Τι dvd/ταινία στην tv είδατε σήμερα...;;;


#14484

Κάπου ανάμεσα στις κινηματογραφικές προβολές είδα και μερικές ενδιαφέρουσες ακόμα ταινίες.

Private Life

Netflix παραγωγή αλλά εδώ έχουμε αμερικανική indie ταινία στα χνάρια του Woody Allen αλλά και Noah Baumbach θυμίζοντας λίγο παραπάνω τις ταινίες του δεύτερου. Όμορφη ζεστή χωρίς να δίνει κάτι τρομερά δυνατό η πρωτότυπο, ωραίες ερμηνείες και… αυτά. Η διάρκεια είναι ελαφρώς τραβηγμένη για ταινία του είδους.

The Looming Storm

Ούτε που μπορώ να θυμηθώ πόσο καιρό είχα να δω καινούργια Κινεζική παραγωγή. Πολύ ωραία ταινία πάντως, στην βασική της πλοκή θυμίζει αρκετά Memories of Murder (καμιά σχέση με την ταινία που μπήκε στο ποστ του thevoid από πάνω για να μην μπερδευτείτε). Έχει ένα φοβερό μελαγχολικό τόνο σε όλη την διάρκεια, απίστευτη η γκρίζα φωτογραφία, ειδικά τα πλάνα με το κυνηγητό στο εργοστάσιο!! Δίνει και μια εικόνα μιας πιο σύγχρονης Κινεζικής κοινωνίας που δεν νομίζω πως την βλέπουμε και πάρα πολύ συχνά. Αξίζει!

Είδα και το Venom, όσο άντεξα δηλαδή πριν μου έρθει η επιθυμία να βγάλω τα μάτια μου με τον νυχοκόπτη.


#14485

%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF%20%CE%BB%CE%AE%CF%88%CE%B7%CF%82

Χωρίς να είμαι ιδιαίτερος φαν του Braveheart -δεν μου αρέσει γενικά ιδιαίτερα αν και το βλέπω ευχάριστα- αλλά από την άλλη φίλος της Σκοτσέζικης ιστορίας (γενικά της Ιστορίας :stuck_out_tongue: ), περίμενα το εν λόγω έργο να με εκπλήξει ευχάριστα, καθώς και ο Μακένζι είναι πολύ hot όνομα μετά το Hell of High Water, ο Robert Bruce ήταν το επόμενο πιο σημαντικό κεφάλαιο στην Σκωτσέζικη Ιστορία της ανεξαρτησίας από τους Άγγλους μετά τον Wallace και γιατί μου φάνηκε ενδιαφέρον που έπιασαν μια λιγότερο ‘‘γνωστή’’ στο ευρύ κοινό ιστορία να διηγηθούν, η οποία λαμβάνει χώρα μετά τα γεγονότα που οδήγησαν στην εκτέλεση του Wallace…

H ταινία λοιπόν στη μεγαλύτερη της διάρκεια με κάλυψε πλήρως, καθώς ήταν ένα στιβαρό και σφικτό πολεμικό δράμα εποχής, με πολύ καλές ερμηνείες, υψηλό production value, δυνατές έως καταπληκτικές σκηνές μάχης και με ιδιαίτερο ρεαλισμό που αρμόζει σε μια τόσο ‘‘βρώμικη’’ ιστορία σε μια πολύ σκληρή εποχή για τους εμπλεκόμενους… η ιστορία ήταν πολύ to the point και δεν αναλώθηκε σε αδιάφορο χιούμορ ή γραφικότητες για να κερδίσει το ευρύ κοινό, με ελάχιστες ενστάσεις σχετικά με την πυκνότητα των γεγονότων (διαδραματίζονται σε διάστημα μερικών μηνών ενώ κανονικά, υποτίθεται πως έλαβαν μέρος σε μερικά χρόνια) και κάποιες από δω και κεί μικρές ατασθαλίες…

Οι ερμηνείες ήταν μια πολύ ευχάριστη έκπληξη, καθώς ο Κρις Πάιν -που γενικά μου είναι συμπαθέστατος- ήταν πααααρα πολύ καλός στο ρόλο, χωρίς να προσπαθεί να το παίξει σκωτσέζος με δύσκολη προφορά ή να ντυθεί με τα κλισέ που αναμένει κανείς…λίγο παραπάνω ωραιοποιημένος όπως και η σχέση του με την Ελισάβετ, οι οποίες συμπεριφορές δεν είναι απολύτως φυσιολογικές σε μια εποχή που ένας βασιλιάς βίαζε με τον ίδιο ρυθμό και απάθεια που πχ τρώει κάθε μεσημέρι το φαγητό του :stuck_out_tongue: ή μια γυναίκα δεν είχε δικαίωμα να πει καλημέρα αν δεν ζητούσε άδεια, αλλά αυτό ισχύει σχεδόν στο 90% όλων των ιστορικών ταινιών, μια λίγο ωραιοποιημένη εκδοχή των χαρακτήρων για να ταυτιστεί και το κοινό και να ρολάρει πιο εύκολα η ιστορία…μια ψιλοδεκτή διαχρονικά παραδοχή… highlight ο χαρακτήρας του Άαρον Τζόνσον, ο ‘‘Black’’ Douglas -ναι αυτός που δάνεισε το όνομά του και στο γνωστό Ουίσκι- και η περίφημη Σφαγή της Κυριακής των Βαίων, χωρίς να γίνεται και πάλι γραφικός ή ‘‘αστείος’’, ο πιο brutal και badass σκωτσέζος της ιστορίας, οριακά ψυχοπαθής και ο πιο ένθερμος υποστηρικτής του αγώνα κατά της Αγγλικής κυριαρχίας… εξαιρετικοί και οι λοιποί ρόλοι, κανένα παρατράγουδο εδώ, όλοι μετρημένοι και επαρκέστατοι…

Η σκηνοθεσία αν και κάνει κάτι νεωτερισμούς σε σημεία που δεν ταιριάζουν στο ύφος της ταινίας -εννίοτε σε πολύ λίγες ευτυχώς φευγαλέες σκηνές κάνει κάτι ντοκιμαντερίστικα ζοομ ιν και cuts- είναι πολύ δυνατή, ξεκινά με ένα καταπληκτικό μονόπλανο και συστήνει τους βασικούς χαρακτήρες και το setting και στη συνέχεια παίρνει μπρος με εντυπωσιακά γυρισμένες σκηνές μάχης, άφθονη in your face βια και μακελειό -πολύ ωμό σε 1-2 σημεία- χωρίς shaky cams και αηδίες και εντυπωσιακά πλάνα στις πιο λυρικές στιγμές της…

μουσική/κουστούμια σε υψηλά στάνταρντ, όπως και γενικότερα ο ήχος στις μεγάλες σκηνές της ταινίας…

προσωπικά πέρασα και πολύ ωραία βλέποντας το και για τα δεδομένα του Netflix ήταν μια παραγωγή αξιοπρεπέστατη που δεν είχε να ζηλέψει κάτι από αντίστοιχες μεγάλων στούντιο και αυτά, τι να πώ, πολύ καλό!


#14486

#14487

Όμορφο το από πάνω…βρήκα πολλά σχεδόν ίδια σημεία (σκηνοθετικά) με το Braveheart by the way. Ψυχαγωγικό, πέρασα καλά που το είδα! Καλά το μονόπλανο το αρχικό, ωραία ποζεριά, όλα τα λεφτά…!

Εγώ χθες είπα να δω το Roma μιας και δεν έτυχε δυστυχώς να το πετύχω σε κανένα φεστιβάλ του φθινοπώρου.

Η πρώτη μου σκέψη δίχως αμφιβολίες είναι ότι πρόκειται για την μακράν καλύτερη ταινία του Cuaron (ναι βάλτε Children of Men και όποιο θέτε).

Είναι pure cinema στην πιο αγνή μορφή του. Τέλεια σκηνοθετημένο, τέλεια φωτογραφημένο, τέλεια φτιαγμένο και στην ουσία του μιας και είναι ταυτόχρονα ταινία ενηλικίωσης, ψυχολογικό/οικογενειακό δράμα και κοινωνικού σχολιασμού. Η ταινία μεταδίδει μοναδικά συναισθήματα, είναι φανερό ότι έχει έναν αυτοβιογραφικό χαρακτήρα τύπου Αmarcord, με νατουραλιστικές ερμηνείες από μη επαγγελματίες ηθοποιούς…

Η μόνη μικρή μου ένσταση: επειδή αυτοί οι Μεξικάνοι σκηνοθέτες είναι σα να έχουν βρει τον τρόπο να “δανείζονται” -να μην πω κλέβουν- (Ιναρίτου, Κουαρόν, Ντελ Τόρο) εδώ το μόνο που λίιιιγο με χαλάει είναι η ταινία ανασυνθέτει πλήρως έναν κινηματογραφικό τρόπο που εξερευνήθηκε ήδη στις δεκαετίες '50/'60 από τον ιταλικό νεο-ρεαλισμό. Το κάνει λίγο πιο σύγχρονα/δυναμικά σε σημεία (αυτό έλειπε), το κάνει ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ ΤΕΛΕΙΑ και με σεβασμό, δεν βρίσκω ψεγάδι, αλλά με λυπεί λίγο ότι πηγαίνει λίγο τεχνητά σε έναν τόπο όπου έχουν πάει ήδη άλλοι.


#14488


Σκηνοθετικό ντεπούτο του Cory Finley
Βαρύ ψυχολογικό θρίλερ-μαυρη κωμωδία
Olivia Cooke( Me and Earl and the Dying Girl)
Anya Taylor-Joy(The Witch-Split)
“Οι παιδικές φίλες Lily και Amanda ενώνονται ξανά στο προαστιακό Connecticut, ύστερα απο πολλά χρόνια. Lily έχει εξελιχθεί σε μια στυλιζαρισμένη, αριστοκρατική έφηβη που σπουδάζει σε ένα πολυτελές ιδιωτικό σχολείο. Η Amanda έχει αποκτήσει μια σπιρτάδα και το δικό της μοναδικό ύφος, με κόστος όμως την κοινωνική της περιθωριοποίηση. Αν και αρχικά τα δύο κορίτσια βρίσκονται σε κόντρα, σύντομα το δίδυμο δένεται ξανά χάρις στο μένος της Lily για τον καταπιεστικό πατριό της και η φιλία τους αναπτύσσεται ξανά, φέρνωντας στην επιφάνεια τις πιο καταστροφικές τάσεις τους. Οι φιλοδοξίες τους θα τις ωθήσουν να προσλάβουν τον Tim, έναν τοπικό απατεώνα που θα τις βοηθήσει να αποκαταστήσουν τις ζωές τους.”
Επικεντρώνεται περισσότερο στην ψυχολογία των 2 πρωταγωνιστριών!Συναισθηματικό κενό-σκοτεινά μονοπάτια του μυαλού!
Μου άρεσε!

Ενα ακόμα αριστούργημα του Andrey Zvyagintsev!
Πραγματικά τέτοιες ταινίες πρέπει όλοι να τις βλέπουν.Ταινίες που δείχνουν τον ναρκισσισμό του ανθρώπου,κάτι που όλοι έχουμε μέσα μας!Κάτι που μπορεί να σκοτώσει τόσο εμάς όσο και τον συνάνθρωπό μας,κάτι που δεν μας αφήνει να δούμε τα προβλήματά μας με αποτέλεσμα αυτά να εμφανίζονται πάλι και πάλι και να σκοτώνουμε ακόμα και τα ίδια μας τα παιδιά ψυχικά!Ζωή χωρίς αγάπη απλά δεν είναι ζωή!
Επίσης ο ο μεγάλος αυτός σκηνοθέτης μας παρουσιάζει και την σύγχρονη Ρωσικη κοινωνία.
Μέσα στις καλύτερες ταινίες της χρονιάς για μένα!


#14489


Γουέστερν, στο οποίο κεντάνε και οι 4 πρωταγωνιστές. Κρίμα που ο Rutger Hauer εμφανίζεται στην ουσία σαν όνομα στην ταινία και δεν έχει “κανονικό” ρόλο. Αν θυμάμαι καλά,δε λέει ούτε λέξη.


#14490

ελέω Netflix

220px-The_Hunt_for_Red_October_movie_poster

Είχα χρόνια να το δω και μαλακία μου τελικά, γιατί είναι από τις καλύτερες ψυχροπολεμικές κατασκοπευτικές περιπέτειες/θρίλερ που έχουν γυριστεί ever…

Σε ένα μικρό - για αρχή, το ότι οκ δεν ξέφυγε 100% από το go west σκεπτικό της μέσης αμερικάνικης ταινίας της εποχής, το οποίο όμως κατέληξε σε ένα μεγαλύτερο + γιατί η παρουσία των Ρώσων στην εν λόγω ταινία διαφέρει από την μέση επίσης απεικόνισή τους εκείνη την εποχή (δηλαδή ντούκια 2,5 μέτρα με 3 λαιμούς και σώμα αρσιβαρίστα που πίνουν μόνο βότκες και θέλουν σαν απώτερο σκοπό την παγκόσμια κυριαρχία ώστε να βουλιάξουν την Γη στο Μαύρο Έρεβος μετατρέποντας τα πάντα σε ένα τεράστιο Γκουλάγκ ενώ εκείνοι θα τρώνε μωρά και θα βιάζουν τις γυναίκες μας ή κάτι τέτοιο) και λίγο πολύ με την παρουσίασή τους πήγε κόντρα στο Ρώσος καλός μόνο νεκρός της περιόδου, καθώς ήταν και φιλειρηνικοί και ανθρώπινοι σε συναισθήματα και φοβίες/άγχη και τρόπου τινά ‘‘πατριώτες’’ still -at least υπήρξε ένα ιδεολογικό gap που δεν το άγγιξε η ταινία ορθά και εφόσον το άφησε σχετικά ανοικτό σε ερμηνείες, οι Ρώσοι της ταινίας δεν έγιναν προδότες της ιδεολογίας τους-… anyway, η παρουσίαση των Ρώσων, αν και αναγκαστικά κινήθηκαν κόντρα στην πατρίδα τους για λόγους πλοκής, δεν ήταν η καθιερωμένη αναμενόμενη ‘‘αμερικανοποιημένη’’ και αυτό ήταν ένα μεγάλο + που προέκυψε μέσα από ένα φαινομενικά μικρότερο - της ταινίας… η σκηνή με τον ύμνο της USSR είναι μια από τις καλύτερες σκηνές της ταινίας, κλασσική θα έλεγα και αυτό είναι ένα χαρακτηριστικό δείγμα της απόστασης που όφειλε να κρατήσει η ταινία απέναντι στον φαινομενικά ‘‘εχθρό’’ της…

από κει και πέρα, δεν υπήρξαν - μόνο + και μάλιστα πολλά…Σκηνοθετικά περίμενες από τον Μακτίρναν -Die Hard, Predator- να διδάξει πως γυρίζεται μια καλή περιπέτεια, αλλά εδώ πήγε 5 βήματα παραπάνω καθώς εισήγαγε με τρομακτικό τρόπο την αίσθηση κλειστοφοβίας στην δράση και μιας και η ταινία δεν έχει πολλές σκηνές δράσεις, έκανε αυτές τις 2-3 να φαντάζουν έπη, μετά από κάτι 20λεπτα χτισίματος αγωνίας και έντασης… παρά τις τεχνικές ατέλειες της εποχής, οι σκηνές κάτω από το νερό είναι άπαιχτες και τόσο όσο να μην γίνουν βαρετές ή κλισέ, ενώ τα εσωτερικά πλάνα με τα κοντινά σε πρόσωπα και τους διαφορετικούς φωτισμούς κάνουν τη δουλειά τους 100%…ήχος επίσης άψογος με τρομακτικά ηχητικά εφέ -ειδικά στις σκηνές που οι λαμαρίνες πιέζονται από το νερό καθώς το υποβρύχιο κάνει όλο και πιο βαθιά κατάδυση και η πίεση είναι αφόρητη-, ενώ το soundtrack φέρει το όνομα Πολυδούρης και δεν χρειάζεται πολλά σχόλια, το main theme κλασσικό όπως σχεδόν και ότι πρόλαβε να γράψει ο Πολυδούρης στα 80ς (Conan, Robocop κτλ)

Ερμηνείες γαμηστερές, Σων Κόνερυ μάλλον για εμένα στον καλύτερο ρόλο που τον έχω δεί ποτέ, Μπάλντουην εξαιρετικός + το υπόλοιπο καστ με Σκοτ Γκλεν, Σαμ Νηλ, Τζεημς Ερλ Τζοουνς και σια πολλών β’-ρολιστών δίνει ρέστα και αναπτύσσεται τόσο όσο χρειάζεται…

Το σενάριο είναι οn the bottom line ομως η πηγή όλης της ‘‘μαγείας’’, καθώς δεν αφήνει να πέσει κάτω τίποτα, είναι τρομερά to the point, δεν γίνεται κουραστικό με τους τόσους τεχνικούς όρους και στρατιωτική/ναυτική ορολογία ή τις ανατροπές + ο ρυθμός του είναι ακατάπαυστος, δεν σε αφήνει να πάρεις ανάσα, δεν ρίχνει στροφές καθόλου…

Γενικά η ταινία γάμησε ξερά, μετά το Das Boot -το οποίο δεν συγκρίνεται με τίποτα- είναι η καλύτερη ταινία με υποβρύχια που έχω δει + μια από τις καλύτερες ψυχροπολεμικές ταινίες που έχουν γυριστεί… τελειώνει και λέω ‘‘τέτοια έπη δεν γυρίζονται πια’’ και το πιστεύω 110%, Τζον Μακτιρναν πόσο λείπεις <3


#14491

Εξαιρετική ταινία, ωραίο review.

Off topic και εντελώς φιλικά: επειδή διαβάζω τα κείμενά σου, ειδικά στο υπάρχον νήμα, γράφεις καλά. Αλλά μοιάζεις να είσαι τσακωμένος με τις τελείες! Βάλε καμία τελεία άνθρωπέ μου να διαβάζουμε άνετα, μην γίνεσαι Γκόντζος! :smiley: Μην με παρεξηγείς, για καλό το λέω


#14492

ισχύει, είναι ένα inside joke που συνεχίζω στον αυτόματο από τα παλιά καλά rockin χρόνια προ 2010 που το είχαμε κάνει ‘‘θέμα’’ με ένα παρεάκι εδώ και ακόμα και σήμερα προσπαθώ να γράφω posts συνεχόμενα χωρίς τελείες :stuck_out_tongue: !


#14493

Δείτε το χθες. Στυλιζαρισμένο λόγω της κόμικ καταγωγής του με εξαιρετικούς συντελεστές μπροστά και πίσω από την κάμερα. Ο John Wick είναι γατάκι μπροστά του κι ο Statham του γυαλίζει τα παπούτσια.

Με 18 στα 100 βαθμολογία από κριτικούς, είναι η ταινία εκείνη που τους πονάει πολύ και την θάβουν επί τούτου. Έχει ζουμί, κλισέ, οφθαλμόλουτρο και μπόλικο κράξιμο στο αμερικάνικο lifestyle. Παίζει και η Λάγκερθα από Βικινγκς ε…


#14494

Ενδιαφέρον…


#14495

SX342

παίζει για κάποιο λόγο, να έχω πάνω από δεκαετία που το είχα δει τελευταία φορά. Στα διαταύτα, μαζί με το Raging Bull η καλύτερη ταινία του Σκορσέζε και εκ των καλύτερων αμερικάνικων ταινιών όλων των εποχών, combined with ένα από τα πιο καλογραμμένα αμερικάνικα σενάρια όλων των εποχών από τον Paul Schrader (o οποίος όχι τυχαία έχει γράψει και το Raging Bull, Last Temptation of Christ και Bringing out the Dead, δηλαδή τις 3 αγαπημένες μου ταινίες Scorseze προ 90ς και την αγαπημένη μου των 90ς -συγγνώμη Goodfellas :confused: )

Η ταινία μπορεί κανείς να την χαρακτηρίσει ότι πραγματεύεται πολλά πράγματα, το post-vietnam shock της αμερικανικής κοινωνίας, την σήψη που ακολούθησε μετά τα ηλιόλουστα 60ς και λίγο πριν τα ακόμα πιο σκατένια και ψυχροπολεμικά 80ς, τον εκφυλισμό του ατόμου που πηγάζει από μια κοινωνία με σχηματικούς κανόνες και στημένη σε σαθρά θεμέλια όπως η αμερικανική, την άνοδο του φασισμού και πολλά άλλα… το βασικό όμως νομίζω και αυτό που καταλήγουν όλα, είναι η μοναξιά και η κοινωνική απομόνωση ως αποτέλεσμα αυτής, με όλα όσα μπορεί να ακολουθήσουν σε συνδυασμό και με το εχθρικό περιβάλλον της σύγχρονης μεγαλούπολης…

De niro ρεσιτάλ, το έχω ξαναπεί κάπου νομίζω ότι ο De Niro των 70ς-80ς και early 90s ίσως ήταν κ ο καλύτερος Αμερικανός ηθοποιός της περιόδου. Από την σωματικότητα του ρόλου που την αποδίδει άψογα μέχρι τα ξεσπάσματά του, το κενό βλέμμα και την αφέλεια ενός ανθρώπου που φιλτράρει την πραγματικότητα με έναν τρομακτικό δη τόσο γνώριμο τρόπο, είναι συγκλονιστικά όλα… Είναι τρομερό πως 40 χρόνια πριν ένας τύπος σαν τον Travis μπορεί εύκολα να σου θυμίσει τον φίλο γνωστό σου Γιάννη Τάδε, οδηγό ταξί στην Αθήνα, ιδιοκτήτη περίπτερου, μικροπωλητή κτλ που τον συμπαθείς γιατί τον ξέρεις και τον λυπάσαι λίγο -μπορεί να είναι και θείος ή ξάδερφός σου- και μετά θα ψηφίσει Χρυσή Αυγή και εσύ θες να τον απωθήσεις και να ξεκόψεις ευγενικά, αλλά παράλληλα τον λυπάσαι ακόμα πιο πολύ και αυτή η κατάσταση σε ζορίζει ακόμα περισσότερο… νομίζω ότι η ερμηνεία του Deniro σε συνδυασμό με το άψογο σενάριο πλάθει έναν χαρακτήρα διαχρονικά τρομακτικό και αληθινά και σοκαριστικά ειλικρινή…

το all around cast μια τελειότητα, η Foster ως ανήλικη πόρνη, ο Καιτέλ ως ο νταβατζής -μοιράζονται και μια από τις καλύτερες σκηνές της ταινίας, τον χορό μεταξύ τους που ξεκινώντας βγάζει κάτι νοσηρό αλλά στην πορεία εξελίσσεται σε κάτι τρυφερό και γλυκό μέσα στην νοσηρότητά του, κάνοντας και τους 2 χαρακτήρες έτσι και τρισδιάστατους και όσο γκρίζους πρέπει- η Σέπαρτ, ο άλμπερτ μπρούκς κτλ, ένας και ένας…η μουσική του Hermann -που πέθανε ένα χρόνο μετά- μια κλασσική στιγμή στην ιστορία του παγκόσμιου σινεμά επίσης, με το main theme να είναι από τα πιο αξιομνημόνευτα themes που έχουν γραφτεί ποτέ.

Σκηνοθεσία οκ, Σκορσέζε.- Χωρίς τα βιρτουόζικα κόλπα που μας έμαθε στη πορεία αλλά μόνο ένα δείγμα αυτών σε καίριες στιγμές της ταινίας -για αυτό και ψαρώνει τόσο πολύ το μάτι-, μεστή σκηνοθεσία με γενναίες δόσεις μελαγχολίας και σκληράδας, νομίζω till today κανείς δεν έχει κινηματογραφήσει έτσι την Νέα Υόρκη όπως ο Σκορσέζε το 1976…

Τίποτα παραπάνω από ένα αριστούργημα.-


#14496

ΑΠΟΛΑΥΣΤΙΚΟΤΑΤΗ!!!


#14497

An Elephant Sitting Still

Ταινία από Κίνα. Στα μέρη μας βγήκε μόλις τώρα (αν δεν κάνω λάθος παίζεται σε μια αίθουσα όλη και όλη στην Αθήνα). Έχει πέσει τρελή αποθέωση από κριτικούς (δίνουν και παίρνουν τα 5αρια) και επειδή δεν παίζει να την δούμε στα μέρη μου είπα να ψάξω μπας και υπάρχει πουθενά αλλού.

Και δυστυχώς την βρήκα.

Τραγικό 4ωρο(!!) φεστιβάλ μιζέριας χωρίς νόημα και σκοπό. Θα γίνω λίγο κακός αλλά πραγματικά αυτή η ταινία το αξίζει. Δεν είναι ότι το μόνο που σου βγάζει επί 4 ώρες (full 4ωρο μιλάμε) είναι ένα μίζερο πράγμα, είναι το πόσο κακογραμμένη και κακοσκηνοθετημένη είναι ώρες ώρες που σχεδόν σε σοκάρει. Σε στιγμές και ενώ θέλει να κρατήσει εκτός κάδρου σκηνές βίας, το κάνει τόσο άσχημα που μοιάζει σαν κακή ερασιτεχνική ταινία που απλά δεν είχε το μπάτζετ να σου δείξει την σκηνή (ειδικά η σκηνή με ένα σκυλοκαβγά είναι για facepalm).
Σε άλλες σκηνές ο ήχος είναι τόσο απίστευτα κακός που δεν μπόρεσα να καταλάβω αν ήταν άποψη η απλά κακή ηχοληψία, έκανα και search σχετικό να βρω μήπως στην τελική ήταν θέμα με το αρχείο που βρήκα. ΔΕΝ ήταν. Οι δε διάλογοι γίνονται τόσο τετριμμένοι και μίζεροι (η ζωή είναι χάλια, η ζωή είναι σκατά, η ζωή είναι σκουπίδια) που μετά την 1 ώρα μπορείς άνετα να προβλέψεις τι θα πει ο κάθε πρωταγωνιστής, χωρίς πλάκα από ένα σημείο και μετά κατάφερα και μάντευα με μεγάλη ακριβεία τι θα ξεστομίσει ο κάθε χαρακτήρας σε κάθε σκηνή, έπρεπε να το κάνω drinking game.
Κάπου μετά την 3η ώρα άρχισα να κάνω skip και να προχωράω λίγο πιο γρήγορα απλά για να πέσω σε μια ακόμα πανομοιότυπη σκηνή χωρίς να είμαι πλέον 100% σίγουρος αν το πήγα μπροστά η πίσω.

Γίνομαι κακός αλλά μετά τα όσα διάβασα τις τελευταία μέρες από κριτικούς με αφορμή την ταινία αυτή, κακό Χόλιγουντ, τηλεοπτικά σκουπίδια κτλ για να καταλήξουν σε μια τρελή αποθέωση του διαφορετικού που απορρίπτει ο πολύς κόσμος, κάπου με έπιασαν τα νεύρα μου. Και ειλικρινά έκατσα με κάθε καλή διάθεση να την δω.

Τουλάχιστον ξέρω πως δύσκολα θα δω χειρότερη ταινία μέσα στην χρονιά. Και δεν είναι τίποτα άλλο, αλλά πρέπει να ήταν η μόνη φορά που συμφώνησα 100% με κριτική του Φραγκούλη (η μόνη αρνητική που διάβασα).


#14498

Εξαιρετικη ταινια, βγαλμενη απτη ζωη


#14499

Ταινιάρα, σπουδαιος Ουολμπεργκ


#14500

Rashomon_1950_6357

Eίχα να το δώ… από το 2002, που το πρωτοείδα? Μάλλον…
Η ταινία είναι, όπως και το 7 samurai, το Ikiru, το Ran, το Throne of Blood, τα Yojimbo/Senjuro ένα ακατέβατο 10/10, μια ξερά λιτά και απέριττα τέλεια ταινία από την αρχή μέχρι το τέλος in every possible level, σκηνοθεσίας-σεναρίου-τεχνικών κινηματογράφησης και ερμηνειών

Η ταινία ακολουθεί τις διαφορετικές αφηγήσεις διαφόρων μαρτύρων πάνω σε ένα μεμονωμένο γεγονός -τον βιασμό μιας γυναίκας και την δολοφονία του σαμουράι συζύγου της από έναν περιβόητο ληστή-, σε μια μορφής δικαστηρίου στην Ιαπωνία του προηγούμενου αιώνα…

Το σενάριο εξετάζει την διαφορετική οπτική του κάθε μάρτυρα με την μορφή flashbacks, τα οποία έρχονται συνέχεια σε κόντρα με του επόμενου μάρτυρα κοκ, φτάνοντας στο σημείο να μην είναι εύκολη η διάκριση της αλήθειας από το ψέμα, με παράδοξο ότι όμως το γεγονός -ο βιασμός και ο φόνος- δεν αλλάζουν από κανέναν ως αντικειμενικά γεγονότα, ούτε από το θύμα που παραδέχεται ότι βιάστηκε και είδε τον βιαστή να σκοτώνει τον άντρα της, ούτε από το δολοφόνο που παραδέχεται κατευθείαν ότι έκανε τα παραπάνω… ουσιαστικά η ταινία/και το αριστοτεχνικό της σενάριο, είναι ένας καθρέπτης της ανθρώπινης ψυχής και αδυναμίας στο να καταδείξει την αντικειμενική αλήθεια. Η πράξη υπάρχει εκεί και δεν αλλάζει, όμως η πραγματική συνολική αλήθεια που χρειάζεται και τον ανθρώπινο παράγοντα για να ολοκληρωθεί, περιορίζεται από ατομικά συμφέροντα, κίνητρα, σχετικότητα και προφανώς υποκειμενικότητα -όσο αγαθές προθέσεις και αν έχει κανείς-. Αυτός ο υποκειμενικό σχετικισμός περιορίζει τον άνθρωπο από την απόλυτη αντικειμενική αλήθεια και είναι κάτι που δεν αλλάζει ελέω φύσεως του ανθρώπου

Οι θεματικές του σεναρίου είναι εξαιρετικά βαθιές που θα προβληματίσουν εντόνως τον θεατή που θα επενδύσει στη ταινία, αγγίζουν με αριστοτεχνικό τρόπο έννοιες και προβληματικές που υπάρχουν διαχρονικά στην ανθρωπότητα, ενώ παράλληλα καταδεικνύουν χωρίς να κάνουν κήρυγμα ή διάλεξη, την ανθρώπινη ανηθικότητα ακόμα και αν αυτή πηγάζει από έναν φαινομενικά ορθό κώδικα ηθικής και αξιών…

Η σκηνοθεσία είναι τουλάχιστον 30 χρόνια μπροστά από την εποχή της, με τον τρόπο που και κινηματογραφεί πχ το δάσος -με το travelling της κάμερα σε συνδιασμό με την κίνηση του χαρακτήρα στο χώρο, χαρακτηριστικό του Κουροσάβα + τις κόντρα στον ήλιο σκηνές που δημιουργούν στο τέλος ένα περιβάλλον οριακά ονειρικό και λίγο νοσηρό- ή την πρωτοποριακή χρήση του χωρικού - χρονικού μπρος πίσω. Ακόμα και οι ακίνητες σκηνές, με τον τρόπο που στήνονται οι ηθοποιοί ή τις γωνίες που χρησιμοποιεί ο Κουροσάβα, βγάζουν κάτι το ιδιαίτερα τραγικό, βαρύ και σκοτεινό, σαν να μιλάμε για θεατρικές σκηνές αρχαιοελληνικής τραγωδίας κινηματογραφημένες όμως αντί παιγμένες live στη σκηνή…

Οι ηθοποιοί είναι εξαιρετικοί, με ολίγη από αυτή την εκούσια υπερβολή που υποτάσσει και το kabuki θέατρο στην Ιαπωνία, με highlight προφανώς τον Μιφούνε, ο οποίος εμφανίστηκε σε πολλές κλασσικές ταινίες του Κουροσάβα και είναι ίσως και ο σπουδαιότερος ηθοποιός που έβγαλε η Ιαπωνία, να κλέβει τη παράσταση τόσο όσο.

Γενικά το Rashomon έχει αντιγραφεί όσο λίγα (βλ Memento, Usual Suspects κτλ σαν τα πιο προφανή), δημιούργησε έναν κινηματογραφικό όρο (το Rashomon effect) και είναι hands down ένα ξερό αριστούργημα. Όταν κάποιος αναλογιστεί ότι όλα τα παραπάνω γυρίστηκαν και δημιουργήθηκαν το 1950, σχεδόν 70 χρόνια πριν, θα εκτιμήσει ακόμα περισσότερο την ταινία, η οποία δεν έχει γεράσει καθόλου + φαντάζει ακόμα και με τα σημερινά μέσα ως αντιδιαστολή, ακόμα επίκαιρη και πρωτοποριακή…


#14501

Συμπαθέστατη ιταλική γκανγκστερική ταινία στο Νετφλιξ:

Και τραγουδάρα στο soundtrack:


#14502

Κλάσσικ


#14503

Η πλέον πολιτικοποιημένη ταινία-σπαγγέτι γουέστερν του Λεόνε, που αν και δεν υπογράφει το στόρι με την λοιπή Αγία Τριάδα των Αρτζέντο & Μπερτολούτσι, είναι χάρμα.

Από σκηνοθεσία μέχρι υποκριτική με έναν αγνώριστο Ροντ Στάιγκερ που του έδινα εύκολα το Όσκαρ Β’ Ανδρικού και τον Τζέημς Κόμπερν που, αν και αρκετά κουλ δεν χώρεσε στα παπούτσια του Ιστγουντ καθότι πιο Ζαμπούνης. Εξαιρετικό.