Αν ξέραμε ότι θα ήθελαν ομογενείς, θα τους στέλναμε και τον Nτόρσεϋ. Πολύ ανήσυχο πνεύμα στα όρια του prog.
Φεύγω μόνος μου…
Αν ξέραμε ότι θα ήθελαν ομογενείς, θα τους στέλναμε και τον Nτόρσεϋ. Πολύ ανήσυχο πνεύμα στα όρια του prog.
Φεύγω μόνος μου…
Σήμερα συμπληρώνονται 40 χρόνια από την κυκλοφορία του Awaken the Guardian, του διαχρονικού αριστουργήματος που έκλεισε με τον θριαμβευτικότερο τρόπο την εποχή John Arch των Fates Warning και συνεχίζει, μετά από τόσες ακροάσεις, να σκορπάει την μαγεία του κάθε φορά!
Ξερω αιρετικος, αλλα με διαφορα το αγαπημενο μου απο την μπαντα και διαχρονικα μεσα στους 10 πιο αγαπημενους και επιδραστικους για τα γουστα μου δισκους γενικως. Ασυλληπτη ατμοσφαιρα και ιδιαιτεροτητα. Και αυτο το περιεργα, σχετικα φτωχο εξωφυλλο, το οποιο με ενα μαγικο τροπο καταφερνει να εξιταρει την φαντασια μου και ειναι τοσο τελειο για την μουσικη του δισκου.
Για την συζητηση τα αμεσως επομενα σε αγαπη και προδερμ ειναι τα Pleasant Shade of Gray, No Exit, Perfect Symmetry, Parallels κ Spectre Within. Με αυτη την σειρα μαλλον
Εν τω μεταξυ και τα δυο ειναι σωστα ![]()
Εγώ δεν το έχω λύσει ακόμα. APSOG και είμαστε μέσα.
Gray: american english
Grey: british english
διαλέχτε ![]()
Στο εξωφυλλο παντως gray το εχουν τα παιδια, οποτε δεν εχουμε κατι να διαλεξουμε… εκτος αν εχετε καμια ψυχωση με τη Ντακοτα, οποτε παω πασο!
Εγώ τι να πω που για κάποιον περίεργο λόγο προτιμώ το “The spectre within” ακόμα περισσότερο;
(Για την Arch περίοδο μιλάω πάντα, έτσι;)