator/Testament/Carcass/Amebix -μέχρι και σημεία που θα μπορούσαν ν’ ανήκουν στους Poem ξέρω ‘γώ. Η μουσική κατεύθυνση που επέλεξαν οι Coroner εδώ είναι, για εμένα, ο ορισμός του «safe» και μάλιστα με τον κίνδυνο ν’ ακούγονται σχεδόν παρωχημένοι, ο δίσκος μοιάζει να γράφτηκε 15 χρόνια πριν κι απλά άργησε να κυκλοφορήσει.
Τι ήθελα εγώ;
Η παραπάνω εγκεφαλικότητα, ένας τέλος πάντων πιο εσωτερικός χαρακτήρας
το “Dissonance Theory” δεν γίνεται ποτέ βαθιά καλλιτεχνικό κι αινιγματικό, όπως οι προκάτοχοι του, δεν τρυπώνει στο μυαλό σου σαν παζλ ή σαν δηλητηριώδες σκουλήκι.
Εμ, αυτήν την αίσθηση που με γλαφυρό τρόπο την περιγράφει λεκτικά ο Aldebaran. Δεν τη βρήκα αυτήν την αίσθηση.
5 Likes
Βρε Λέπερ… Βρε Λέπερ…
Οι Coroner είναι συγκρότημα που ιδρύθηκε το 1983.
Ο Θωμάς ο Βέτερλης είναι 58 χρονών!
Στους Σλιπτοκεναίους και στους Ντεφχεβενιώτες σας να πάτε να ζητήσετε καινοτομίες και φρεσκάδες!
1 Like
Δυστυχώς οι συμπατριώτες τους την έκαναν τη ζημιά και τα βλέπω έτσι τα πράματα.
Μη σου πω και το “Painkiller”!
Εεεεε πριν 20 χρόνια περίπου βγήκε ο Μονοθεϊστής ε 
Και, με αναγωγή, σε πάνω κάτω ίδια (πολύ μικρότερη) ηλικία βγάλανε και οι Πριστ το Πεηνκίλα!
1 Like
Που να ακουγες και Rush, δηλαδη!
1 Like
To ερώτημα είναι τι θα λέγαμε αν οι Rush το '12 με το Clockwork Angels, επέστρεφαν από την εποχή του Power Windows
1 Like
Σίγουρα δεν είναι monotheist, που για μένα είναι Νο 1 επιστροφή ever. Ειναι όμως από τις επιστροφές, πώς να το πω, ΝΑΙ ΡΕ ΜΑΓΚΕΣ!!! ΔΕΊΞΤΕ ΤΟΥΣ ΠΩς ΓΊΝΕΤΑΙ.
Μπορεί να είναι λίγο πιο κάτω από τους πρώτους τους δίσκους αλλά είναι πολύ πολύ καλύτερο από το 95% των κυκλοφοριών του σήμερα.
Το Painkiller δεν κατάλαβα πως μπήκε στην εξίσωση. Δεν ήταν ούτε come back κ οι Priest ήταν 40αρηδες. Επειδή όρισε ξανά τι σημαίνει metal?? Αυτό το κάνανε από τα 70’s το κάνουμε κ τώρα. Αλλά είναι αυτοί κ μόνο.
2 Likes
Όντως, δεν ήταν reunion album το “Painkiller”. Ωστόσο είναι ένα αξιοπρόσεκτο παράδειγμα κορυφής (που βάζει σοβαρή υποψηφιότητα για καλύτερο album του συγκροτήματος, μάλιστα) μετά από σχεδόν 20 χρόνια δισκογραφικής παρουσίας και σ’ ένα αρκετά πιο νεωτερικό στυλ για τα μέχρι τότε δεδομένα τους. Από αυτήν την άποψη το αναφέρω σ’ αυτές τις κουβέντες, δηλαδή ότι καταρρίπτει διάφορους μύθους για το τι μπορεί να καταφέρει (ή όχι) ένας καλλιτέχνης έπειτα από μακρά δισκογραφική πορεία, εάν υπάρχουν δυνατότητες εξερεύνησης νέων ηχητικών μονοπατιών κλπ.
2 Likes
Ναι σωστα το αναφέρεις με αυτήν την λογική. Απλα νομίζω ότι βρήκες το ένα κ μοναδικό παράδειγμα!!
Ναι είναι το καλύτερο του συγκροτήματος!!
Νομίζω ότι, αν μου επιτρέπεται επί της διαδικασίας, είναι πολύ (έως πάρα πολύ) νωρίς να τοποθετηθούμε με αυτή τη σκέψη προς το δίσκο των Coroner. Και είναι εύλογο να συμβαίνει αυτό, όταν -έστω και αρκετά χρόνια πίσω- κυκλοφόρησε πρότερα το “Grin”. Είναι αδιανόητο.
Ας το (τα) απολαύσουμε.