Δυστυχώς
1 Like
Τη μάθαμε από τον Γαρδέλη, την αγαπήσαμε από τον Hetfield.
2 bullets:
- Η φωνή της, με αυτή τη στοιχειωτκή χροιά, σημάδεψε ένα σπουδαίο τραγούδι των 90s, ίσως το τελευταίο πραγματικό τεράστιο hit της πιο παρεξηγημένης Metallica εποχής. Είναι η μοναδική φωνή (μέχρι στιγμής;) που έχει κάνει ντουέτο ο James σε επίσημο τραγούδι Metallica. Δε χρειάζονταν καν στίχοι για να μείνει στην ιστορία.
- Για τους λάτρεις ακρόασης ολόκληρων δίσκων: από άποψη ροής τραγουδιών, μπάσιμο όπως αυτό του Devil’s Dance μετά από το outro του Memory Remains δύσκολα ξανασυμβαίνει.
17 Likes
Το αποπάνω ποστ πρέπει να γίνει pin με κάποιο τρόπο στο θέμα αυτό.
Επίσης να γίνει υποχρεωτικό για τον καθένα που μπαίνει εδώ μέσα να του αφήνει ένα ΝΕΟ like μέχρι να εμφανιστεί το σύμβολο του απείρου δίπλα στην καρδούλα.
Ευχαριστώ @furor …μίλησες στην ψυχούλα μου
2 Likes
To video για το memory remains βγηκε November 15, 1997. Τοτε ημουν 13 ετών, δεν ειχα μπει ακομα στο μεταλ και ειχα παει σε ενα καταστημα ηλεκτρονικων, να παρω μια σκουπα με τον πατερα μου.
Όσο πληρωνε, καθομουν διπλα στις σειρες απο τηλεορασεις να τον περιμενω.
Και ξαφνικα “fortune, fame, mirror, vain”
Ποτε δεν ξερεις απο πριν τη στιγμη που θα ερωτευτεις και θα αλλαξει η ζωή σου. Τα κοντα μαλλια και τα καγκουρικα γυαλια του Χετφιελδ ηταν οτι πιο cool ειχα δει τοτε.
Και η αλλαγη με τα φωνητικα της Marianne ηταν επισης τοσο μπροστα απο την εποχη (την τοτε και τωρα αν το σκεφτειτε).
Στο καλό
12 Likes
Παρακαλώ… και 'μένα από την ψυχούλα μου γράφτηκαν
1 Like
Ανατριχιασα στο πρωτο μπασιμο λαλαλαλα.
“I didn’t really have any lyrics, and this melody part — the ‘la la la la la’ bit — that’s what I was singing. Randy Staub, our engineer, said, ‘You know what? It sounds pretty cool when there’s no lyrics there. I’m sure you have a vision of writing lyrics for that part one day, but the “la-la” bit sounds pretty cool.’ I kinda thought about that for a while.”
How Marianne Faithfull Joined Metallica on ‘The Memory Remains’ | How Marianne Faithfull Joined Metallica on 'The Memory Remains'
7 Likes
αλήθειες
Άκυρος τυπάκος… άκου εκεί 4/10 στο Unnamed Feeling!!!
2 Likes
39 Χρόνια Master of Puppets 
9 Likes
3 Likes
2 χρονάκια (8 seasons)
6 Likes
Παίζει να είναι το άλμπουμ που έχω δώσει τα λιγότερα ακούσματα. Ακόμα και το St.Anger το είχα λιώσει σχετικά όταν βγήκε, άσχετα αν σήμερα μαζεύει σκόνη.
Δεν λέω πως είναι κακό η απογοητευτικό, απλά είναι η πρώτη φορά που δεν μου κάνει όρεξη να το βάλω ξανά και ξανά. Δεν έχει μείνει κάτι. 2 χρόνια μετά και δεν θυμάμαι ούτε ένα κομμάτι. 'Έβαλα πριν λίγο το ομώνυμο και μου φάνηκε πως το άκουσα για πρώτη φορά.
Ίσως το πιάσω πιο ζεστά κάποια στιγμή αργότερα ποιος ξέρει.
9 Likes
Κατά σύμπτωση, πριν από λίγες ημέρες το άκουσα το άλμπουμ και για να είμαι ειλικρινής, συγκεκριμένα κομμάτια ήθελα να ακούσω, θα έλεγα τα μισά από το σύνολο των κομματιών, τα υπόλοιπα, έφαγαν σκιπ.
Ξεχωρίζω τα singles (Lux Aeterna, Screaming Suicide, If Darkness Had A Son), το ομώνυμο, Room Of Mirrors, Inamorata, τα υπόλοιπα κομμάτια, δεν μου κάνουν αίσθηση, με αφήνουν παγερά αδιάφορο, μπορώ να ζήσω και χωρίς εκείνα…
Εγώ τον ακούω τον δίσκο, σίγουρα πιο συχνά από τα Anger/Magnetic που δεν, έχει ωραία πράγματα μέσα, χρειαζόταν λίγο πετσόκομμα σε κάποια fillers.
Crown of Barbed Wire - Darkness had a son - Room of Mirrors - Inamorata χτίζουν μια καλή βάση για το άλμπουμ.
1 Like
Πρόβλημα που υπάρχει εδώ και 35 χρόνια.
6 Likes
Σαν τις ταινίες του Quentin από τη στιγμή που η editor του μας άφησε για άλλους τόπους
Είναι το ζήτημα που έχω θίξει κατά καιρούς, μιας και αναφέραμε τι γινόταν πριν 35 και βάλε χρόνια. Τότε, λόγω της ιδιαιτερότητας του βινυλίου που είχε συγκεκριμένο χρόνο να καλυφθεί, ήταν πιο εύκολο να γεμίσει ο δίσκος με την αφρόκρεμα των συνθέσεων, ήταν αυστηρή η διαλογή για το τι κομμάτια θα μπουν στο δίσκο, γι’ αυτό είχαμε άλμπουμ ακατέβατα 10ρια.
Οι Metallica το έκαναν επιτυχημένα να βγάλουν το And Justice For All, με συνολική διάρκεια πέραν της μίας ώρας, με υλικό που μπορεί να ακούσει κάποιος μονορουφι. Μετά από λίγα χρόνια, έχουμε την καθιέρωση του CD ως μέσο, με τη χρονική διάρκεια των 80 λεπτών. Από κει που οι καλλιτέχνες είχαν να καλύψουν 45 λεπτά μουσικής περίπου, ξαφνικά, καλούνται να καλύψουν σχεδόν τον διπλάσιο χρόνο.
Κατά τη γνώμη μου, ακόμα και το Black Album είχε κάποια fillers, η κατάσταση ξέφυγε με Load/Reload και έπειτα. Εκεί, είχαν την υπερηφάνεια ότι είχαν υλικό για δύο δίσκους, στην πραγματικότητα όμως, ήταν απλά φλυαρίες και οι Metallica, πάσχουν από αυτό το σύνδρομο, ειδικά από την “αναγέννηση” τους το 2008 και έπειτα.
Μου δίνουν την εντύπωση ότι προσπαθούν να αποδείξουν ότι το έχουν ακόμα με τις δαιδαλώδεις συνθέσεις, ότι έχουν έμπνευση, νομίζω όμως ότι είναι σε συγκεκριμένα κομμάτια, αν πάρεις συγκεκριμένα κομμάτια από κάθε άλμπουμ ναι, το κάθε άλμπουμ όμως ως ολότητα, δεν μου προσφέρει μια ολοκληρωμένη εμπειρία, από τη στιγμή που θα χρειαστεί να σκιπαρω κομμάτι, είναι θέμα, είναι όμως και λογικό, το να συνθέσεις για 80 λεπτά υλικό που ακούγεται από την αρχή μέχρι το τέλος ευχάριστα και χωρίς να πλατειαζει, είναι αρκετά απαιτητικό.
Και αυτό, αφορά και όλους τους “παλιούς” μπροστάρηδες του είδους, δεν είναι μόνο οι Metallica σε αυτό…