Είχες προτείνει τότε με το LOAD να γίνει κάτι από εδώ, όσοι ενδιαφέρονταν. Δύσκολο εγχείρημα τελικά;
Πάντως ειναι γλυκιά η “εκδίκηση” για την αποδοχή των LOADS.
Βοηθησε πολυ το οτι τα συμμαζεψε η μπαντα και αποκηρυξε αυτο το υλικο
Ευτυχώς δεν ξανα ακούσαμε τίποτα σε αυτό το ύφος από τη μπάντα απο το 97 και μετά.
Εγω το ειχα προτεινει αυτο? Αν ναι, δε θυμαμαι τιποτα ![]()
Βλεποντας τι διασκευη “κερδισε” για το Until It Sleeps, μπορω να πω οτι θα ειχαμε πολλες πιθανοτητες να κερδισουμε κατι ακομα κι αν βαζαμε τον Παντελη να παιζει με φυσαρμονικα, τον Αλεχαντρο με τριγωνο για τα καλαντα κι εμενα με ηχογραφηση να τραγουδαω Fuel στο ντους.
αυτό το Metallica TV μεγάλη καύλα.
το έχω αφήσει στη δουλειά να παίζει όλη μέρα στο Mute.
Φεύγω , ξανα έρχομαι στο γραφείο την επόμενη μέρα , κάνω unmute, πάω να ακούσω ένα βιντεάκι της δουλειάς και ακούω… Yeaaaaaaaaaah, Harvester of Sorrooooooooooooow!
Για 'μένα, το σημαντικότερο πλεονέκτημα ενός δίσκου όπως το ReLOAD είναι ότι έχει replayability εις το διηνεκές. Αιώνιο. Το ακούω εδώ και σχεδόν 25 χρόνια, και ακόμα υπάρχουν πράγματα που ανακαλύπτω με κάθε ακρόαση.
Θυμάμαι όταν ημουν μικρός, εκείνα τα χρόνια της εφηβικής μεταλλοσύνης, το ReLOAD ήταν ο δίσκος των Metallica που προστέθηκε τελευταίος στη δισκοθήκη (άρα και που άκουσα τελευταίο), και συμπτωματικά ο προτελευταίος που είχα αποκτήσει/ακούσει ήταν το Kill 'em All. Οπότε σίγουρα μετά από τον thrash όλεθρο, το να ανακαλύπτω τις μουσικές του ReLOAD ήταν λίγο περίεργη υπόθεση, τουλάχιστον. Δεν ήταν ότι δε μου άρεσε, ήταν ότι με ξένιζαν πολλά. Υπήρχαν τραγούδια μέσα που ήταν αυτομάτως hits, υπήρχαν κι άλλα που τότε μου ακούγονταν “φλώρικα”.
Με τα χρόνια και ακούγοντας παράλληλα νέες μουσικές, κυρίως όταν ανακάλυψα τους Sabbath, καθε ακρόαση του ReLOAD αποκτούσε άλλη διάσταση. “Ωχ ωραίο αυτό ρε… Πως δεν το είχα παρατηρήσει? Slither ε; Καλή φάση!” “Carpe diem baby, τι baby μωρέ Metallica φλωριές τώρα… Ωχ μαλάκα έχει ριφφάρα αυτό… Μα τραγουδάει περίεργα εδώ… Alice in Chains ωραία μπάντα… Ωχ, το Carpe diem baby ρε μαλάκα… Ωχ και το Where the wild things are ψιλοAliceinChainsίζει… Τελικά ωραία τραγουδάει, μα τι σκεφτόμουν;” “To fall in love with life again… Ωραιος στίχος ρε φίλε… Και τι ριφφάρα Sabbathική… στο ρεφραίν μου θυμίζει και λίγο The Cure η καθαρή κιθάρα…” κ.ο.κ.
Αυτό το πράγμα μου συμβαίνει ακόμα με το ReLOAD. Όσο περνάνε τα χρόνια και ανοίγω τους μουσικούς μου ορίζοντες, ο δίσκος έχει να μου δώσει. Όχι αγέραστο, αυτό γίνεται όλο και πιο νέο όσο περνάει ο καιρός. Και ευτυχως που η μπάντα ρίσκαρε και έπαιξε όπως γούσταρε να παίξει και ακούσαμε μουσικάρες, ασχέτως αν άρεσαν στον metal κύκλο. Ήταν, είναι και θα είναι μεγαλύτεροι απο οποιαδήποτε κατηγορία.
ONE απο 2 Ιανουαριου 1997 στην Γιουτα στο MetallicaTV αυτην την στιγμη.
Συγκινητικη εκτελεση.
EDIT ειναι ολη η συναυλια!
The God That Failed τώρα στο MetallicaTV (από περιοδεία πριν το 72seasons).
Λατρεμένο τραγούδι, μακάρι να το έπαιζαν σε 8 μέρες…
Το setlist είναι αυτό από το οποίο έχω τις λιγότερες προσδοκίες για το επόμενο Σάββατο. Προσωπικά αυτό που περιμένω να ευχαριστηθώ περισσότερο είναι να μοιραστώ στιγμές με φίλους μου ![]()
Εεεε ναι ρε.
Για αυτο θα είναι και γαμω τα live.
Σίγουρα θα έχει peaks το show, αλλα δεν θα υπάρχουν εκπλήξεις.
Θα είναι μια μεγαλη γιορτή , υπάρχουν και δυο-τρεις γενιές οπαδών που θα τους δουν για πρώτη φορά και ίσως αυτό δώσει έξτρα παλμό.
Οταν οι Metallica ξεπουληθηκαν και οι μεταλλαδες τους γύρισαν την πλατη , αναγκάστηκαν να παίζουν σε μικρές pub.
Μακάρι να παίξουν κάτι από Load.
Αν τσεκαρουν τι έπαιξαν τις τελευταίες δυο φορές, έχω ελπίδες.
Οχι, γιατί τους προμοταρε το mtv
Always the Man of the People, everyone’s old friend Jason Newsted unboxes the Remastered Deluxe Box Set of “ReLoad” for YOU! We’re happy you’re feeling better, brother!
Ελα ρε ΤΖΕΗΣΟΝΑΡΑ. Και ξεκιναει και με Where The Wild Things Are το βιντεο, δηλαδη με το μοναδικο τραγουδι που εγραψε ο Τζεησονικ σε αυτα τα 27 διαμαντια των LOAD & RELOAD.
Και καρκινογαμιάς ο Jason, όχι ότι περιμέναμε κάτι άλλο, ποιος να τα βάλει με την ενέργειά του
Τι ωραίο βίντεο! Και φαίνεται πως συγκινήθηκε ο γλυκούλης στο τέλος… Για μένα τα συναυλιακά χρόνια 1996-1999 ήταν τα καλύτερα της μπάντας, λόγω νοσταλγίας μιας και το Cunning Stunts ήταν το βίντεο που είδα και είπα «τι είναι αυτό; Θέλω και εγώ να γίνω σαν κι αυτούς!». Μακάρι να δούμε περισσότερα τραγούδια από αυτά τα δύο άλμπουμ.