Με ιντριγκαρε αυτο. Εχει πολλους τιτλους. Και ολα τα σαιτ εχουν το ιδιο στιλ. Σε αρκετα απο αυτα κανουν affiliate πωλησεις (αλλιως πώς θα εβγαινε το χρημα) και σε μερικα το ΑΙ κειμενο μοιαζει να πηγαινει συννεφο.
Οι τιτλοι σε αρκετα αρθρα ειναι keywords αναζητησης στο google. Φυσικα, το authority των σαιτ + μια σιγουρα πολυ ικανη ομαδα SEO, τους φερνει πρωτους στις αναζητησεις.
Πάντως, πίσω από τα διάφορα που έχουν ειπωθεί κρύβεται ένα πολύ σημαντικό και ουσιώδες δίλημμα για όποιον ασχολείται με το κομμάτι της μουσικής δημοσιογραφίας (και φαντάζομαι της δημοσιογραφίας γενικότερα).
Και προκύπτει μια πολύ λεπτή ισορροπία, που εμείς τουλάχιστον προσπαθούμε να διατηρούμε, η οποία έχει αρκετές δυσκολίες.
Τους ξέρω λόγο δουλειάς, είχα μιλήσει και με την (τότε) CEO της πριν μερικά χρόνια. Μου είπε ότι δίνουν βάση σε 2 πράγματα: να έχουν οι τίτλοι που αποκτούν niche περιεχόμενο και άρα κοινό και δεύτερον καλό κατάλογο ο οποίος μπορεί να τους αποφέρει έσοδα μέσω affiliates.
Έχουν πχ τίτλους σαν το tech radar από το οποίο προφανώς έχουν μπόλικες ευκαιρίες να έχουν λινκ για κάθε προϊόν και να παίρνουν το 1-2% που τους δίνει η κάθε αγορά. Στο Χαμερ μου είπε πχ ότι έχουν κριτικές 40 χρόνων. Εχει επέτειο το Master of Puppets και θα χρησιμοποιήσουν κριτικές από τότε, συνεντεύξεις, ανταποκρίσεις από συναυλίες της περιοδείας, θα βάλουν και ένα νυν συντάκτη να γράψει και θα δεις από κάτω λινκ από το HMV πχ για βινύλια, T-shirt κοκ.
Απλά μου είπε ότι θέλουν οι κριτικές τους να είναι πραγματικά ανεξάρτητες ώστε να μη χάσουν την αξιοπιστία τους και άρα το κοινό. Οι δισκογραφικές μέσω αυτού του μοντέλου δεν τους αποφέρουν έσοδα και άρα τους νοιάζει η επισκεψιμότητα.
Δεν αμφισβητω αυτα που εγραψες. Αλλωστε, λιγο-πολυ, σε μια κατ’ ιδιαν συζητηση που ειχαμε, μου το ανεφερες. Και σου ειπα επισης τις δικες μου σκεψεις. Ισως καποια στιγμη, καποτε στο μελλον, αν θελετε κλπ κλπ…
Αλλα στο δευτερο -νομιζω- μνμ μου ειχα γραψει τη λεξη “πραφιτ”. Αυτο ειναι το κλειδι (pun intended) για ολη αυτη τη συζητηση.
Ειδες, χωρις να ξερω τπτ για αυτους, καταλαβα αμεσως τι παιζει. Δεν ειμαι “εξυπνος”, απλως αυτη ειναι η τακτικη παγκοσμιως.
Μετά από περισσότερα από 20 χρόνια, αγόρασα μεταλ χαμερ για το αφιέρωμά του στα 100 καλυτερα μεταλ αλβουμ. Θες το καλοκαιρι ; Θες η θεση μου, οτι θα ειναι κριμα να κλεισει ; Θες η νοσταλγία ; Το πήρα λοιπόν.
Δεν ξερω αν η πτώση των πωλήσεων έφερε πτώση της ποιότητας ή τούμπαλιν, αλλα το τεύχος ειναι ταυτοχρονα μια καλή προσπάθεια και ένα μεγάλο κρίμα. Σταχυολογώ :
Ειναι εμφανές ότι τόσο οι συγγραφείς όσο και οι ψηφοφόροι, ειναι μεγαλα παιδια. Με τοσα σαητ ονλαην, η γραφη ειναι τετριμμένη (λες και δεν περασε μια μερα τα τελευταια 20 χρόνια) - η σύγκριση με τα ονλάην μεσα τους αφηνει πολυ πολυ πίσω. Στο παρον φόρουμ υπαρχουν ποσταδόροι που γράφουν πολύ καλύτερα. Τα ελληνικα ειναι φτωχότατα.
Οι ψηφοφόροι πρέπει να ειναι μινιμουμ 40 ετών. Σχεδον ολα τα μέηντεν μεσα, πολύ μάνογορ, απο Σεπουλτουρα λείπει το Χάος ΑΔ. Σχεδον τιποτα προσφατο. Με επιασε απελπισία - αλλα καποιος θα πει “αυτα ψηφιστηκαν / αυτα μπηκαν”. οκ
το κορυφαιο - που με εκανε να ποσταρω εδω - ειναι ο συντακτης Μιχαλης Κριμπογιαννης. Σε εντυπο μεσο, που εμφανως εχεις λιγους χαρακτηρες, σε ό,τι εχει γράψει, κάνει άσχετα και εκτός θέματος σχόλια. Πάει να γράψει για το στατους των Μεταλλικα την εποχη του Ράηντ, και κάνει σχόλια για τους Μεταλλικα του σημερα ! Και τελικα, δεν μας εξηγει ποιο ηταν το στατους… Ο τυπος ειναι εκτος θεματος στα περισσοτερα, και το εντυπο μοιαζει να μην εχει εντιτορ που να ξερει περισσοτερα ελληνικα απο τον ιδιο, για να του το πει.
Θεωρω αδιανοητο σε καθε λιστα με καλυτερα, να ειρωνευεσαι τον δισκο που σχολιαζεις. Αν δεν σου αρεσε, ας το γραψει καποιος αλλος. Στο images and words γράφουν για “εσφαλμενες υποψιες για drum machine”. Το διαβαζω πρωτη φορα αυτο, αλλα αν κρινω απο τα σχολια στο θηατερ τοπικ, πρεπει να ειναι κατι εντελως ακυρο. Σε καθε περιπτωση, δεν βρηκαν κατι αλλο να σημειωσουν ; Στη συζητηση για το ποιος ειναι ο πρωταγωνιστης του Reign in Blood, ο συντακτης εφαρμοζει εις ατοπο απαγωγή, μιλώντας για τους Holt/Bostaph ! δεν το διαβασε κανενας πριν τυπωθει ;
Δεν μετανιωσα που το πηρα, ειναι μια καλη δουλεια, αλλα ειναι εμφανες οτι το αντικειμενο τους εχει αφησει πισω. Με τοσο ιντερνετ εκει εξω, θα μπορουσαν να εχουν βαλει περισσοτερα τριβια, αντι για τα κλασικα επικολυρικα χαμερικά, που βαριόμουν και οταν ημουν 16 ετων.
@montecristo θα προτείνω υπούλως μιας που απ’ ότι καταλαβαίνω είσαι εδώ (Ελλάδα), να δώσεις οβολό στο Lung που έχει κάπως καλύτερα ελληνικά, είναι αυτοχρηματοδοτούμενο και να μας πεις μια ταπεινή γνώμη (αν και, ελάχιστο μέταλ έχει, αλλά έχει μέσα εμένα και Θεοδόση!)
που θα το βρουμε κυραμασίν ;
Στα παρακάτω σημεία και κατόπιν συνεννόησης στα email και τους συντάκτες (για το παρόν τεύχος θα προτείνω φυσικά σημεία γιατί μαθαίνω ότι έχει φύγει σχεδόν όλο το στοκ το υπόλοιπο).
Το πήρα κι εγώ για τη νοσταλγία, μιας και το τεύχος Αυγούστου 1995 ήταν οδηγός για τις μετέπειτα αγορές μου, και το τρίτο hammer που αγόρασα ποτέ. Είχα πολλά χρόνια να το αγοράσω, έχω διαβάσει μόνο για τα 10 πρώτα δισκάκια, και ομολογώ ότι παρατήρησα αυτά που λες αλλά πρέπει να πω ότι η ποιότητα του χαρτιού είναι αρκετά ανώτερη από παλιότερα.
Βέβαια μιας και διάβασα ότι είναι ο πρώτος μήνας που το πήγαν στα 6,50€ θα φανεί πόσο είναι δυνατόν να σταθεί στα πόδια του. Μακάρι να πάει καλά αλλά η αύξηση από τα 5 ευρώ που είχε είναι μεγάλη.
4,5 ευρώ είχε. Γιατί πήγε 6,5?
Εγω παλι το παίρνω ανελλιπως από το 1997. Ναι δεν περιμενω να μαθω νεά στις αρχές κάθε μηνα, ναι παιζει να έχω ακουσει αρκετά από την δισκοκριτική που ηδη θα παρουσιάσει αλλα ξερω τοσο καλά αυτους που γραφουν που θα δώσω δευτερη ευκαιρια σε albums που θα δεν έδωσα σημασια.
όσο για το αφιέρωμα, ξανα δεν περιμενα να μαθω κάποιον δίσκο όπως συμβαίνει σε όλα τα αφιερώματα. και ta best of του Decibel ή του Terrorizer πχ ελαχιστα κρυμμένα albums είχαν.
Ενδιάφερον παντως οτι η πρώτη 4αδα albums ειναι σταθερη (νομίζω την προηγουμενη φορά ηταν νο 3 το Black Sabbath και νο 4 το Painkiller).
42 χρονών ειμαι , δεν θυμαμαι ακριβως τα albums που ψήφισα και εγώ , παίζει το πιο πρόσφατο να ηταν το Monotheist ή το paracletus.
5 ειχε εδω και αρκετά χρόνια. Δεν βγαίνουν τα κόστη λεει. Το πιστευω.
Τώρα που το ξανασκέφτομαι σίγουρα έβαλα το with hearts toward none
Το καινούργιο τεύχος, το αυγουστιάτικο, το πήρα πριν λίγες μέρες και δεν πρόλαβα να διαβάσω τίποτε για τους δίσκους που (ξανά)παρουσιάζει.
Αυτό που μου προκάλεσε αλγεινή εντύπωση όμως είναι ότι μετά το τέλος του αφιερώματος, υπάρχει ένα δισέλιδο που μας προτρέπει να πάμε στο public και να αγοράσουμε το Painkiller ή το Rust in Peace ξέρω γω γιατί “έχουνε ψηφιστεί και στα 100 καλύτερα του Hammer”! Και δεν είναι πληρωμένη διαφημιστική καταχώρηση, όχι επίσημα τουλάχιστον, γιατί υπογράφει συντάκτρια, είναι εν ειδει άρθρου, στην στηλη heavy livin’! Το λες και ξεφτίλα!
Σίγουρα διαφήμιση είναι, αλλά δεν το βλέπω ως ξεφτίλα, κάπως πρέπει να ζήσει το περιοδικό. Μεταλ δίσκους σε προτρέπει να πάρεις όχι σώβρακα
Διάβασα κι εγώ το τεύχος και οφείλω να πω πως έχω ανάμεικτα συναισθήματα. Στις επιλογές των δίσκων έλειπαν ονόματα που θεωρώ απαραίτητα (Blue Oyster Cult, Type O Negative και Fear Factory) ενώ υπήρχαν άκυρα (κατ’ εμέ) συγκροτήματα (Pink Floyd, Alice in Chains και Nirvana είναι συγκροτηματάρες αλλά δεν ανήκουν σε metal λίστα). Το editorial του Χρονόπουλου έχει ακριβώς το ίδιο ύφος που είχε δυο δεκαετίες πριν. Ενώ συμφωνώ σε αρκετά απ’ όσα γράφει, ο λυρισμός του καταντάει κουραστικός. Από τη μία δεν νιώθω πως το τεύχος μου προσέφερε κάτι ουσιαστικό. Σε ένα μεγάλο βαθμό το ίδιο συμβαίνει γενικότερα με το περιοδικό. Απ’ την άλλη, χαίρομαι που τους βλέπω να επιβιώνουν, κυρίως για λόγους νοσταλγίας αλλά και επειδή έχω κουραστεί να πάντα να είναι ψηφιακά.
Παιδια, κάπως πρέπει να ζήσουν και αυτοί, ε. Μην τα ισοπεδώνουμε όλα.
Το μεγαλύτερο, όμως, ποσοστό των ψηφοφόρων δεν τα θεωρεί απαραίτητα. Και γιατί το λέω αυτό; Αν καθίσω τώρα κάτω τον εαυτό των 19 ετών -για να μπούμε και στην ηλικία αυτήν-, θα διαπιστώσουμε ότι ΠΡΕΠΕΙ να μπουν συγκεκριμένοι δίσκοι, οι οποίοι δείχνουν το τι είναι metal και το επικρατεί στην ιδεολογία “αν δεν ακούς αυτά, δεν έχεις ιδέα από σκληρό ήχο”.
Αυτό, μάλιστα, συνοδεύεται και από εκείνους που δεν έχουν καμία σχέση με τη συγκεκριμένη μουσική και όταν με ρωτάνε για τη μουσική που ακούω και λαμβάνουν αυτήν ως απάντηση, τότε η επόμενή τους σκέψη τρέχει στο να ειπωθεί “Black Sabbath και Metallica;”. Ίσως, σε 10 χρόνια από τώρα να μπούνε και οι Gojira εκεί ψηλά στις λίστες. Αν γίνει.
Λαμβάνοντας, τώρα, υπόψιν τον παρόντα εαυτό μου, σε αντιλαμβάνομαι, αλλά δεν είμαστε αυτοί που θα αναδείξουμε στο συγκεκριμένο έντυπο την ωρίμανσή μας ως ακροατές. Αυτό έγινε εδώ μέσα, στο παιχνίδι με τις χρονιές που κάναμε και πραγματικά το ευχαριστήθηκα απίστευτα. Δεν ξέρω αν το παρακολούθησες καθόλου (σίγουρα δε θυμάμαι να συμμετείχες -οοοοουυυυυυυυ 
), αλλά μπορείς να ανατρέξεις και να δεις το τι υπέροχα πράματα αναδεικνύονταν και γράφονταν απ’ όλους μας (ακόμα και με κάποιους περίεργους, ξέρεις εσύ ποιος είσαι… ρέμπελε). Ορίστε, για του λόγου το αληθές: Let's Play II : 52 Χρονια Μουσικης σε 52 Εβδομαδες - #13622 by anhydriis
Όπου υπήρξε και μία τεράστια δικαίωση για τους Savatage.
Βλέπεις κι εδώ μέσα πως είμαστε, ποιοι και πάνω κάτω πόσοι είμαστε. Είναι αλλιώς και αυτή η λίστα στο Hammer δε θα αλλάξει ποτέ στο μεγαλύτερό της ποσοστό.
Εξάλλου, έχω την εντύπωση ότι αυτό το, ολοένα και πιο συχνό αφιέρωμα που εμπλέκει και το αναγνωστικό κοινό, γίνεται για λόγους engagement, παρά για λόγους διεύρυνσης οριζόντων. Είναι πιο πολύ στη λογική “ελάτε να τα πούμε και να θυμηθούμε αγαπημένους δίσκους”, σε μία επιβεβαιωτική κατεύθυνση.
