Μου μπήκε ένα σκουπιδάκι στο μάτι…
Αχ μωρη αρρώστια…
Ρε Ray
Δηλαδή, ρε Jim
Θέλοντας να γράψω ρε Ray
Συνεπώς, ρε Jim
Οπότε, καταλήγουμε ρε Ray.
Πάει να χτυπήσει πολύ βαθιά φλέβα. Θα πω, ήδη, ανώτερο από το ντεμπούτο.
ΡΕ RAY!
Ρε 'σεις, μιλάμε ο άνθρωπος έχει απελευθερωθεί πλήρως. Μέχρι και τους Madrugada χώρεσε στο “Villains or Saints”. Ρε Jim, να σε πω κάτι; Μπέσα για μπέσα όμως.
Αυτός ο δίσκος, ως Fates να έβγαινε, θα ήταν Η Δ Ι Σ Κ Α Ρ Α Η Α Π Ο Λ Υ Τ Η. Και ας έγραφε ό,τι ήθελε ο Τύπος περί λανθάνοντος και αποπροσανατολισμένου prog και άλλα αστεία.
Το πρώτο δεν με συγκίνησε πολύ, έχεις κάνει ισχυρό ψηστήρι όμως για αυτό εδώ. Θα του δώσω την πρέπουσα σημασία και μακάρι να με ανταμείψει.
Καμία σχέση με το προηγούμενο. Ειλικρινά. Έχω πάθει μία μικρή παράκρουση.
Δηλαδή, για να καταλάβεις. Να χρειάζεσαι αυτή τη στιγμή τον @toxikos ή ακόμη και τον @cynic1 και ν’ απουσιάζουν. Που 'σαι βρε @Ian_Metalhead και 'συ να κάνουμε το μετόχι του δίσκου;
Μωρε γιατι δημιουργεις τετοιους παραλληλισμους; Δεν θα μπορουσε να βγει αυτος ο δισκος αυτος ως Fates γιατι απλα δεν εχει καμια σχεση - καλα δεν συζητω με τον μοντερνο ηχο των Fates post-00s - αλλα ουτε και τον πιο παλιο λυρικο ηχο. Οι North Sea Echoes ακολουθουν ενα πιο singer/songwriter ηχο και «ραδιοφωνικο» θα μπορουσαμε να πουμε (κατι σαν το Euphoria Morning του Chris Cornell για να δωσω την αντιστοιχια με τους Soundgarden πχ). Καλο θα ειναι κανεις να ακουσει (και να απολαυσει) τους North Sea Echoes γιαυτο που ειναι και οχι σαν υποκαταστατο.
Τι εγινε ρε παιδια;; ενα βραδυ απουσιασα.
Ακουω πάραυτα και επανέρχομαι ο δόλιος
Κοίτα, το ότι κάνω αυτόν τον παραλληλισμό, δε σημαίνει ότι απορρίπτω ή καταδικάζω την ύπαρξη των North Sea Echoes. Ούτε είμαι και ο άνθρωπος, που θα κλαίγομαι “μα γιατί να μην κυκλοφορούσε υπό τους Fates;”. Επικροτώ και υπερασπίζομαι τη θέση του Jim, όσον αφορά την κατάστασή του προς τη δημιουργία τραγουδιών για τους Fates.
Τώρα, για μένα προσωπικά, οι Fates δεν είναι απλά ένα progressive metal συγκρότημα. Η προοδευτική τους ταυτότητα είναι κάτι πέρα από το metal. Δε θα μου έκανε καμία αίσθηση αυτός ο δίσκος να ήταν δικός τους. Ούτε και με προβληματίζει το γεγονός ότι τα τραγούδια του είναι πιο ραδιοφωνικά. Ποτέ κανείς δε ρώτησε τους Fates, γιατί συνθέτουν έτσι ή αλλιώς; Για σένα δεν έχει σχέση, μα για μένα, όμως, έχει. Είναι μία ακολουθία αυτός ο ήχος μέσα στην προοδευτική αντίληψη του Jim.
Το ότι γίνονται αυτοί οι συσχετισμοί, καλό είναι. Αφού αναφερόμαστε σε κάποιους μουσικούς, που τους αγαπάμε, όπως και τη μουσική τους. Πολλοί ήταν, επίσης, εκείνοι που βγήκαν και κατέκριναν το ντεμπούτο των Arch/Matheos. Για μένα, όπως σας έχω πρήξει τα συκώτια κατά το παρελθόν, είναι ο καλύτερος prog metal δίσκος εκείνης της δεκαετίας και ας έκανε την εμφάνισή του και ο δίσκαρος “Darkness in a Different Light”. Οπότε, εν κατακλείδι, το νέο North Sea Echoes είναι δισκάρα. Εκεί καταλήγουμε. Και γουστάρουμε.
Άκουσα δις το δισκίο, αλλά όχι με ιδιαίτερο focus. Θα γίνει κι αυτό γιατί με εξιτάρατε. Και μάλλον δικαίως.
Γενικά σε σημεία μου θυμίζει λίγο μια φυσική συνέχεια του LDGN και σε κάποια σημεία προσεγγίζει την μουσική με μια πιο “ποπ” και ραδιοφωνική αισθητική. Αν με πιέζατε (μη με πιέζετε, σας λέω) δεν είναι Fates. Eίναι North Sea Echoes, ένα βήμα πιο πέρα. Και αυτό το κάνει από μόνο του progressive. Και ο @Dr.Feelgood το έθεσε πολύ σωστά. Ο Jim έχει ορίσει το όνομα “Fates” ως κάτι πέρα από τα στενά όρια του είδους. Κάποια στιγμή θα επανέλθω.
Δεν ξέρω τι μας επιφυλάσσουν οι τρέχουσες δραστηριότητες των μελών των Fates Warning, αυτό που γνωρίζω είναι ότι 41 χρόνια πριν σαν σήμερα κυκλοφορούσε το…

…που συνιστούσε τεράστιο άλμα σε σχέση με το πρώτο τους, ξεχωρίζοντας τους έτσι από τα περισσότερα σχήματα της γενιάς τους και αφήνοντας υποσχέσεις που θα εκπλήρωναν πέραν πάσης προσδοκίας!
Εδώ πέραν του Μαθιού, εμπλέκεται ένας ακόμη ομογενής ο Ιωάννης Βασιλόπουλος (Ioannis) στο εικαστικό μέρος, με τη μασκοφόρο και κερασφόρο μορφή να έχει κάνει την πρώτη εμφάνιση στο label του φοβερού Fröm the Fjörds των Legend στο οποίο επίσης είχε επιμεληθεί το artwork!
Αν ξέραμε ότι θα ήθελαν ομογενείς, θα τους στέλναμε και τον Nτόρσεϋ. Πολύ ανήσυχο πνεύμα στα όρια του prog.
Φεύγω μόνος μου…
Σήμερα συμπληρώνονται 40 χρόνια από την κυκλοφορία του Awaken the Guardian, του διαχρονικού αριστουργήματος που έκλεισε με τον θριαμβευτικότερο τρόπο την εποχή John Arch των Fates Warning και συνεχίζει, μετά από τόσες ακροάσεις, να σκορπάει την μαγεία του κάθε φορά!
Ξερω αιρετικος, αλλα με διαφορα το αγαπημενο μου απο την μπαντα και διαχρονικα μεσα στους 10 πιο αγαπημενους και επιδραστικους για τα γουστα μου δισκους γενικως. Ασυλληπτη ατμοσφαιρα και ιδιαιτεροτητα. Και αυτο το περιεργα, σχετικα φτωχο εξωφυλλο, το οποιο με ενα μαγικο τροπο καταφερνει να εξιταρει την φαντασια μου και ειναι τοσο τελειο για την μουσικη του δισκου.
Για την συζητηση τα αμεσως επομενα σε αγαπη και προδερμ ειναι τα Pleasant Shade of Gray, No Exit, Perfect Symmetry, Parallels κ Spectre Within. Με αυτη την σειρα μαλλον
Εν τω μεταξυ και τα δυο ειναι σωστα ![]()
Εγώ δεν το έχω λύσει ακόμα. APSOG και είμαστε μέσα.
Gray: american english
Grey: british english
διαλέχτε ![]()
Στο εξωφυλλο παντως gray το εχουν τα παιδια, οποτε δεν εχουμε κατι να διαλεξουμε… εκτος αν εχετε καμια ψυχωση με τη Ντακοτα, οποτε παω πασο!
Εγώ τι να πω που για κάποιον περίεργο λόγο προτιμώ το “The spectre within” ακόμα περισσότερο;
(Για την Arch περίοδο μιλάω πάντα, έτσι;)
