Abel Ferrara.
Ensemble cast uber αλητείας. Urban, γκρίζο, neo-noir, βίαιο, ατακάρες/σκηνάρες σε ρυθμό machine gun funk, απίστευτος ρυθμός που συνδυάζει εντελώς ονειρικό vibe με grittiness, φινάλε για χειροκρότημα.
Τι έχανα τόσα χρόνια. Πω.
Μερικά ακόμα του τελευταίου δεκαημέρου:
Πρώτη φορά που βλέπω ταινία των αδελφών Safdie, καλό double billing με το άνωθεν. Αρχικά, μιλάμε για τρομερό soundtrack από Daniel Lopatin. Αυτό μαζί με τους νέον φωτισμούς νομίζω είναι το 60% του “Good Time”. Απίστευτα αγχώδης και τσιτωμένη, με Πάτινσον να παίζει αξιότιμη μπαλίτα ως ένα χαμένο κορμί που ακολουθεί το συναίσθημα, ένα μπουκάλι sprite που θα σε κάνει να μην θες να πιεις αναψυκτικό, εναρκτήρια και τελική σκηνή για αποθέωση, κυρίως όμως μια διαρκής, πολύ πειστική αίσθηση πως όλο αυτό δεν θα καταλήξει καλά, και σε αυτό μετράει πολύ η σκηνοθεσία, καθώς πρόκειται για πλοκή μιας σειράς.
Έχει ένα βασικό αρνητικό βέβαια:
Εμπιστοσύνη σε πρόταση, και πάμε στο “Hit The Road” από Panah Panahi, γιό του Jafar Panahi
που κέρασε αριστούργημα το 2025.
Μια τετραμελής οικογένεια, που εμφανίζεται αρχικά ιδιαίτερα δυσλειτουργική, και ένα ετοιμοθάνατο σκυλί, έχουν πάρει το αμάξι και κατευθύνονται προς τα σύνορα της χώρας τους. Το παιδί, hyperactive, διαλύει κάθε σκηνή, ο μεγάλος γιος δεν μιλάει, ο πατέρας με γύψο στο πόδι, η μάνα συνδετικός κρίκος. Σε μιάμιση ώρα, με χαμηλή ένταση, καίριο χιούμορ και φανταστική εικόνα, το φιλμ ξεδιπλώνει ένα κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο που κάνει τον μικρόκοσμο-ασφάλειας που πασχίζει να κρατήσει η οικογένεια, ασήκωτο. Δεν θα πω άλλα, θα πω όμως πως κάθε στιγμή που ήθελα να γελάσω, σε δεύτερη ανάλυση μου φαινόταν απίστευτα δραματική.
Το φιλμ τραβάει μια ευφυή παράλληλη γραμμή με το Space Odyssey, που προσωπικά εκτίμησα πολύ. Το ζήτημα για μένα με το “Hit The Road”, είναι πως επιλέγει να πει μια βάναυση, που στην εκεί κοινωνία μάλλον είναι καθημερινή, ιστορία, σκύβοντας από πάνω της με αγάπη και ελπίδα για την επόμενη γενιά (η οικογένεια προσπαθεί να κρύψει στο μικρό τι συμβαίνει). Παράλληλα, κάθε μα κάθε τραγούδι που μπαίνει, κάθε μοντάζ της εκάστοτε τέτοιας σκηνής, είναι συγκλονιστικό. Απρόσμενα απολαυστικό. Ταινία για να τη συζητήσεις.
Κορέα, 2017. Ακολουθούμε την ιστορία της Μίσο, η οποία βλέπει το ενοίκιο να αυξάνεται, και αναγκάζεται να πάρει μια απόφαση. Να κόψει τα περιττά έξοδα, ή να μετακομίσει. Αγαπάει όμως να καπνίζει και να πίνει ουίσκι, αγαπάει να περνάει χρόνο με τον σύντροφό της, έχει μικρό κύκλο. Αποφασίζει λοιπόν, να μην θυσιάσει τις απολαύσεις της, να μην θυσιάσει τον εαυτό της.
Περιφέρεται από σπίτι φίλου, συγγενή, πρώην bandmate, για προσωρινή διαμονή μέχρι να βρει κάτι φθηνό. Παντού νιώθει παρίας. Σε κάθε τέτοιο “επεισόδιο”, νιώθει πως οι ανέσεις αυτές, η αποκατάσταση και η οικογενειακή ασφάλεια, είναι αντάλλαγμα μιας ζωής προδωμένης. Όλα αυτά, αποτυπώνονται με τρομερά κάδρα, μικρές κινήσεις και βλέμματα, ρυθμικά. Η στεγαστική/γενικότερη κρίση την πνίγει, αυτή όμως πιο εύκολα θα πληρώσει ένα πιο ακριβό ουίσκι, παρά να πληρώσει υπεραξία μια τρώγλη που έχει ας πούμε εξαερισμό. Καμία ρομαντικοποίηση, καμία χιπστερ αστικονομαδική αντίληψη, καμία δικαίωση στο φινάλε. Μια ταξική ιστορία αντοχής σε ένα κόσμο που η αξία έχει διαβρωθεί. Μάλλον θα το ξαναδώ πολλές φορές.
Άλλη μια “τρύπα” που καλύφθηκε. Λογικά δεν θα πω κάτι που δεν ξέρετε ήδη, δουλεύω με internet explorer σε αυτά.
Δύο φαινομενικά άκυρες ιστορίες για δύο άτομα που ψάχνουν να ερωτευθούν μπας και γεμίσουν νόημα τη ζωή τους. Δύο εντελώς διαφορετικές περιστάσεις, πολλές υποσυνείδητες ενώσεις. Ένα fast-track επιφάνειας, που ΟΚ, φλερτάρει με σεμιναριακή αστική χιπστεριά, αλλά το κάνει τόσο αισθητικά καλά που εκτιμάται.
Ένα “California Dreaming” που παραείναι ειρωνικά αξιοποιημένο.
Συνεχίζοντας στο σερί αστικής νυχτερινής χιπστερίλας, βρήκα το δάσκαλό μου στο “Suzhou River”.
After getting out of prison, small-time crook Mardar stumbles upon a woman who looks exactly like his long-lost lover.
Μια αποσπασματική, συνειρμική εξέλιξη της πλοκής, σε α’ και γ’ πρόσωπο που πιθανώς να χαώσει αν δεν υπνωτίσει, μια διαρκής αίσθηση πως δεν ξέρεις αν αυτό που βλέπεις συνέβη ή το επινόησε ένας φαντασιόπληκτος, επιρροές από νουβελ βογκ στα όρια του tribute, τοξικότητα που έρπεται στο παρασκήνιο, ματαίωση, απελπισία, προσδοκία, 80 λεπτά που περνάνε αστραπή, και όλα επιστρέφουν γύρω από την λειτουργία ενός ποταμού στο περιθώριο της πόλης, ως ενα εξιδανικευμένο τοπίο για καταδικασμένες κοινωνικές σχέσεις, από αυτές που είναι απλά μοχλοί διαφυγής, αντί παύσης. Ξενίζει, έχει ατέλειες, αν αποδεχθείς τη φύση του εκτιμάται, δίχως να συναρπάζει.
Έχει το ertflix ανάμεσα σε έναν ωκεανό αδιαφορίας, το Δράκο του Κούνδουρου.
Έκατσα πριν 15 μερες να το δω, για πρώτη φορά.
Νταξ. Μπορώ να γράψω πολλά, για αυτό δεν γράφω τίποτα. Ελπίζω απλά να τον έχετε δει.
