3 Likes
Μπαίνω μόνο και μόνο για να σχολιάσω ότι το Drumeo είναι ίσως από τα καλύτερα μουσικά κανάλια στο YT.
Άντε, και ψιλο - on topic:
5 Likes
δεν θυμάμαι αν αυτό έχει μπει…
2 Likes
Γαμάτο σκηνικό στο βίντεο όπου το παλικάρι που παίζει ντραμς στην μπάντα της Lady Gaga δεν ξέρει το Fireball των Deep Purple. Αλλά κάπου το έχει ψυλλιαστεί ότι είναι κάτι πολύ σημαντικό αυτό που δεν ξέρει και ρωτάει “am I an asshole for not knowing this?”. Και τότε ο πατέρας του που είναι παρών στο στούντιο γνέφει καταφατικά 
9 Likes
Και βέβαια δεν ήταν ποτέ asshole, γιατί σιγά την ανεπανάληπτη στιγμή στην ιστορία της μουσικής που έπρεπε να ξέρει.
Μην δεις ευκαιρία για hot take εσύ, να πέσεις κατευθείαν για πέναλτυ… 
3 Likes
Σιγά το hot take, απλά δεν πιστεύω σε βάθρα εδώ και δεκαετίες
Ανασταίνω τη συζήτηση, για να σημειώσω ότι στο καινούριο αυγουστιάτικο αφιέρωμα του Hammer (100 καλύτεροι δίσκοι), ο Ζαχαρόπουλος γράφει (σχετικά με το “Images and words”): “Ο ήχος των τυμπάνων ήταν, κατ’ επιλογήν του παραγωγού, εντελώς προγραμματισμένος, δημιουργώντας εσφαλμένες υποψίες για drum machine”.
Ελέγχονται ως ανακριβείς οι πληροφορίες που θέλουν το original κείμενο να λέει: “Ο ήχος των τυμπάνων ήταν, κατ’ επιλογήν του παραγωγού, εντελώς προγραμματισμένος, δημιουργώντας εσφαλμένες υποψίες για drum machine σε εξυπνάκηδες σαν εμένα”.
7 Likes
Κορυφαίο άλμπουμ, αλλά ο ήχος των drums πράγματι δεν είναι καλός.
3 Likes
Σαν σήμερα πριν 20 χρονια κυκλοφόρησε το καλύτερο live album των Dream Theater
9 Likes
Την καρδουλα την βαζω, αλλα υπαρχει και το απιστευτο Budokan, και το Once in a LIVEtime, υπαρχει γενικα αρκετος ανταγωνισμος.
5 Likes
Τα ειπατε ολα εκτος απο το οντως καλυτερο που ειναι το Scenes From New York 
5 Likes
Εννοειται πολυ δυνατη υποψηφιοτητα. Απιστευτο setlist, τρελη εκτελεση του Metropolis και του Change Of Seasons, και γενικα φοβερο επισης. Με εναμισο τραγουδι απο το Falling Into Infinity και χωρις Peruvian Skies ομως, ε, οχι, στην τοπ κορυφη δεν το βαζω 
2 Likes
Σαν σήμερα πριν από 25 χρόνια, εκτός των άλλων κοσμοϊστορικών γεγονότων, κυκλοφόρησαν και οι Dream Theater το Live Scenes from New York το οποίο και ανακάλεσαν πάραυτα για προφανείς λόγους, ούτως ώστε να ξαναβγει αργότερα με διαφορετικό εξώφυλλο!
9 Likes
29 χρονια.
Απο τις κλασικες περιπτωσεις που οι συνθηκες γυρω απο εναν δισκο (πριν, μετα, κατα την διαρκεια) διαμορφωνουν αποψεις πολλων ανθρωπων περισσοτερο απο οτι η ιδια η μουσικη μεσα στον δισκο. Κομβικο σημειο στην ιστορια των Dream Theater, ηταν ο πρωτος και τελευταιος full length δισκος με τον Derek Sherinian στα πληκτρα, ο οποιος ομως αφησε την παρακαταθηκη του με την μπαντα σε τεραστιο βαθμο και με το A Change Of Seasons αλλα και με το Scenes From A Memory, στο οποιο εγραψε τουλαχιστον τα μισα πληκτρα οπως ακουμε στο demo.
Ταυτοχρονα, ο Portnoy εχει δηλωσει πολλακις δυσαρεστημενος με την εταιρια τους τοτε, καθως κατα τα λεγομενα του τους “πιεσε” για μια πιο εμπορικη στροφη. Η ειρωνεια σε ολο αυτο βεβαια ειναι πως οι Dream Theater εχουν σιγουρα πολλους πιο ευπεπτους και ποπ δισκους μετα το Falling Into Infinity (με την ευλογια και αιγιδα του Portnoy), οπως και το οτι ο Petrucci εχει δηλωσει πως η εταιρια τους δεν επαιξε μεγαλο ρολο στο πως θα διαμορφωθει το τελικο tracklist. Μια ακομα ειρωνεια ειναι το πως καποιοι οπαδοι παραπονιουνται για το You Not Me και δηλωνουν πως προτιμουν το demo του με τον τιτλο You Or Me, το οποιο ομως ειναι πιο εμπορικο και ποπ (!) απο το τραγουδι που τελικα μπηκε στον δισκο.
Οπως και να χει, το Falling Into Infinity περιεχει τραγουδια οπως New Millenium, Peruvian Skies, Lines In The Sand, Hell’s Kitchen, Trial Of Tears και Take Away My Pain, οποτε στα δικα μου τα αυτια δε θα μπορουσε ποτε και για κανεναν λογο να ειναι οτιδηποτε λιγοτερο απο αριστουργηματικο. Ακομα κι αν τα τραγουδια που δεν ανεφερα δεν ηταν καλα. Που ειναι εξαιρετικα, οχι απλα καλα.
Ειδικη μνεια στα Raise The Knife, The Way It Used To Be, Where Are You Now?, Cover My Eyes και Speak To Me, τα οποια θα ηθελα παρα πολυ να υπηρχαν με φουλ παραγωγη, καθως ολα αποτελουν φανταστικα τραγουδια. Αν ειχε οντως βγει ο δισκος διπλος με 16 τραγουδια, θαρρω πως η πλειοψηφια των χαρκορ προγκρεσιβαδων θα εβαζε τον δισκο πολυ πιο ψηλα στην δισκογραφια τους. Ειδικα αυτοι που παραπονιουνται οταν δισκοι αλλων συγκροτηματων ειναι πολυ μεγαλοι σε διαρκεια.
ΥΓ. Απο περιεργεια, υπαρχει κανενας εδω μεσα που να μην βρισκει τον ηχο του FII στο τοπ 3 (τουλαχιστον) του ηχου που ειχαν στην δισκογραφια τους? Μου λειπει αυτη η παραγωγη που ειχαν απο Awake εως και το Six Degrees.
9 Likes
Συμπληρωνει μαζι με το Awake και το I&W τα top 3 για μενα.
2 Likes
Πρέπει να υπάρξει θέμα(αν δεν υπάρχει ήδη) για δίσκους που οταν πρωτοακούσαμε μπηκαν στο ράφι και μετα απο καιρο οταν τους ξεθαψαμε καταλαβαμε τί μαλακία καναμε και τωρα πινουμε κρασί στο όνομα τους.
Οταν πρωτοάκουσα theater , η επαφή μου με τον prog ήχο γενικότερα ηταν ανυπαρκτη. Μόνο κάτι queensryche και fates warning απο δω κ απο κει σε συλλογές αλλα ως εκεί. Ημουν σε εντελώς άλλη φάση τότε.
Σε συζητήσεις με φίλο παλαίουρα για αγορές δίσκων, μου προτείνει μια 3άδα εκ των οποίων το ενα album είναι το images. Τα άλλα 2 θα αναλυθούν σε καποια αλλη χρονική στιγμη στο καταλληλο θρεντ.
Την ιστορία αυτη την εχω αναφέρει καπου κ παλιότερα εδω μέσα νομίζω.
Τεσπα , σκάω στο δισκάδικο, images πάπαλα αλλά μου λέει ο τυπος που το εχει να παρω το scenes from a memory που μόλις εχει κυκλοφορήσει.
Πάω σπιτι και αφου πατάω το play, ακούω όλο το album και δεν καταλαβαινω Χριστό!
Εννοειται μπαινει στο ράφι και συνεχιζω με τους άλλους 2 δισκους της μαγικής τριάδας που ειχα παρει εκείνο το πρωινό.
Εχω σκυλοβρίσει εντωμεταξυ τον φιλο μου για την πατατα συγκρότημα που μου εβαλε να τσεκάρω.
Εδω παταμε ενα σκιπ, δεν θα αναλυσω το πως ενιωσα μετά απο καιρό οταν ξαναεπιασα τον δισκο στα χερια μου και τον ακουσα με ωριμότητα πλέον για να μην βγω εκτος θεματος. Το σίγουρο ειναι οτι με αλλαξε εντελως στα ακουσματα μου και μου εδωσε μια ωριμοτητα στα αφτια κ στον τροπο μουσικής αναζητησης που δεν ειχα μεχρι τοτε.
Απο τότε αφου εχει φάει λιωσιμο και εχω μαθει καθε νοτα απεξω, κάθε στίχο και καθε χτυπημα στην μποτα του καριόλη, ξεκιναω να αγοραζω οτι μπορω απο αυτούς καθως πλέον δεν μπορούσα να ακουσω τπτ αλλο. Τα images και awake μου εχουν κανει το μυαλο πουρε, αδυνατω να συνειδητοποιήσω τι γινεται εκει μέσα και τι έχουν γραψει οι ανθρωποι.
Εκει αρχιζει κ επισημα κ το ταξιδι μου στους prog ηχους με διαφορες μπάντες.
Καπου εκει σκάνε και οι death που με αλλαζουν εντελως σαν ανθρωπο, αλλα αυτο ειναι επισης ενα αλλο κεφαλαιο.
Στην αναζήτηση λοιπόν παω και αγοράζω το falling into infinity χωρις καν να ξερω τι με περιμενει.
Το ξενερωμα ηταν τεραστιο. Ισως το μεγαλυτερο μεχρι τοτε με δισκο μπαντας που μαρεσει…και φυσικά μπηκε ραφι.
Δεν θυμαμαι ποσα χρονια περασαν για να φτασει να γινει ο πιο πολυπαιγμενος της δισκοθηκης μου πλεον.
Αν ηταν να βαλω τοπ 3, ισως τον εβαζα και στην πρωτη θέση. Αν θελησω να ακουσω κατι απο την μπάντα συνηθως βαζω αυτον πρωτο και μετα παω σε κατι αλλο.
Ο ηχος ειναι για εμενα ο ιδανικός που θα επρεπε να εχουν οι theater ακομα και σημερα. Μου βγαινει πολυ αληθινός και τοσο ‘μεταλ’όσο πρέπει χωρις να ακουγεται πλαστικός όπως τα τελευταία χρόνια.
Ολοι νομιζω βρίσκονται σε ακραιο παίξιμο που σου δινουν την εντύπωση οτι καθε νότα υπάρχει εκει μεσα για καποιον λόγο και τπτ δεν ειναι περιττό.
Το οτι ειναι πιο ποπ ας πούμε, πιστευω βοηθαει στο να μπει καποιος στον χώρο πιο εύκολα. Αν προτεινα σε καποιον να ξεκινησει να ακουει θίατερ, θα του έλεγα πρωτα να ακουσει αυτο κ μετα να παει στα προηγούμενα.
Επισης θεωρω τον derek ακραία μεγάλη μουσική ιδιοφυΐα και πραγματικα δεν μπορω να φανταστω ποσο ανωτερες θα ηταν οι κυκλοφορίες τους αν δεν είχε φύγει απο την μπάντα.
Δεν θα μπω σε διαδικασία να αναλύσω τα κομμάτια καθως όλα γαμανε πατόκορφα! Και τα demos μαζι!
8 Likes
Αν ειχα λεφτα και ακρες, ανετα σου εκανα αγαλμα για αυτες τις παραγραφους.
Θα πω οτι προσωπικα μου φαινονται πιο “ποπ” δισκοι απο το Falling Into Infinity σιγουρα τα Octavarium, A Dramatic Turn Of Events, Dream Theater και Astonishing, και πιθανοτατα και τα Images and Words και Six Degrees.
1 Like