Συντομα θα ερθω με κριτική και αναλύσεις κλπ. Μεχρι τότε, μια φράση μόνο:
Σοκαριστικη folk που ενσωματώνει μοντερνα στοιχειά και ηχει αρχαια, ταυτόχρονα.
Κι ακομα πιο σοκαριστικη φωνή…
3 Likes
Ευτυχώς και το ανέβασες γιατί σκόπευα να το γράψω. Πραγματικά καλό
1 Like
θα έλεγε κανεις πως ειναι σοκαριστικος δισκος.
Μαλλον είναι.
Έπος. Από folk rock μέχρι drone/ambient folk, όλα μέσα, και τρομερή ροή.
1 Like
Δεν ξέρω γιατί η Adrienne Lenker κι οι Big Thief δεν είναι 100 φορές μεγαλύτεροι…
Η Lenker έβγαλε αυτο το live album πριν 2 μέρες κι έχω αρρωστήσει. Ειλικρινά είναι ένα από τα καλύτερα live άλμπουμ που έχω ακούσει στην ζωή μου.
Αν κάποιος ασχοληθεί, εύχομαι καλή τύχη σε αυτόν τον δίωρο lo-fi ακουστικό folk ανεμοστρόβιλο.
2 Likes
Πάμε να ακούσουμε λίγο καλό παραδοσιακό folk ροκάκι, που θυμίζει το πρώιμο prog των Renaissance και Curved Air, χωρίς πολύ fluff
3 Likes
Είπες πολύ σημαντικά key words, θα τσεκαριστεί asap.
Μία αυτιά θα σε πείσει
Μόλις πατήθηκε το play, cheers!
Στη χθεσινή εκπομπή SOUNDS OF DECAY RADIOSHOW (Δευτέρες 21.00-22.30 στο darkwaveradio.net) είχα τη χαρά να φιλοξενώ τους GREY RIVER & THE SMOKY MOUNTAIN, ένα αθηναϊκό σχήμα που συνδυάζει americana, bluegrass και irish folk και έχει ήδη κυκλοφορήσει τρία πανέμορφα full length albums, με το φετινό “Wake Me When I’m Home” να είναι η πιο πλούσια δουλειά τους…
Ακούτε ξανά ολόκληρη την εκπομπή εδώ:
5 Likes
Αν ενδιαφέρεστε για American primitivism, θα αρρωστήσετε:
2 Likes
Ρε, μπηκα στο θρεντ για ακυρο λογο (τον εξης 1 παρακατω) και ειδα αυτο, και λεω κοιτα τον μαλακα παλι προλαβε να το “ξεθάψει” πριν από εμένα, ήμουν έτοιμος να στο στείλω να ακούσεις μετά το ποστ. Σοβαρό απαλάχιο φολκ τούτο δω, και 1 απο τα δυο αμερικαν πριμιτιβ που ακουσα φετος και μου αρεσαν αρκετα, βεβαια 1μιση ακροαση αλλα με κέρδισε σε σημείο ενθουσιασμού. Όχι, μπράβο.
Ον τοπικ:
Νέο Sangre De Muerdago ακούσατε εδώ πέρα κανένα;
Δεν ξέρω αν είναι ο καιρός, γιατί περίμενα να φύγουν οι βαριές ζέστες για να νιώσω, αλλά μου άρεσε πάρα πολύ, και ας μην ειναι τόσο ‘βαρύ’ όσο το προηγούμενό τους. Για πείτε. Ακόμη το ξεκλειδώνω.
Επίσης, το αφήνω και εδώ (και παντού), ακούστε το νέο Panopticon:
Όχι, δεν πιάνει κορυφές “The Scars Of Man…II”, αλλά έχοντας περάσει ένα 2μηνο μαζί του που το ακουω σε καθημερινή βάση, και όντας βλαμμένος, μπορώ να πω πως θα νιώσετε ΠΟΛΥ. Και αξίζει να του δοθεί σημασία. Και έχει 2-3 μεγάλα τραγούδια.
Ή, γίνομαι γεροπαράξενος.
2 Likes
CHIMEHOURS “Underneath the Earth” [2025]
Βρετανικό ντουετάκι παραδίδει απόλυτα πειστικές folk μελωδίες, με cinematic διάθεση (μιας και οι δυο τους έχουν σχετική ενασχόληση) και subtle folk-horror ατμόσφαιρες.
Το αποτέλεσμα ηχεί ώρες-ώρες τόσο φυσικό που αν ακουστεί σε κατάλληλο περιβάλλον, μοιάζει σαν ο ήχος να έρχεται κατευθείαν απ’ τα δέντρα, τα ρυάκια και και το χώμα το ίδιο.
5 Likes
Αγαπάμε τους Panopticon σε αυτό το στυλ. Δεν έχω προλάβει να το ακούσω αλλά θα τσεκαρω οπωσδήποτε.
Για Scars of the man II το έχω ξαναπεί λατρεύω.
1 Like
Καλό!
Στη χθεσινή εκπομπή SOUNDS OF DECAY RADIOSHOW (Δευτέρες 21.00-22.30 στο darkwaveradio.net) είχα τη χαρά να φιλοξενώ τον Πάνο Μπίρμπα, έναν τραγουδοποιό που συνδυάζει την κλασική folk μπαλάντα του Cohen με την φόρμα της americana αλλά και world ήχους (από αφρικανικά κρουστά μέχρι λάτιν πνευστά κα). Ο φρέσκος τέταρτος δίσκος του ηχογραφήθηκε στην Ουγκάντα και κρύβει μια πολύ όμορφη ιστορία πίσω του…
Ακούτε ξανά ολόκληρη την εκπομπή εδώ:
1 Like
FOLK ALBUM OF THE YEAR:
JIM GHEDI:Wasteland
(2025, Basin Rock)
“Sparrows chattering as the sun came up…”
Πολλά τα καλά άλμπουμ μέσα στο 2025, λίγα όμως αυτά που ήταν εξαιρετικά και με άγγιξαν σε όλα τα επίπεδα. Εκτός rock/metal φόρμας η επιλογή μου ήταν εύκολη και ξεκάθαρη, παρά τις άπειρες νέες κυκλοφορίες.
“Light broke through clouded skies and on the moors you loved…”
Ο Jim Ghedi είναι ένας καταπληκτικός φολκ τραγουδοποιός, ένας μουσικός που καταφέρνει να μας ταξιδέψει μέσα από τρίλεπτες συνθέσεις, κάνοντας αυτό που λέμε μεγάλη τέχνη, αυτή που σε χτυπάει στην καρδιά.
Στην τέταρτη ολοκληρωμένη full length δουλειά του, την προσοχή τραβά αρχικά η χαρακτηριστική φωνή του, μια ιδιαίτερη χροιά που είναι δύσκολο να περάσει απαρατήρητη και τονίζει την συναισθηματική ένταση του δίσκου.
“I can’t tell this place anymore to call my home…”
Μουσικά κινείται στην παραδοσιακή βρετανική folk, θυμίζοντας αρκετά folk rock σχήματα των 60s, με ένα περίεργο twist που δεν είναι ακριβώς ξεκάθαρο και μοιάζει να έχει επηρεαστεί από το διάστημα που πέρασε μένωντας στην Ιρλανδία και την πειραματική folk της εκεί σκηνής, πράγματα που φαίνεται που κουβάλησε μαζί του όταν γύρισε στο Sheffield για να δουλέψει πάνω στο άλμπουμ. Περίεργα κουρδίσματα στην κιθάρα, με δυσαρμονίες και παραμορφώσεις, κάτι που έρχεται να σιγοντάρει και το τρομερό βιολί. Ίσως κάνω λάθος αλλά μου φαίνεται σαν να κλείνει το μάτι και σε post ηχοτόπια που ενδέχεται να συναντήσει στο μέλλον.
“The isolation ends / we hoped for something more…”
Στιχουργικά είναι εξίσου δυνατός, δεν είναι απλά ποιητικό με έναν safe ρομαντισμό όπως κάνουν άλλοι, αφού αυτός προτιμά να φέρει στο τραπέζι τις αντιφάσεις του καπιταλισμού, τις δύσκολες ταξικές αδικίες και την κατάσταση στο νησί στην περίοδο που ακολούθησε το Brexit, με μια μάλλον απαισιόδοξη ματιά στο τι έπεται, με έμφαση στην σκληρή πραγματικότητα, αλλά με επίκεντρο τον ίδιο τον άνθρωπο και έτσι επιλέγει να κλείσει με μια διασκευή με αντιπολεμικό θέμα.
“Side by side they’re working men / From Norway, China, Greece
Why can’t the statesmen do the same / And let us live in peace?..”
Ακόμα και αν έχει δίκιο στη μελαγχολική ματιά του και ως ένα σημείο μοιάζει να είναι λογικό να είναι απαισιόδοξος, το μόνο σίγουρο είναι πως μας χάρισε ένα διαμάντι και κάτι που λέει πως δε θα είναι το τελευταίο του…
“Cruel, cruel is the way…”
3 Likes