Είχα καιρό να δω ταινία με τον Chevy Chase, ειδικά την συγκεκριμένη. Η σκηνή που ανάβει τα φωτάκια με τα οποία έχει περικυκλώσει το σπίτι όλα τα λεφτά.
Μετα το Cocaine Cowboys ( το οποιο αφορα την χρυση εποχη της κοκαινης, ιστορια στην οποια βασιστηκε το Blow με Depp), ειδα και αυτο το εξισου αριστο ντοκυμαντερ που αφορα τις σχεσεις ποδοσφαιρου ως βιτρινα για το ξεπλυμα χρηματων αλλα και τις επιπτωσεις στην Pabloκρατουμενη τοτε εποχη.
Επαθα σοκ με το τι εχει συμβει μολις πριν 20 σχεδον χρονια και δεν ηξερα, παρα μονο βλεποντας τον Βαλντεραμα ως μορφη στο τοτε Μουντιαλ του 94 που φαγαμε παπαρες.
ΔΕΙΤΕ ΤΟ:!:
American History 2 κάπου το είπανε, μόνο που δεν ήτανε τόσο με ρατσισμό, σκινάδες και βία. Ήτανε με έναν έμπορα ναρκωτικών που ζούσε τη τελευταία μέρα ελεύθερος. Ενδιαφέρον σενάριο αλλά δε χρειαζότανε δύο ώρες, κάπου με κούρασε δηλαδή η ταινία και σίγουρα μπορούσε να είναι και πιο μικρή σε διάρκεια. Το τέλος πάντως μου άρεσε.
Από τότε που την πρωτοείδα την βάζω κάθε Χριστούγεννα, φέτος επιτέλους την βρήκα και την αγόρασα σε DVD (την αυθεντική ασπρόμαυρη κόπια). Η καλύτερη ταινία για να δεις αυτές τις ημέρες και μιας από τις καλύτερες γενικά. Σχεδόν σε κάθε χριστουγεννιάτικη ταινία των τελευταίων 10-20 ετών υπάρχει μια σκηνή που οι πρωταγωνιστές βλέπουν στην τηλεόραση το it’s a wonderful life. Η αισιοδοξία της μπορεί σε πολλούς να φαίνεται λίγο άκυρη στην σημερινή κυνική κοινωνία αλλά τουλάχιστον για μένα είναι απλά αδύνατον να μην συγκινηθώ κάθε φορά που βλέπω την τελική σκηνή. Και μιλάμε για μια σκηνή που σε σημερινή ταινία θα έκανε πολλούς να ξεράσουν.
Η πιο όμορφη αισιόδοξη ταινία που σε κάνει να αποκτάς ξανά λίγη εμπιστοσύνη στην ανθρωπότητα έστω και αν διαρκεί για λίγο μόνο. Όποιος δεν την έχει δει να το κάνει τώρα. Από τον τεράστιο Frank Capra
Κακομοιριάς και φτώχειας συνέχεια με τον Will Smith να προσπαθεί να επιβιώσει. Καθαρό δράμα που δείχνει ρεαλιστικά τη κατάσταση του να είσαι οικογενειάρχης και να παλεύεις καθημερινά για να τα βγάλεις πέρα χωρίς να σε φτάνουν τα λεφτά και να φτάνεις να μην έχεις και που να μείνεις. Ειδικά η σκηνή μέστις τουαλέτες αλλά και το τέλος γάμησαν!
Γενικά με την βαμπιροταινίες δεν τα πάω και πολύ καλά. Αυτή εδώ πάντως αν και παλιά (1987) την βλέπω για πρώτη φορά. Πολύ καλή, ωραίο χιούμορ, δράση και περνάει ωραία το σχόλιο για το κυνήγι της αιώνιας νεότητας. 90 λεπτά που κυλάνε νεράκι.
[SPOILER]Η τελευταία σκηνή της ταινίας με την ατάκα του παππού όλα τα λεφτά.[/SPOILER]
Η προτελευταία ταινία του Peter Sellers.
Γλυκόπικρη, ισορροπεί άψογα μεταξύ δράματος και κωμωδίας. Σοβαρή και ελαφρώς μελαγχολική μα ταυτόχρονα αισιόδοξη και με πολύ έξυπνο χιούμορ.
Πρωτότυπο σενάριο (είναι βασισμένη σε μυθιστόρημα), ευφυέστατη πλοκή και ένας Peter Sellers σε ένα ρεσιτάλ ερμηνείας για άλλη μια φορά. Τεράστιος ηθοποιός.
Δεν είναι τυχαίο ότι πολλοί κωμικοί ηθοποιοί τα καταφέρνουν εξίσου καλά (αν όχι καλύτερα) σε δραματικές ταινίες.