Dream Theater - A Change Of Drummers (αφιερωμα)


#61

Τα ξέρω πρώτο χέρι φίλε Shadowcaster γιατί ήμουν και εγώ από αυτούς που πήραν όλο ενθουσιασμό το FII τότε και σκάλωσα άσχημα με κάποια τραγούδια. Θα ήθελα να πω ότι ήμουν ανοιχτόμυαλος και δεκτικός από την αρχή αλλά η αλήθεια είναι ότι ανήκα στους τύπους που τους χάλασε το You Not Me και άλλα σοφτ πράγματα και βέβαια η αναπόφευκτη σύγκριση με τα προηγούμενα, τα οποία θεωρώ (ακόμη) τα αριστουργήματά τους. Και επιπλέον ήμουν από αυτούς που αγόρασαν το LTE σαν φανμπόης Θίατερ χωρίς καμία ιδιαίτερη προσδοκία και έπαθα πλάκα. Το ερωτεύτηκα.

Και ναι, ήθελα και εγώ να έρθει ο Rudess, φάνταζε τόσο ιδανικός εκείνη τη στιγμή. Μετά αποτέλεσα εξαίρεση, όταν βγήκε το Scenes με απογοήτευσε, μου χτύπησε το user/φαν friendly στίγμα και δεν έπαθα πλάκα με το concept. Και περίμενα πιο τούμπανη δουλειά από τον Rudess. Δεν ξέρω τι. Όχι ότι με χαλάει ο δίσκος, μια χαρά γαμάει (με το μπαρδόν) απλά, ήταν πολύ πιο μονοκόμματο το ηχητικό του στίγμα.

Και με τα χρόνια κατέληξα ότι “ε, τελικά, μια χαρά ήταν ο καημένος ο Sherinian”. ΣΥΓΓΝΩΜΗ ΝΤΕΡΕΚ! Που ήταν και συμπαθέστατος από κοντά. Τον είχα γνωρίσει μετά το λάιβ στο Λονδίνο το 1997 και μόλις άκουσε ότι είμαι Έλληνας μου λέει “ke ego file! Ti kanis?” και γενικά πολύ προσιτός και φιλικός. Και το ποζεριλίκι του (που είναι τερατώδες, μην κρύβουμε λόγια τώρα!) ήταν πολύ διασκεδαστικό στο σανίδι. Ειδικά στο Nightmare Cinema κομμάτι είχε λυσσάξει!


#62

Nα την πω την ιστορία, να την πω?:stuck_out_tongue:

Λοιπόοοοον, το ουρμπαν λέτζεντ λέει (:p) ότι η μπάντα περιόδευε στην χώρα του ανατέλλοντος ηλίουυυυ. Κατά τη διάρκεια του soundcheck, λέγεται ότι το παλικάρι μας με την ελληνική καταγωγή έσβησε κατά λάθος προηχογραφημένα δεύτερα φωνητικά…ΟΥΠΣ:!: Ο Λαμπρής πανικόβλητος κατάφερε να τα ξαναηχογραφήσει αλλά αυτά δεν ακούγονται ποτέ κατά τη διάρκεια της συναυλίας:lol::. Έχει και συνέχεια! Στην επόμενη ακριβώς συναυλία γίνεται το ίδιο πράγμα! Ο Sherinian σβήνει ΚΑΙ ΠΑΛΙ τα δεύτερα φωνητικά! Το συζητάνε λίγο πριν τη συναυλία όλα τα μέλη και αποφασίζουν να βγούν χωρίς δεύτερα. Και εκεί στη συναυλία αυτή, είναι που με κάποιο μαγικό τρόπο καταφέρνει να επαναφέρει τα χαμένα φωνητικά ο Sherinian σε εντελώς άκυρο σημείο (ενώ σολάρει ο Petrucci αν θυμάμαι καλά:lol:). Κατά λάθος κλειδώνει και το keyboard player του, οπότε μπουχτισμένος ο Μιχαλάκης κατεβαίνει και βγάζει την πρίζαααα:lol::lol:

Παιδιά εγώ αυτά δεν τα πιστεύω, απλά τα μεταφέρω, και αμαρτίαν ουκ έχω:lol::stuck_out_tongue:


#63

Vic στο πρώτο κείμενο με τον Μίλτο γράφουμε ότι οι οπαδοί των Theater είναι στην ουσία μεταλλάδες και αυτό εξηγεί πολλά.

Είτε με την υπέρ-ανάλυση της μπάντας, είτε με το loyalty, είτε με την τάση να βρίσκεται πάντα ένας αποδιοπομπαίος τράγος ή να αποθεώνεται κάθε τι obscure (στο βαθμό που αναλογεί).

Επίσης, έχει να κάνει και με την ηλικία/φάση ζωής που σε βρίσκει κάθε αλμπουμ. Το 1997 μάθαινα τα βασικά περί progressive metal και παράλληλα είχα αδυναμία στον mainstream αμερικάνικο rock ήχο (κι ακόμα έχω δλδ). Ο Desmond Child μου ήταν και γνωστός και συμπαθής τόσο ελέω Bon Jovi, όσο και λόγω του Trash του Alice Cooper, ενώ την προηγούμενη χρονιά οι αγαπημένοι μου Aerosmith έβγαζαν με την σφραγίδα του Kevin Shirley το “Nine Lives” που το είχα λιώσει. Οπότε όχι μόνο δεν βρήκα κάτι μεμπτό, μπορώ να πω πως απήλαυσα κιόλας το ότι στο ίδιο άλμπουμ είχα και ένα “You Not Me” και ένα “Lines In The Sand”. Και ακόμα το κάνω να είμαι ειλικρινής…


#64

Εγω παντως οταν εμαθα οτι τον εδιωξαν ειχα ξενερωσει. Γιατι τους ειχα δει στο Λυκαβηττο λιγους μηνες πριν, και αυτο το πραγμα που εβλεπα επι σκηνης ηταν ΤΕ-ΛΕΙ-Ο. Τα πολλα λογια ειναι φτωχεια, οκ, ποζερας, επαιζε με ΚΙΣΣ, μπλα μπλα μπλα, οταν εγω ημουν στις κερκιδες στο τελευταιο μισαωρο της συναυλιας και εβλεπα το Trial Of Tears και τον Derek να παραδιδει πνευμα και ψυχη επι σκηνης, τα αλλα περισσευουν. Για να μη μιλησουμε για το φοβερο σολο που ειχε κανει.

Θελω να αποδωσω φορο τιμης στην χαρακτηριστικη του σταση με τα δυο keyboards, ενα μπροστα του κι ενα πισω του, και να παιζει με το ενα χερι στο καθε keyboard, με το μαυρο γυαλι και το σκουλαρικακι. Ανεκτιμητη φωτογραφια. 8)

Δε βρισκω καλυτερη φωτο ρε γμτ.


#65

Ρε, οι μεταλλάδες είναι τα καλύτερα παιδιά, απλά είναι κολλημένοι με τη μπάλα:lol:

Ο Χρήστος χρησιμοποίησε την κατάλληλη λέξη: loyalty. Yπερασπιστές του Eξκάλιμπερ, του μυθικού Κάμελοτ και του Αγιου Δισκοπότηρου μαζί!:p:lol:

Ακόμη θυμάμαι τον κοντούλη χεβιμεταλλά που έκραζε τον Gildenlow για τις μουσικές επιλογές του σε ένα πάρτυ του Χάμμερ…πεθαίνω:lol:


#66

Ο Desmond Child μου ήταν γνωστός πολλά χρόνια και η δουλειά του μου άρεσε πολύ. Αυτό δεν σημαίνει ότι αυτό το πράγμα που έκανε στο You Not Me ήταν πετυχημένο. Το κομμάτι είναι πολύ καλό, με το ωραίο πονηρό του γκρουβ στο κουπλέ και γίνεται τραγικά νερόβραστο στο ρεφρέν του. Το οποίο είναι τριπλά νερόβραστο γιατί βρίσκεται σε ρεφρέν των Theater που μέχρι πρότινος, το μοναδικό νερόβραστο πράγμα που είχαν ήταν το ύφος του LaBrie.

Ακούγοντας και το ντέμο του, με το ορίτζιναλ ρεφρέν, πραγματικά απορώ πώς το δέχτηκαν αυτό το πράγμα.

Το Nine Lives είναι πολύ, μα πολύ ωραίος δίσκος. Το Taste of India είναι μεγάλη κομματάρα.


#67

Ισαξια τα You Not Me και You Or Me κατα τη γνωμη μου


#68

Καλά και μεταλλάς να μην είσαι,αυτό δεν αλλάζει οτι ο Ντάνιελ είναι γενικότερα άμπαλος ότι αφορά ακόμα και το prog(από ακούσματα εννοώ φυσικά ε…:p)


#69

Ρε συ, του έπαιξε τρελή μπινιά λέμε:!: Έβαλε Ιndifference από Pearl Jam, ούτε καν ένα Spin the Black Circle βρε αδερφέ:p

Οφ τόπικ τέλος, Falling into Infinity μαμάει8)


#70

Σχετικά με τον Sherinian, ένα κομμάτι από το κείμενο που έγραψα αλλά δεν πρόλαβα να τελειώσω και να στείλω, αρκεί να έχετε όρεξη να διαβάσετε γιατί είναι μακροσκελές:

[SPOILER]
Αν κοιτάξουμε καθαρά τη συνεισφορά του Sherinian σε συνθετικό επίπεδο, το κύριο υλικό βρίσκεται στα demos του FII, που είναι ο δίσκος που θα ήθελε το συγκρότημα (και κυρίως ο Portnoy) να κυκλοφορήσει, με κομμάτια όπως το Raise the knife, Where are you now?, Speak to Me που δεν είδαν το φώς της ημέρας παρά χρόνια αργότερα. Επίσης βοήθησε στη δημιουργία της τελικής εκδοχής του A Change Of Seasons, ένα κομμάτι το οποίο προυπηρχε και παίζονταν ζωντανά με τον Kevin Moore, αλλά υπέστη αρκετές μουσικές και στιχουργικές αλλαγές στην επίσημη κυκλοφορία του.

Αν κοιτάξουμε λοιπόν αυτό το υλικό, φαίνεται ότι ο Sherinian είναι κατά κάποιο τρόπο η ?χρυσή τομή? μεταξύ του συναισθηματικού ήχου του Moore, και του πιο τεχνικού και ψυχρού ήχου του Rudess. Σε όλα τα κομμάτια προσθέτει μια πιο fusion και σε σημεία ambient προσέγγιση, που λειτουργεί υποστηρικτικά στο να αναδείξει τα κομμάτια, και όχι την τεχνική του δεξιότητα. Όταν η μουσική το καλεί, γίνεται ροκάς και παίζει αρτιότατα solo με τον χαρακτηριστικό του κιθαριστικό σχεδόν ήχο. Το συνάισθημα στο παίξιμό του δεν είναι απόν, όπως χαρακτηριστικά φαίνεται στο Anna Lee, ένα υποτιμημένο τραγούδι όπως έχει παραδεχθεί και ο Portnoy.

Γιατί λοιπόν ο Sherinian λοιδωρήθηκε από πολλούς οπαδούς της μπάντας, οι οποίοι υποδέχθηκαν σαν μεσσία τον JR στο συγκρότημα?
Στους κύκλους των οπαδών, το FII έχει αποκυρηχθεί από πολλούς, λόγω της πιο μινιμαλιστικής του ηχητικής προσέγγισης, καθώς και επειδή περιέχει κάποια τραγούδια με σαφώς mainstream προσέγγιση, όπως τα You Not Me, Anna Lee και Hollow Years. Πρέπει όμως κανείς να λάβει υπόψιν του ότι η μουσική αυτή γράφτηκε σχεδόν από την αρχή με ένα πνεύμα συμβιβασμού με τις πιέσεις της δισκογραφικής εταιρίας, συμβιβασμός ο οποίος δημιούργησε τριγμούς στις διαπροσωπικές σχέσεις του συγκροτήματος. Επίσης, η επιτυχία τoυ Liquid Tension Experiment στους οπαδούς των DT δημιούργησε επιπλέον δυσαρέσκεια για τον τότε τρέχον ήχο της μπάντας, που έδειχνε να απομακρύνεται από τις prog επιρροές της και να υποκύπτει στις διάφορες μόδες που επικρατούσαν.

Είναι επίσης γεγονός ότι ο Sherinian είχε ιδιαίτερη σκηνική παρουσία με το που έγινε πλήρες μέλος της μπάντας, με ένα πλήρως rockstar στυλ, με λάμπες λάβας στη σκηνή και με τα γυαλιά ηλίου, το οποίο ξένισε πολλούς. Διάφορα ?παιχνίδια? των DT, όπως το να παίζουν κλασσικά τραγούδια αλλάζοντας όργανα και ονομαζόμενοι Nightmare Cinema, έδωσε ίσως πάτημα σε κάποιους να αποδοκιμάσουν αυτή την έλλειψη συγκέντρωσης και σοβαρότητας που φαινόταν να υπάρχει.

Η αντικατάσταση του Sherinian από τον Rudess και η κυκλοφορία του SFAM που ήταν κατά κάποιο τρόπο η επιστροφή στις ρίζες του ήχου των DT, οδήγησε πολλούς στο βιαστικό συμπέρασμα ότι ο Sherinian ήταν υπεύθυνος σε μεγάλο βαθμό για την αλλαγή του ήχου της μπάντας. Ο Rudess είχε τα διεπιστευτήρια ήδη από τους δίσκους LTE και συνέχισε να προσφέρει στο εκπληκτικό SFAM. Αυτό που δεν γνώριζαν αρκετοί, είναι ότι το Metropolis pt.2 προϋπήρχε σαν ενιαίο κομμάτι με διάρκεια περί τα 20 λεπτά, με σκοπό να κυκλοφορήσει στο FII, αλλά η εταιρία δεν έδωσε ποτέ το πράσινο φως για να συμπεριληφθεί στο δίσκο. Σε αυτό το πρώιμο κομμάτι υπήρχαν τα βασικά θέματα που αναπτύχθηκαν για να γίνουν τα κομμάτια του SFAM. Aν και το δείγμα που υπάρχει είναι ανεπεξέργαστο και ουτε καν καλής ηχητικής ποιότητας, παρόλα αυτά δείχνει ότι ο Sherinian ήταν ικανός να ακολουθήσει με επιτυχία τα πιο prog μονοπάτια που η μπάντα θα ήθελε να ακολουθήσει αλλά εκείνη την περίοδο δεν ήταν πλήρως ελεύθερη να το κάνει.

Συνθετικά ο Sherinian και πέραν των DT έχει δείξει ότι είναι πολύ ταλαντούχος, με αρκετούς solo δίσκους και συμμετοχή σε διάφορα projects, με πρώτο και καλύτερο τους Planet X, των οποίων το όνομα είναι αντιπροσωπευτικότατο της μουσικής τους, με συνθέσεις πιο τεχνικές ακόμη και από τους DT, κινούμενες βέβαια σε λιγότερο metal και περισσότερο fusion μονοπάτια. Εκεί δεν φοβάται να πειραματιστεί, και να προσφέρει μια ηχητική και ατμοσφαιρική επένδυση στα κομμάτια που πλέον είναι χαρακτηριστική του ήχου του.

Είναι λοιπόν άδικη η κριτική που έγινε στο πρόσωπό του η όχι? Θα μπορούσε κανείς να πεί ότι ποτέ δεν θα μπορέσουμε να απαντήσουμε με σιγουριά, διότι δεν του δόθηκε ο χρόνος να αποδείξει την αξία του και το τι θα μπορούσε να προσφέρει συνθετικά στους DT. Ήταν άτυχος κατά κάποιο τρόπο, στο ότι συμμετείχε σε έναν δίσκο που δεν ήταν αντιπροσωπευτικός του στόχου του συγκροτήματος, με πολλές επεμβάσεις τρίτων στο υλικό, και με ένα fanbase που ήλπιζε να ακούσει το τρομερό prog των Liquid Tension Experiment παιγμένο με πιο μέταλ επιρροές στους DT. Το ότι αυτό έγινε κατά κάποιο τρόπο με την εισχώρηση του Rudess και την κυκλοφορία ενός από τους πιο σημαντικούς δίσκους μουσικά και εμπορικά για τους DT, οδήγησε άδικα στο να υποτιμηθεί από κάποιους ο ρόλος του Sherinian, παρόλο που η μετέπειτα πορεία του έδειξε ότι θα μπορούσε να οδηγήσει τη μπάντα σε πιο πειραματικά και ενδιαφέροντα μονοπάτια, από το τυποποιημένο prog metal που προσέφερε σε επόμενους δίσκους.
[/SPOILER]


#71

Eύγε Nikatapi8)

Πρέπει να είχες σκίσει Έκθεση στις Πανελλήνιες ε?:smiley:
Συμφωνώ μέχρι κεραίας (πολύ μινιμαλιστικά τα ποστ μου σήμερα για DT topic:!::p)

Εντιτ: Παιδιά εγώ πιστεύω ότι βάσει πορείας Rudess, χαλαρά είχαν δεύτερες σκέψεις τα μέλη των DT κάποια στιγμή (βρε μήπως κάναμε λάθος τότε κτλ).


#72

Μπα ένα 14 είχα γράψει… :stuck_out_tongue:
Αλλά όταν είναι για Theater πάει εύκολα το γράψιμο…
Εχω και άλλα κομμάτια που θα ανεβάσω αν θέλετε όταν συζητήσουμε και άλλα ερωτήματα.

Να πώ ένα μεγάλο μπράβο σε όσους ασχολήθηκαν με το όλο θέμα, είναι κάτι που προσωπικά με ενθουσίασε και δεν περίμενα, αφού γενικά οι DT στην Ελλάδα είναι λίγο παρεξηγημένο συγκρότημα. Ευτυχώς υπάρχουν πολλοί οπαδοί τους τελικά, που μοιράζονται το ίδιο πάθος για την μπάντα.


#73

Χίλια μπράβο σε όλα τα παιδιά (μίλησε ο μεγάλος :lol:) που έστειλαν τα άρθρα τους, πραγματικά ήταν απολαυστικότατη η ανάγνωση.

Άμα είχαν στείλει δε κάτι τύποι σαν τον Σαντοουκάστερ ή τον nikatapi που ως γνωστόν είναι λακωνικοί και … ολιγαρκείς :lol: όταν αφορά τους Theater, θα μπούκωνε ο σέρβερ που είπε κι ο κρίμσον.

Επίσης άπειρο ρησπέκτ στην υπομονή του Χρήστου και του Μίλτου να κάτσουν να τα κοιτάξουν όλα αυτά, να τα διορθώσουν και να τα ταξινομήσουν ώστε να δημιουργηθεί το κείμενο που μας δώσανε. Πραγματικά ασύλληπτη ποσότητα δουλειάς όταν μιλάμε στην ουσία για ένα χόμπι.

Μια και ανοίξαμε συζήτηση για το FII, να πω κι εγώ την άποψή μου:

Τους Theater τους ανακάλυψα πολύ αργότερα (όταν βγήκε το FII ήμουν 6-7 χρόνων) οπότε θα 'ναι τουλάχιστον άστοχο να προσπαθήσω να βάλω τον εαυτό μου στην θέση όλων αυτών που έζησαν τα γεγονότα.

Στην δισκογραφία τους μου φαίνεται σαν μια παρένθεση (όπως και σε όλους μάλλον) η οποία είναι πολύ ευχάριστη. Ο χαρακτηριστικός ήχος τους Sherinian και το συνθετικό του προφίλ είναι προφανές ότι ήταν καθοριστικά για να βγουν διαμάντια σαν το Lines In The Sand ή το New Millenium. Απ’ την άλλη, δεν με χαλάνε τόσο τα “εμπορικά” του δίσκου όπως το You Not Me (αν και προτιμώ το You Or Me). Φανταστείτε όμως με τι λόγια θα μιλάγαμε γι’ αυτόν τον δίσκο αν είχαν μπει μέσα κομμάτια όπως το Speak To Me. Βέβαια με τις παρεμβάσεις εξωτερικών παραγόντων, η ιστορία μάλλον ήταν προδιαγεγραμμένη …

Από 'κει και πέρα δεν ξέρω πού θα είχαν πάει συνθετικά αν είχαν πορευτεί με αυτόν στα πλήκτρα στα 00s. Φαντάζομαι ότι η μπάντα θα ακουγόταν πιο κοντά στους Planet X παρά στους Theater του SDOIT για παράδειγμα. Εγώ σαν ακροατής είμαι υπερευχαριστημένος με τους δίσκους που κάνανε με τον Rudess και δεν ξέρω κατά πόσο θα μπορούσαν να είχαν βγάλει καλύτερο υλικό με τον Sherinian. Και ο ίδιος άλλωστε έχει δηλώσει αρκετά ότι μακροπρόθεσμα ήταν συμφέρουσα για όλους η απομάκρυνσή του.

Μεγάλος μουσικός πάντως, οφείλουν οι πάντες να του βγάλουν το καπέλο όταν έχει συνεργαστεί με τέτοια ονόματα και έχει τόσο χαρακτηριστικό στυλ σαν παίκτης. Πλέον είναι μεγάλο πράμα το να είσαι τόσο αναγνωρίσιμος ως προς τον τρόπο που παίζεις.


#74

Leviathan εσυ εισαι πιπινι ρε… στην Αμερικη μπορεις να πιεις μπυρα ή οχι ακομα?


#75

Το κείμενό μου ανέβηκε στην μπλογκάρα μου, αμαρτία να πάει χαμένο:


#76

Ωραίο το κειμενο, με αρκετό χιούμορ.
Τον LaBrie δεν τον πάς καθόλου ε?:stuck_out_tongue:


#77

Σαν άτομο; Συμπαθής είναι. Σαν τραγουδιστής είναι καλός ξέρω γω, εμένα δεν μου αρέσει ούτε η χροιά του (δεν φταίει ο άνθρωπος, αυτήν έχει), ούτε η ερμηνεία του (γι’αυτό φταίει). Και έχει και εμφανέστατες περιόδους που απλά δεν μπορεί, πάει με τα ηλιοστάσια η απόδοση.

Λαμβάνοντας υπόψιν τα παραπάνω και αναλογιζόμενοι τι μουσικοί απαρτίζουν τους Dream Theater και ποιοι μουσικοί θα μπορούσαν να απαρτίζουν τους Dream Theater μετά από κάθε αποχώρηση , ε, ο άνθρωπος είναι Μέγας Διδάσκαλος Μασώνος. Δεν εξηγείται αλλιώς. Ή υπάρχει μια σχέση Ρεχάγκελ-Χαριστέα εδώ πέρα, που μπορεί να είναι το ίδιο πράγμα με άλλα λόγια βέβαια.


#78

ε κατι θα ξερουν ρε φιλε αυτοι που απαρτιζουν τους dt. ποσο λαθος κριση να εχουν κανει 19 συνεχομενα χρονια?


#79

Και πάλι πολλά ευχαριστώ σε όλους όσους βοήθησαν στην πραγματοποίηση κάτι ιδιαίτερα φιλόδοξου και μεγάλου σε μεγέθους.

Και φυσικά congrats στον νικητή.

I’m finally free…:stuck_out_tongue:


#80

Όπως το βλέπω εγώ; Πολύ. Ψοφάω για τα δύο Μουρ και ακόμα και έτσι σκέφτομαι ότι θα ήταν καλύτεροι δίσκοι με έναν καλύτερο τραγουδιστή.

Εγώ ψήφιζα Tom Mallicoat πάντως.