Εγώ θα έλεγα είναι επειδή δεν έγινε τίποτα. Παίζει με τον θεατή η ταινία, ιδιαιτέρως στη σκηνή που ο τυπάς δεν καταλαβαίνει από <<όχι>>. Η σούμα είναι πως… Όλοι κοιτάζουν την πάρτη τους, αδιαφορώντας για τους πάντες και τα πάντα. Η μικρή απλά εμπνεύστηκε από την Τζούλια Ρόμπερτς λόγο φωτογραφίας που βρήκε και είπε να αρμέξει την κατάσταση όσο μπορούσε. Τόσο απλά.
Μέτρια στην καλύτερη η ταινία.
/
Εγώ είδα και…
“A house of dynamite” της Kathryn Bigelow.
Η καλύτερη αντιπολεμική ταινία των τελευταίων ετών. Μια ταινία που πραγματικά σε κάνει να σκεφτείς. Ναι, είναι κάτι που συμβαίνει ξενερωτικό και οδηγεί τους περισσότερους να κράζουν αλλά εγώ θα το έλεγα αντιθέτως πως είναι ένα σημάδι μιας μεγάλης δημιουργού. Σου φωνάζει ‘αυτό ήθελες να δεις αλλά δεν είναι εκεί το θέμα’.
“Bugonia” Λάνθιμος
Συμπαθητικούλα, ανάλαφρη και πολυεπίπεδη …αλλά προσωπικά δεν μου άρεσε το φιλελέδικο self-hate όσων αφορά την ανθρωπότητα. Βέβαια τέτοιος είναι οπότε τι περίμενα.
Μέχρι την σκηνή του όχι, και εγώ έκλινα προς το δεν έγινε τιποτα, ειδικα από τη στιγμη που η τυπισσα αποφευγει να απαντησει τεχνιέντως. Μετα τη σκηνή, ψιλοάλλαξα γνώμη. Στο τέλος της ταινιας σκεφτόμουν πως θα την είχα δει, αν ήμουν γυναίκα. Θέτει ωραία ερωτήματα σε ένα πολύ πολύ δύσκολο θέμα.
Ίσως το τέλος να με ξενερωσε λιγο, καθώς , όπως προ-εγραψα, δεν πάει κάπου, απλά “κλεινει” την ταινία. Αν παρατηρήσατε ένα “cut” που ακούγεται καθαρά, λένε πως μπήκε για να βγάλει τον θεατή από την πραγματικότητα της ταινίας και να τον κάνει να την ξαναδει σαν… ταινία, σαν ενα Meta-σχόλιο στον τρόπο που παρακολουθούμε/επεξεργαζόμαστε ένα “he said/ she said” σενάριο.
Είδα και το house of dynamite, επειδη ο @Lupin ειπε καλά πράγματα για την πρωταγωνίστρια, της οποίας η ιστορία μου άρεσε και περισσότερο. Και ναι, σε κάνει να σκεφτείς, μιας και αφήνει υπόνοιες οτι τα αμυντικά υπερσυστηματα τελικά δεν είναι και τόσο αποδοτικά.
Ξεχάστηκα με τις ανοησίες που γράφτηκαν παραπάνω για το Rebecca-κι και να πω μόνο πως νομίζω πως το meta σχόλιο που διέκρινα στη ταινία, νομίζω πως είναι ηλίου φαεινότερο… και το φινάλε με το offscreen cut που ακούγεται από τον σκηνοθέτη μου επιβεβαιώνει κάπως το παραπάνω - το ότι δηλαδή οι τίτλοι αρχής, η μουσική, η εναρκτήρια σεκάνς, η βασική θεματική της ταινίας και η offscreen ηχώ της στον πραγματικό κόσμο, προσιδιάζουν τρόπο τινά τον γενικότερο βίο του Woody Allen και το διαχρονικά (καυτό) ερώτημα του θαυμασμού για έργα καλλιτεχνών (και καλλιτέχνες συνολικά) με αμφιλεγόμενο προσωπικό βίο… κάτι που συμβαίνει δηλαδή και στον πυρήνα της ταινίας… κατά τα άλλα, δυστυχώς περνάνε οι μέρες και την ξεχνάω όλο και περισσότερο τη ταινία
