Αντιγράφω από το Highway Star:
Ian Gillan was interviewed by Dubai 92. The hosts have obviously skimmed the relevant Wikipedia article(s), but managed to get it “nearly right”. Nothing groundbreaking was revealed, but probably with regard to another of his recent interviews, from which too many people seem to have read way too much, Big Ian reiterated that the band has no immediate plans to retire.
Ορίστε, φαγωθήκατε!
Λοιπόν, έτσι όπως έχει διαμορφωθεί η κατάσταση στην αγαπημένη μας μουσική τα τελευταία 20+ χρόνια, θα έλεγα το εξής:
Πρέπει να αποδεχτούμε ότι τα συγκροτήματα έχουν γίνει κάτι σαν τις ομάδες στον αθλητισμό. Υπάρχει το όνομα, άντε να υπάρχει κι ένας ή δύο εκ των παλιών μελών. Από εκεί και πέρα, όποιος έχει τα δικαιώματα χρήσης του ονόματος, κυκλοφορεί δίσκους, ανεβάζει βίντεο στα σόσιαλ και κάνει περιοδείες.
Είτε μας αρέσει είτε όχι. Αυτή είναι η κατάσταση.
Εννοείται ότι ο καθένας μας γουστάρει να ακούει κάποια τραγούδια με συγκεκριμένους τραγουδιστές, από συγκεκριμένες συνθέσεις και συγκεκριμένες περιόδους του γκρουπ.
Αλλά αυτές οι περίοδοι έχουν περάσει ανεπιστρεπτί.
Μου αρέσουν οι Purple; Αν μπορώ να πάω να τους δω και να περάσω καλά. Τι πάει να πει δεν υπάρχει Morse ή Lord;
Είναι σαν να λέει παλιός γαύρος “δεν πάω στο γήπεδο γιατί δεν υπάρχει πια ο Σιδέρης”.
Κι εκεί που λες τα έχεις δει όλα, τσουπ σκάει αυτό:
Ο αξιαγάπητος Ian Paice, στυλοβάτης και μοναδικό σταθερό μέλος των Purple από την αρχή έως και τώρα, αποφάσισε στα 77 του χρόνια να κυκλοφορήσει τον πρώτο προσωπικό του δίσκο!
Υποσημείωση: it’s not a drumming record!
Ενδιαφερον!
Αλλά νομίζω ότι υπάρχουν κάποιοι στο συγκρότημα που χάρηκαν πολύ που έφυγα, επειδή ήθελαν κάπως να επιστρέψουν στις ρίζες τους και να είναι απλώς ένα rock συγκρότημα, σε στυλ ‘μην κάνεις όλα αυτά τα περίεργα’.
«Και όταν πρόκειται για εμένα ως συνθέτη, σίγουρα κάνω όλα αυτά τα περίεργα. Δεν μπορώ να μην το κάνω. (γέλια) Οπότε νομίζω ότι το συγκρότημα είναι πιο χαρούμενο όπως είναι, και θα ήταν σαν υπαναχώρηση για αυτούς να θέλουν να κάνουν κάτι τέτοιο… Τέλος πάντων, είναι πιο χαρούμενοι και σε καλύτερη κατάσταση. Και νομίζω το ίδιο κι εγώ.»
Kαι αυτο ενδιαφερον ειναι,οτι ο Steve Morse ενδεχομενως να ηθελε να πειραματιζεται στην κιθαρα,κατι που δεν ηταν αποδεκτο στους υπολοιπους,κοινως,ετσι θα παιζεις γιατι ετσι πρεπει,δεν ειναι ευκολο αυτο για οποιονδηποτε κιθαριστα ειναι σε τετοιου βεληνεκους συγκροτημα,να του υπαγορευουν πως θα κινηθει συνθετικα.
Για να είμαστε ειλικρινείς, με εξαίρεση τους δίσκους από το 2013 και έπειτα με τη συμβολή του Bob Ezrin, οι δίσκοι με τον Morse, δεν θύμιζαν αρκετά τους Purple που ξέραμε, το γνώριμο ύφος τους. Οπότε, δεν ξέρω κατά πόσο τελικά περιορίστηκε και ακολούθησε το ύφος τους.
Το =1 επανέφερε το κλασσικό ύφος των Purple, επανέφερε το δυναμισμό, είναι σα να ακούμε Deep Purple από τα παλιά. Χωρίς να είναι άσχημη η μουσική που έγραψαν με τον Morse, ήταν κάτι διαφορετικό που δεν ήταν 100% Deep Purple, χωρίς βέβαια αυτό να είναι κακό, μια χαρά δίσκους κυκλοφόρησαν σε αυτό το διάστημα, ήταν όμως ελαφρώς πιο πειραματικοί, πιο progressive σε σημεία…
Άδικο είχαν;
Δεν είχαν άδικο μεν, το περίεργο όμως είναι πως παρόλο που όπως λέγεται δεν τα έβρισκαν, έμεινε κοντά 30 χρόνια στο συγκρότημα ο Morse. Δεν πιστεύετε ότι είναι πολλά τα χρόνια για κάποιον που θεωρητικά δεν είναι αποδεκτός;
Προφανώς τους άρεσε/βόλευε που ήταν απαγκιστρωμένοι από τον Ρίτσι. Και εμένα μου φαίνεται παράξενο, γιατί βροντοφώναζαν σε όλες τις συνεντεύξεις πόσο καλά είναι χωρίς τον Ρίτσι…
Όποιος ξέρει να διαβάζει πίσω από τις γραμμές θα έχει καταλάβει από την αποχώρηση και μετά ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Μάλιστα ο ίδιος ο Glover κάποια στιγμή δήλωσε ότι συναντήθηκε μαζί του στην Αμερική και του ζήτησε συγγνώμη για την τροπή των πραγμάτων.
Οι δίσκοι με τον Morse είναι από πολύ καλοί ως εξαιρετικοί. Δεν κρατάς κάποιον για 30 χρόνια και μετά λες ότι δε σου έκανε.
Θεωρώ ότι την κατάσταση με το θέμα υγείας της γυναίκας του το χειρίστηκε το συγκρότημα πολύ άσχημα και καθόλου ανθρώπινα και βρήκαν ευκαιρία να τον σουτάρουν.
Εμένα το =1 δεν με τρέλανε, προσωπικά στην μετά Blackmore εποχή το βάζω πάνω από το Abandon και that’s it.
Θα είχε μεγάλο ενδιαφέρον να κυκλοφορούσε μια συλλογή με κομμάτια αποκλειστικά από την περίοδο του Morse (χωρίς live εκτελέσεις των κλασσικών κομματιών). Θα μπορούσε άραγε να σταθεί ένα τέτοιο cd στην αγορά; Θα το εκτιμούσε κανείς εκτός από τους σκληροπυρηνικούς φανς;
Νομίζω οι σκληροπυρηνικοί είναι (είμαστε) αυτοί που γκρινιάζουν τόσα χρόνια ότι θα ήθελαν περισσότερα Morse κομμάτια σε συναυλίες και όχι τα ίδια και τα ίδια. Αυτό που έγινε στην περιοδεία του Purpendicular ή του Abandon που παίζανε μισό καινούριο δίσκο, κάποια γνωστά και deep cuts.
Βασικα ο ιδιος ηταν ο μονος που ειχε θεμα με τις μεγαλες περιοδειες.Δεν νομιζω οτι υπηρχαν κακες σχεσεις διαφορετικα δεν θα κρατουσε και τοσα χρονια αυτη η συνθεση.
Επισης δεν νομιζω οτι εψαχναν ευκαιρια να τον διωξουν.Θα μπορουσαν να το κανουν ανα παση στιγμη αν δεν τον ηθελαν.
Αυτο που δεν επιθυμουσαν ειναι να τον περιμενουν και εχει και μια λογικη γιατι δεν τους εχει μεινει και πολυς χρονος για να κανουν αυτο που ξερουν καλυτερα.
Μετα βολευτηκαν με τον Simon,τους αρεσε που δουλεψαν και με διαφορετικο κιθαριστα και αυτο ειναι ολο.
Απλα ο Steve βγαζει μια πικρια γιατι ισως να ηλπιζε οτι οταν περνουσε ολο αυτο το σκηνικο με την γυναικα του,να γυρνουσε κανονικα.
κι εδώ μια συνέντευξη του Steve στον Δημήτρη Μπάρμπα.
Τον Οκτώβρη που θα έρθουν στη χώρα μας, θα έχουν το καινούριο άλμπουμ στις αποσκευές τους, δύο χρόνια μετά το αρκετά αξιόλογο =1. Για να δούμε τι μας έχουν ετοιμάσει…
Fixed.
Μπα ρε μια χαρα δισκος ειναι!
Για μένα είναι ο χειρότερα ηχογραφημένος/μιξαρισμένος δίσκος με Ezrin. Κάνει τα Banas/Rapture (original mix) να φαίνονται audiophile εκδόσεις μπροστά του.
Και σίγουρα είναι πολλά επίπεδα κάτω από δίσκους όπως Now What?!, Whoosh, για να μην πάμε πιο πίσω.
Εντάξει, δε συγκρίνεται με Now What?!, ούτε με Bananas, δε θα τον έλεγα ως meh δίσκο, αυτό τον τίτλο θα τον δώσω στο infinite.
Βέβαια, δε θα έλεγα ότι στο =1 είναι all killer no filler, υπάρχουν κομμάτια τα οποία προσπερνώ όποτε βάλω να ακούσω το άλμπουμ.
Τον θεωρώ ως αξιόλογο, κυρίως επειδή στη φάση που βρίσκονται τώρα οι Περπλ, δεν περίμενε κάποιος να κυκλοφορούσαν τέτοιο υλικό. Στα αυτιά μου, είναι ένα υβρίδιο μεταξύ της κλασικής ΜΚ ΙΙ & Morse περιόδου ηχητικά, πιθανόν λόγω του στυλ του McBride.
Μετά από χρόνια, σε αυτό το δίσκο άκουσα ξανά πιο τσαμπουκαλεμένους Περπλ, κάτι το οποίο είχαμε ξεχάσει όλα αυτά τα χρόνια…
εμένα γιατί από όλους αυτούς μου άρεσαν πολύ περισσότερο οι συνθέσεις του Infinite; ισάξιο του Now What?! στα αυτιά μου. Whoosh και =1 δεν με κράτησαν. Το =1 έχω το βινύλιο ακόμα sealed 